Asnjë vepër dashurie nuk është e vogël para Hyjit!

18 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Asnjë vepër dashurie nuk është e vogël para Hyjit!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 19, 11-28

 

Në atë kohë Jezusi u tregoi nxënësve të vet shëmbëlltyrën për arsye se mendonin se do të vinte Mbretëria e Hyjit aty për aty, sepse ishte afër Jerusalemit. Tha, pra: »Një njeriu prej familjes bujare iu desh të shkojë në një vend të largët për të marrë në dorëzim mbretërinë e vet e pastaj të kthehej. I thirri dhjetë shërbëtorët e vet, u dha dhjetë mna dhe u tha: 'Tregtoni derisa të kthehem!' Por bashkëqytetarët e tij e urrenin dhe dërguan pas tij përfaqësues për të thënë: 'Nuk duam që ky të mbretërojë mbi ne.' Kur ai u kthye, pasi e mori në dorëzim mbretërinë, urdhëroi t'ia sjellin shërbëtorët, të cilëve u kishte dhënë të hollat, për të parë sa kishin fituar. Doli i pari dhe tha: 'Zotëri, mnaja jote dha dhjetë mna.' Ai i përgjigji: 'Të lumtë, shërbëtor i mirë! Pasi qe besnik në një send kaq të vogël, sundo mbi dhjetë qytete!' Erdhi edhe i dyti e tha: 'Zotëri, mnaja jote dha edhe pesë mna. 'Sundo - i tha edhe këtij - edhe ti mbi pesë qytete!' Atëherë erdhi një tjetër e tha: 'Zotëri, qe mnaja jote! E ruajta të mbështjellë në rizë. U frikësova prej teje sepse je njeri i rreptë: merr çka nuk depozitove, korr çka nuk mbolle.' Ai i përgjigji: 'Të dënoj shi prej fjalëve të tua, shërbëtor i keq! E dite se jam njeri i rreptë, që marrë çka nuk depozitova, korr çka nuk mbolla! Pse nuk e depozitove paranë time në bankë që, kur të kthehem, ta merrja bashkë me kamatë? Atëherë u tha të pranishmëve: 'Merrjani mnanë e jepjani atij që ka dhjetë!' (Ata i thanë: 'Zotëri, ai i ka dhjetë mna!') Unë po ju them se atij që ka, do t'i jepet edhe më shumë e atij që s'ka, do t'i merret edhe ajo pakicë që ka. Ndërkaq armiqtë e mi - ata që nuk më deshën për mbret - sillni këtu dhe vritni para syve të mi!« Si i tha këto, vazhdoi rrugën përpara duke u ngjitur në Jerusalem.

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na sjell shëmbëlltyrën e një njeriu fisnik që shkon në një vend të largët për të marrë pushtetin mbretëror dhe, para se të largohet, thërret dhjetë shërbëtorë dhe u jep nga një mna, duke u thënë: “Tregtoni derisa të kthehem!” Me këto fjalë Jezusi na kujton se jeta jonë nuk është një pasuri që na përket vetëm neve. Është një dhuratë dhe një përgjegjësi që Hyji na ka besuar. Secili prej nesh ka marrë diçka prej Hyjit: jetën, kohën, aftësitë, familjen, mundësinë për të dashur, besimin, mundësinë për të shërbyer. Dhe një ditë do të vijë çasti kur Zoti do të na pyesë: “Çfarë bëre me atë që të besova?”

Në këtë shëmbëlltyrë disa shërbëtorë i përdorin talentat dhe i shumëfishojnë. Njëri thotë se mnaja e tij ka sjellë dhjetë mna të tjera, një tjetër pesë. Zotëria i lavdëron jo sepse kanë marrë të gjithë të njëjtën sasi, por sepse kanë qenë besnikë. Këtu qëndron një mësim shumë i rëndësishëm: Hyji nuk na kërkon të bëjmë gjëra të mëdha sipas matjes së botës; Ai na kërkon të jemi besnikë në atë që na ka besuar.

