Biro, dil sot e puno në vresht!

27 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Biro, dil sot e puno në vresht!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS MATEUT - (Mt 21, 28-32)

 

Në atë kohë, Jezusi u tha kryepriftërinjve dhe kryetarëve të popullit: “Më thoni si e mendoni këtë gjë: një njeri kishte dy djem. Iu drejtua të parit e i tha: ‘Biro, dil sot e puno në vresht!’ Ai i përgjigji: ‘Nuk dua!’ Pastaj ndërroi mendim dhe shkoi. Atëherë iu drejtua të dytit po ashtu. Ai i përgjigji: ‘Po shkoj, imzot!’, por nuk shkoi. Cili prej të dyve e kreu vullnetin e t’et?” I thanë: “I pari!” “Përnjëmend po ju them, – vazhdoi Jezusi – tagrambledhësit e laviret para jush hyjnë në Mbretërinë e Hyjit. Sepse, erdhi Gjoni ndër ju udhës së drejtësisë, u ju nuk i besuat; tagrambledhësit e laviret i besuan, ndërsa ju, edhe pasi i patë këto, nuk u penduat për t’i besuar.”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet një nga shëmbëlltyrat më të thjeshta, por edhe më prekëse të Jezusit. Ai flet për një baba që ka dy djem. Të dy marrin të njëjtën ftesë: “Bir, dil sot e puno në vresht!” (Mt 21,28) I pari përgjigjet: "Nuk dua." Por më vonë pendohet dhe shkon. I dyti thotë: "Po, zotëri", por nuk shkon. Në fund Jezusi pyet: "Cili nga të dy e bëri vullnetin e atit?" Përgjigjja është e qartë: ai që, megjithëse fillimisht refuzoi, u pendua dhe veproi. Kjo shëmbëlltyrë nuk flet vetëm për dy djem. Ajo flet për secilin prej nesh. Jezusi nuk na gjykon vetëm nga fjalët që themi, por nga zemra që kthehet dhe nga veprat që lindin prej saj.

Babai u drejtohet të dy djemve me të njëjtën dashuri. Ai nuk bën dallime. Kështu vepron edhe Hyji me ne. Çdo ditë Ai na thërret të punojmë në "vreshtin" e Tij: në familje, në Kishë, në vendin e punës dhe në shërbimin ndaj të tjerëve. Kjo thirrje nuk është një barrë, por një ftesë për të bashkëpunuar me Të në ndërtimin e Mbretërisë së Tij. Prandaj: "Hyji nuk shikon vetëm fillimin e jetës sonë, por fundin e saj. Ai gëzohet kur mëkatari pendohet dhe kthehet tek Ai." Kjo është shpresa jonë: Hyji nuk na mbyll derën për shkak të gabimeve të së kaluarës.

Djali i parë pati një fillim të keq. Ai refuzoi. Por pati guximin të ndryshonte mendje. Sa herë edhe ne i kemi thënë "jo" Zotit! Ndoshta kemi shtyrë lutjen. Kemi harruar Meshën. Kemi mbajtur në zemër zemërim. Kemi qenë indiferentë ndaj nevojave të të tjerëve. Por Ungjilli na jep një lajm të madh: askush nuk është i humbur, nëse pranon të pendohet. Pendimi nuk është dobësi. Është shenjë force shpirtërore. Është hapi i parë drejt lirisë. Shën Augustini shkruan: "Më mirë është një mëkatar që qan për mëkatet e tij sesa një njeri që mburret me drejtësinë e vet."

Djali i dytë ishte i sjellshëm. Ai tha: "Po, zotëri." Por nuk shkoi. Sa herë edhe ne themi: "Besoj." "Do të lutem." "Do të fal." "Do të ndryshoj." Por më pas gjithçka mbetet vetëm në fjalë. Jezusi na kujton se besimi i vërtetë shihet në jetën e përditshme. Në mënyrën si flasim. Si falim. Si ndihmojmë. Si jetojmë të vërtetën. Shën Gregori i Madh na mëson: "Prova e dashurisë është vepra. Atje ku mungojnë veprat, dashuria ende nuk është pjekur."

Jezusi u thotë krerëve fetarë se tagrambledhësit dhe prostitutat po hyjnë para tyre në Mbretërinë e Hyjit. Pse? Sepse ata besuan predikimin e Gjon Pagëzorit dhe u kthyen. Ndërsa ata që mendonin se ishin të drejtë, nuk pranuan të ndryshonin. Ky është një paralajmërim edhe për ne. Rreziku më i madh nuk është mëkati. Rreziku më i madh është zemra që nuk pranon të pendohet. Hyji mund të shërojë çdo plagë. Por nuk mund ta shërojë një zemër që nuk pranon se ka nevojë për mëshirë.

Babai nuk thotë: "Shko nesër." Ai thotë: "Shko sot." Edhe Jezusi na fton sot. Jo kur të kemi më shumë kohë. Jo kur të zgjidhen të gjitha problemet. Jo kur të ndihemi të përsosur. Por sot. Çdo ditë është një mundësi e re për t'i thënë "po" Hyjit me jetën tonë.

Të dashur dëgjues, Le të mos kemi frikë të pranojmë dobësitë tona. Hyji nuk kërkon njerëz të përsosur. Ai kërkon zemra të gatshme për t'u kthyer tek Ai. Ai gëzohet më shumë për një mëkatar që pendohet sesa për një njeri që mbështetet vetëm në drejtësinë e vet.

 

O Atë i mirë, Ti nuk lodhesh kurrë duke më thirrur në vreshtin Tënd. Falmi të gjitha herët kur të kam thënë "jo" me jetën time. Më jep një zemër të përulur që di të pendohet dhe guximin për ta kthyer çdo fjalë të mirë në vepra dashurie. Bëj që çdo ditë t'i përgjigjem thirrjes Sate me besnikëri, që jeta ime të japë fryte për lavdinë Tënde dhe për të mirën e vëllezërve të mi. Amen.