A mund t'i prijë i verbëri të verbërit?

11 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“A mund t'i prijë i verbëri të verbërit?”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS LUKES- Lk 6, 39-42

 

Në atë kohë, Jezusi u tha nxënësve të vet këtë shëmbëll­tyrë: "A mund t'i prijë i verbëri të verbërit? A thua s'do të bien të dy në gropë? Nuk është nxënësi më i aftë se mësuesi; por, çdo nxënës plotësisht i aftësuar, do të jetë si mësuesi i vet. Po pse e shikon lëmishtën në sy të vëllait tënd e nuk e sheh traun në syrin tënd?  Si mund t'i thuash vëllait tënd: ‘Vëlla, ndal ta heq lëmi­shtën, që ke në sy’ ti që nuk e sheh traun në syrin tënd? Shti­racak, nxirre me pare traun nga syri yt dhe atëherë do të shohësh qartë ta nxjerrësh lëmishtën nga syri i vëllait tënd."

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na vendos përpara një pasqyre. Jezusi nuk na flet për gabimet e të tjerëve, por na fton të shohim zemrën tonë. Në pak vargje, Ai na mëson për rrezikun e verbërisë shpirtërore, për përgjegjësinë e atij që udhëheq të tjerët dhe sidomos për tundimin që kemi për të parë gabimet e vëllait, ndërsa harrojmë të shohim gabimet tona.

Jezusi thotë: “A mundet vallë i verbri ta prijë të verbrin? A nuk do të bien të dy në gropë?” (Lk 6,39). Dhe pastaj shton: “Po pse e shikon lëmishtën në sy të vëllait tënd e nuk e sheh traun në syrin tënd?” (Lk 6,41). Këto fjalë janë të forta, por nuk janë fjalë dënimi. Janë një thirrje për kthim dhe për shërim.

Njeriu i verbër nuk e sheh rrugën. Por Jezusi këtu flet për një verbëri tjetër: verbërinë e zemrës. Mund të kemi sy të shëndetshëm dhe përsëri të mos shohim të vërtetën për veten tonë. Mund të shohim shumë qartë gabimet e të tjerëve, por të mos shohim dobësitë tona. Është shumë më e lehtë të themi: “Shiko çfarë bëri ai!”- “Shiko si sillet ajo!”- “Unë nuk do të bëja kurrë një gjë të tillë!” Por Ungjilli na pyet: Po ti? Si je përpara Hyjit? Shën Augustini, duke reflektuar mbi jetën e krishterë, na mëson se njeriu duhet të hyjë së pari në vetvete dhe të mos kërkojë të korrigjojë botën pa filluar nga zemra e tij. Kjo është një këshillë shumë e rëndësishme për familjen, për famullinë, për shoqërinë dhe për çdo marrëdhënie njerëzore.

Jezusi na jep një shembull tjetër: dy të verbër që ecin së bashku. Nëse asnjëri nuk sheh aspak, të dy mund të bien në gropë. Kjo na mëson se ai që dëshiron të udhëheqë një tjetër duhet së pari të kujdeset për jetën e vet. Kjo vlen për prindërit, meshtarët, katekistët, mësuesit, drejtuesit dhe çdo të krishterë. Nuk mund t'u kërkojmë të tjerëve të jetojnë atë që ne vetë nuk përpiqemi ta jetojmë. Nëse u flasim fëmijëve për faljen, por në shtëpi mbajmë urrejtje, fjalët tona humbin forcën. Nëse u themi të rinjve që të luten, por ne vetë nuk lutemi, dëshmia jonë dobësohet. Nëse kërkojmë drejtësi nga të tjerët, por vetë jemi të padrejtë, bëhemi si i verbri që kërkon të udhëheqë një tjetër.