Shën Gjoni Gojarti, duke folur për përgjegjësinë ndaj dhuratave të Hyjit, thekson se ajo që kemi nuk duhet të mbetet e mbyllur në duart tona. Dhuratat marrin kuptim kur vihen në shërbim të të tjerëve. Kështu, një njeri mund të mos ketë shumë pasuri, por mund të ketë një zemër të madhe; mund të mos ketë pozitë, por mund të ketë një fjalë që ngushëllon; mund të mos ketë shumë kohë, por mund të gjejë pak minuta për të vizituar një të sëmurë apo për të dëgjuar një njeri të vetmuar.

Prandaj nuk duhet të krahasohemi vazhdimisht me të tjerët. Njëri ka më shumë mundësi, tjetri më pak. Njëri ka shëndet, tjetri është i sëmurë. Njëri ka shumë pasuri, tjetri jeton me pak. Por secili ka marrë një “mna”, një dhuratë që mund ta përdorë për të mirën. Edhe besimi është një “talent” që na është besuar. Nëse e mbajmë vetëm për vete, pa e ushqyer me lutje, pa e kthyer në dashuri dhe pa e dëshmuar me jetë, ai mund të mbetet i pafrytshëm. Por kur besimi shndërrohet në falje, në mëshirë, në shërbim dhe në dashuri, ai fillon të japë fryt.

Një nga shërbëtorët, megjithatë, e fsheh mnanë e vet. Ai nuk e humb, por nuk bën asgjë me të. Kur kthehet zotëria, ai justifikohet duke thënë se kishte pasur frikë. Këtu shohim një rrezik të madh shpirtëror: frika që na paralizon. Sa herë edhe ne e varrosim atë që Hyji na ka dhënë nga frika! “Nuk jam i aftë.” “Le ta bëjë dikush tjetër.” “Po gabova?” “Çfarë do të thonë njerëzit?” “Nuk ia vlen.” Dhe kështu kalon koha, ndërsa dhuratat mbeten të fshehura. Por Jezusi na thotë: “Tregtojeni derisa të kthehem.” Kjo do të thotë: mos prit një kohë tjetër për të bërë të mirën. Koha që ke është sot. Mundësia që ke është sot. Njeriu që ke pranë është sot.

Të dashur dëgjues të Radio Marisë, mos mendoni se jeta juaj është e vogël ose e parëndësishme. Asnjë vepër dashurie nuk është e vogël para Hyjit. Një lutje e bërë për dikë, një falje e dhënë, një fjalë e mirë, një vizitë te një i sëmurë, një ndihmë ndaj një të varfri, një sakrificë e bërë në heshtje – të gjitha këto mund të jenë “talenta” që po i shumëfishojmë për Mbretërinë e Hyjit.

Në fund të jetës nuk do të ketë rëndësi sa shumë na kanë duartrokitur njerëzit. Nuk do të ketë rëndësi sa të pasur apo të rëndësishëm kemi qenë. Pyetja do të jetë: A ishe besnik me atë që të dhashë? A e përdore jetën për të dashur? A e vure besimin në shërbim të të tjerëve? Dhe kur një ditë të vijë Zoti, le të mund të dëgjojmë edhe ne fjalët e tij të bukura: “Mirë, shërbëtor i mirë! Pse ishe besnik në një gjë të vogël, hyr në gëzimin e Zotërisë tënd.”

 

O Zot, Atë i mirë, të falënderoj për gjithçka që më ke besuar. Më ndihmo të mos i fsheh dhuratat e tua nga frika. Më jep besnikëri në gjërat e vogla, dhe një zemër për të bërë të mirën. Bëj që jeta ime, koha ime dhe besimi im të japin fryt për Mbretërinë tënde. Kur të vish, o Zot, më gjej besnik dhe të gatshëm për të hyrë në gëzimin tënd. Amen.