Bëmë vetëm atë që patëm detyrë të bëjmë!

10 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Bëmë vetëm atë që patëm detyrë të bëjmë!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 17,7-10

 

Në atë kohë Jezusi tha: Cili prej jush do t'i thotë shërbëtorit të vet që i punon tokën ose i ruan dhentë, kur të vijë në mbrëmje prej fushës: 'Hajde e ulu me të shpejtë në tryezë!' a thua jo, përkundrazi, nuk do t'i thotë: 'Bëje gati darkën, ngjeshu e më shërbe sa të ha e të pi unë një herë e pastaj ha e pi edhe ti!?' A thua do ta falënderojë shërbëtorin pse zbatoi çka iu urdhërua? Po kështu edhe ju, kur të kryeni gjithçka ju qe urdhëruar, thoni: 'Jemi shërbëtorë të pavlefshëm. Bëmë vetëm atë që patëm detyrë të bëjmë.'«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na mëson një prej virtyteve më të bukura, por edhe më të vështira të jetës së krishterë: përvujtërinë në shërbim. Jezusi na tregon shembullin e një shërbëtori që, pasi ka punuar gjithë ditën në arë, kur kthehet në shtëpi nuk kërkon menjëherë të ulet në tryezë. Ai vazhdon të shërbejë. Dhe në fund Jezusi thotë: “Kështu edhe ju, kur t’i bëni të gjitha ato që ju janë urdhëruar, thoni: ‘Jemi shërbëtorë të pavlefshëm. Bëmë vetëm atë që patëm detyrë të bëjmë.’” (Lk 17,10). Në këtë mësim nuk duhet të shohim një Hyj që kënaqet duke e poshtëruar njeriun. Jezusi po na mëson diçka shumë më të thellë: të bëjmë të mirën pa kërkuar lavdi për veten, pa e vendosur veten në qendër dhe pa menduar se Hyji na ka “borxh” diçka për shkak të veprave tona. Njeriu i përvujtë nuk thotë: “Shiko sa shumë kam bërë!” Ai thotë: “Zot, faleminderit që më dhe hirin të bëj diçka të mirë.” Gjithçka që kemi është dhuratë. Jeta, shëndeti, familja, aftësitë, puna, koha, besimi, mundësia për të ndihmuar dikë – asgjë nuk është vetëm meritë e jona. Edhe kur bëjmë një vepër të mirë, pas saj qëndron hiri i Hyjit.

Shën Augustini e shpreh këtë bindje në mënyrë të fuqishme: edhe kur Hyji kurorëzon meritat tona, në të vërtetë Ai kurorëzon dhuratat e veta. Kjo na ndihmon të kuptojmë se nuk duhet të krenohemi para Hyjit sikur të kishim bërë diçka krejtësisht me forcat tona. Prandaj Jezusi na fton të shërbejmë pa llogari, pa pyetur gjithmonë: “Çfarë do të marr në këmbim?” Në jetën e përditshme, kjo është një provë e madhe për ne. Sa herë bëjmë diçka të mirë dhe presim të na falënderojnë? Sa herë ndihmojmë dikë, por më pas mërzitemi sepse nuk na e njohën të mirën? Sa herë në familje themi: “Unë bëj gjithçka dhe askush nuk e vlerëson”? Këtu Jezusi na mëson një liri të re: bëje të mirën sepse është e mirë, bëje për dashurinë ndaj Hyjit dhe jo vetëm për duartrokitjen e njerëzve. Një nënë që kujdeset çdo ditë për familjen, një baba që punon me ndershmëri, një gjysh që lutet për fëmijët dhe nipërit, një i ri që i shërben Kishës, një person që kujdeset për një të sëmurë, një besimtar që ndihmon një të varfër pa u dukur – të gjitha këto mund të jenë shërbim i madh para Hyjit, edhe nëse askush nuk i sheh.

Në fakt dashuria e vërtetë nuk kërkon shpërblim nga njerëzit. Ajo që bëhet për dashurinë ndaj Krishtit nuk humbet, edhe kur nuk vlerësohet nga askush.

Kjo është një fjalë shumë ngushëlluese për ata që ndoshta ndihen të lodhur nga shërbimi. Ndoshta dikush nga ju të dashur dëgjues të Radio Marisë sot thotë: “Kam bërë shumë për familjen time, por askush nuk më falënderon. Kam shërbyer, por askush nuk më kupton. Jam lutur për të tjerët, por askush nuk e di.” Mos u dëshpëro! Hyji e sheh atë që njerëzit nuk e shohin. Ai e njeh çdo sakrificë të fshehtë, çdo lot, çdo lutje, çdo shërbim të bërë me dashuri. Para Tij asgjë e bërë me dashuri nuk humbet.

Por fjala e Jezusit na ruan edhe nga një tjetër rrezik: të mendojmë se jemi të domosdoshëm për Hyjin. Asnjëri prej nesh nuk është i pazëvendësueshëm. Hyji mund të bëjë gjithçka edhe pa ne. Por dashuria e Tij është aq e madhe sa na lejon të marrim pjesë në veprën e Tij. Prandaj shërbimi i krishterë nuk është një barrë që na e imponon Hyji; është një hir. Është privilegj të mund t’i shërbejmë Krishtit në vëllain dhe motrën tonë. Në fund, Jezusi na mëson të mos e masim vlerën e jetës me atë se sa na lavdërojnë të tjerët. Vlera jonë nuk varet nga duartrokitjet. Ne jemi bij dhe bija të dashura të Atit. Shërbimi ynë është përgjigje ndaj kësaj dashurie.

Edhe Virgjëra Mari na mëson këtë rrugë. Ajo, pasi pranon vullnetin e Hyjit, niset për t’i shërbyer Elizabetës. Nuk kërkon të lavdërohet. Ajo thjesht thotë: “Ja shërbëtorja e Zotit” (Lk 1,38). Kjo është zemra e çdo shërbimi të krishterë: “O Zot, ja ku jam. Më përdor për të mirën e vëllezërve të mi.”

 

O Jezus, më jep një zemër të përvujtë dhe të gatshme për të shërbyer.
Më mëso të bëj të mirën pa kërkuar lavdi dhe pa pritur shpërblim. Kur lodhem dhe askush nuk më falënderon, më kujto se Ti sheh gjithçka.
Bëj që me jetën time të mund të them çdo ditë: “O Zot, jam shërbëtori yt; bëra atë që duhej të bëja.” Amen.