Jezusi përdor një figurë shumë të gjallë: “Po pse e shikon lëmishtën në sy të vëllait tënd e nuk e sheh traun në syrin tënd?” Një lëmishtë është diçka shumë e vogël; ndërsa trau është diçka e madhe. Jezusi nuk thotë se duhet të mbyllim sytë ndaj së keqes. Por Ai na mëson se para se të korrigjojmë tjetrin, duhet të shohim veten.

Sa herë një problem i vogël i tjetrit na duket i madh, ndërsa një problem i madh i yni na duket i vogël! Për gabimin e tjetrit themi: “Është i pafalshëm.” Për gabimin tonë themi: “Nuk është ndonjë gjë e madhe.” Për dobësinë e tjetrit themi: “Kështu është ai.” Për dobësinë tonë themi: “Kam pasur rrethana të vështira.” Ky është standardi i dyfishtë që Jezusi dëshiron ta shërojë në ne.

Kjo është pika qendrore e Ungjillit: “Nxirre më parë traun nga syri yt dhe atëherë do të shohësh qartë për të nxjerrë lëmishten nga syri i vëllait tënd.” (Lk 6,42). Jezusi nuk thotë: “Mos e ndihmo kurrë vëllain tënd.” Përkundrazi, Ai thotë: Ndihmoje, por pasi të kesh filluar me veten. Korrigjimi i vërtetë lind nga dashuria, jo nga krenaria. Ka një ndryshim të madh midis atij që thotë: “Unë jam më i mirë se ti.” dhe atij që thotë: “Edhe unë jam i dobët; le të ecim së bashku drejt shërimit.” I pari gjykon. I dyti ndihmon.

Të dashur dëgjues, ndoshta një nga lutjet më të rëndësishme që mund të bëjmë është: “O Zot, më ndihmo të shoh veten ashtu siç më sheh Ti.” Sepse ne mund ta mashtrojmë veten. Mund të mendojmë se jemi të drejtë, ndërsa zemra jonë është plot krenari. Mund të mendojmë se jemi të mirë, ndërsa flasim keq për të tjerët. Mund të mendojmë se dimë të falim, ndërsa mbajmë plagë të vjetra. Por Krishti nuk na e tregon të vërtetën për të na poshtëruar. Ai na e tregon që të na shërojë. Kur pranojmë “traun” në syrin tonë, atëherë fillojmë të shohim më qartë. Dhe kur shohim më qartë, nuk e shohim më tjetrin vetëm si “mëkatar”, por si vëlla që ka nevojë për mëshirë, ashtu siç kemi nevojë edhe ne.

Ky Ungjill mund të ndryshojë shumë marrëdhënie në familjet tona. Para se të kritikojmë bashkëshortin, të shohim veten. Para se të dënojmë fëmijën, të pyesim veten nëse kemi qenë shembull i mirë. Para se të flasim për të metat e një të afërmi, të kujtojmë dobësitë tona. Para se të përhapim një fjalë për dikë, të pyesim: A është kjo fjalë e nevojshme? A është e vërtetë? A ndërton apo shkatërron? Dhe kur duhet ta korrigjojmë dikë, ta bëjmë me dashuri, me butësi dhe me dëshirën për ta ngritur, jo për ta poshtëruar. Kjo është rruga e Krishtit. Fillimi i ndryshimit të botës nuk është te të tjerët. Fillon në zemrën time.

 

O Jezus, drita e zemrës sime, më ndihmo të shoh më parë veten time para se të gjykoj vëllain tim. Më jep përvujtërinë të pranoj dobësitë e mia, guximin të kërkoj falje dhe zemrën e mëshirshme për të falur të tjerët. Hiqe nga sytë e mi çdo “trar” të krenarisë, gjykimit dhe hipokrizisë, që të mund t'i shoh vëllezërit e motrat e mia me dashuri. Bëj që, pasi të kem përjetuar mëshirën Tënde, edhe unë të bëhem dëshmitar i mëshirës dhe i dashurisë në familje, në Kishë dhe në shoqëri. O Jezus, më mëso të filloj ndryshimin nga zemra ime. Amen.