Ç’dobi ka njeriu nëse e fiton mbarë botën, por e humb jetën?

30 GUSHT 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Ç’dobi ka njeriu nëse e fiton mbarë botën, por e humb jetën?”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT- (Mt 16, 21-27)

 

Në atë kohë, Jezusi filloi t’u dëftojë nxënësve të vet se i duhej të shkonte në Jerusalem, të vuante shumë prej anës së pleqve, të kryepriftërinjve e të shkribëve, se do ta vrasin e të tretën ditë do të ngjallet. Atëherë Pjetri e ndau veçmas e filloi ta qortojë: “Mos e thashtë Zoti, Zotëri! Ty s’do të ndodhë një gjë e tillë!” Jezusi u kthye e i tha Pjetrit: “Shporru meje, he djallë! Je shkandull për mua, sepse nuk i ke në mend punët e Hyjit, por punët e njerëzve!” Atëherë Jezusi u tha nxënësve të vet: “Nëse ndokush do të vijë pas meje, le ta mohojë vetveten, le ta marrë kryqin e vet e le të vijë pas meje! Sepse, kush do ta ruajë jetën e vet, do ta bjerrë, kurse ai që e bjerr për shkak timin, do ta gjejë. Ç’dobi ka njeriu nëse e fiton mbarë botën, por e humb jetën? E çka mund të japë njeriu si shkëmbim për jetën e vet? Do të vijë, për të vërtetë, Biri i njeriut në lavdinë e Atit të vet bashkë me engjëjt e vet dhe atëherë do t’i paguajë të gjithë sipas veprave të tyre.”

Të dashur dëgjues të Radio Marisë, Pas dëshmimit të fesë së Pjetrit në Cezarenë e Filipit, Jezusi fillon t'u zbulojë nxënësve të Tij një të vërtetë të vështirë: Ai duhet të shkojë në Jerusalem, të vuajë, të vritet dhe të ringjallet ditën e tretë.Pjetri, i tronditur nga këto fjalë, e merr Jezusin mënjanë dhe i thotë: “Mos e thashtë Zoti, Zotëri! Ty s’do të ndodhë një gjë e tillë!” (Mt 16,22) Por Jezusi i përgjigjet me fjalë shumë të forta: “: “Shporru prej meje, he djallë! Je shkandull për mua, sepse nuk i ke në mend punët e Hyjit, por punët e njerëzve!” (Mt 16,23)

Pjetri e donte Jezusin dhe nuk mund ta pranonte idenë e vuajtjes së Tij. Ai ëndërronte një Mesi të fuqishëm dhe fitimtar sipas logjikës njerëzore. Edhe ne shpesh mendojmë si Pjetri. Dëshirojmë një jetë pa kryq, pa sakrifica, pa sprova. Ndonjëherë pyesim: “Pse Zoti e lejon vuajtjen?” Por Jezusi na kujton se rruga e shpëtimit kalon përmes Kryqit. Nuk ka Ringjallje pa Kalvar, nuk ka lavdi pa dashuri të flijuar. Shën Gjon Gojarti thotë: “Pjetri e donte Krishtin, por ende nuk e kishte kuptuar misterin e Kryqit.” Sa herë edhe ne e duam Zotin, por kemi vështirësi të pranojmë mënyrën se si Ai vepron në jetën tonë!

Pastaj Jezusi u drejton të gjithëve një thirrje shumë të qartë: “Nëse ndokush dëshiron të vijë pas meje, le ta mohojë vetveten, ta marrë kryqin e vet dhe të më ndjekë.” (Mt 16,24) Të mohosh vetveten nuk do të thotë të urresh veten, por të heqësh dorë nga egoizmi, krenaria dhe dëshira për ta vendosur veten në qendër. Është të mësosh të thuash jo ndaj mëkatit dhe po ndaj vullnetit të Hyjit. Shën Augustini shkruan: “Mohoje atë që të largon nga Hyji, që të mund të gjesh atë që të bashkon me Të.” Sa herë në jetën tonë jemi të thirrur të mohojmë veten: duke falur, duke shërbyer, duke sakrifikuar kohën tonë për të tjerët, duke pranuar me besim situata të vështira.

Jezusi nuk thotë: “kërkoni kryqin”, por: “Ta marrë kryqin e vet.” Secili ka kryqin e tij: një sëmundje, një vuajtje familjare, një zhgënjim, një vetmi, një shqetësim për fëmijët, një betejë e brendshme. Kryqi nuk është një dënim nga Hyji. Ai bëhet vendi ku mësojmë të besojmë, të duam dhe të shpresojmë. “Kryqi i mbajtur me dashuri bëhet shkallë drejt qiellit.” Kur e bashkojmë vuajtjen tonë me Kryqin e Krishtit, ajo fiton një kuptim të ri. Shën Françesku i Asizit e quante vuajtjen e bashkuar me Krishtin një hir të madh, sepse në Kryq ai shihte dashurinë më të madhe të Zotit.

Jezusi vazhdon: “Kush dëshiron ta shpëtojë jetën e vet, do ta humbasë; por kush e humbet jetën e vet për shkakun tim, do ta gjejë.” (Mt 16,25) Bota na mëson të mbajmë gjithçka për veten: kohën, pasurinë, interesat tona. Por Jezusi na mëson të kundërtën: jeta e vërtetë gjendet duke u dhuruar. Sa njerëz e kanë gjetur gëzimin pikërisht duke u vënë në shërbim të të tjerëve! Një nënë që sakrifikon për fëmijët e saj, një person që kujdeset për të sëmurët, një i ri që zgjedh rrugën e Ungjillit – të gjithë këta e zbulojnë se dashuria është kuptimi i jetës. “Njeriu nuk e humbet jetën duke e dhuruar, por e gjen atë në plotësi.”

Jezusi bën një pyetje shumë të thellë: “Ç’dobi ka njeriu nëse e fiton mbarë botën, por e humb jetën?” (Mt 16,26) Kjo pyetje na fton të mendojmë për atë që është me të vërtetë e rëndësishme. Shpesh shqetësohemi për shumë gjëra: suksesin, pasurinë, vlerësimin e të tjerëve. Por Jezusi na kujton se thesari më i madh është shpirti ynë dhe miqësia me Hyjin. Asgjë në këtë botë nuk mund ta zëvendësojë paqen e zemrës dhe jetën e amshuar.

Të dashur dëgjues, ky Ungjill na fton të shikojmë kryqin tonë me sy të rinj. Ndoshta ka situata në jetën tonë që nuk i kuptojmë. Ndoshta ka vuajtje që na rëndojnë. Jezusi nuk na premton një jetë pa kryq, por na premton se Ai do të ecë me ne. Ai na fton të mos kemi frikë ta ndjekim, sepse rruga e Kryqit çon drejt Ringjalljes. Çdo akt dashurie, çdo flijim i bërë për Hyjin dhe për të tjerët, nuk humbet kurrë.

Pyetje për reflektim personal

A prirem të mendoj sipas logjikës së Hyjit apo sipas logjikës së botës?

Cili është kryqi që Zoti më fton të mbaj me besim dhe dashuri?

Çfarë vendi zë ndjekja e Krishtit në zgjedhjet dhe prioritetet e jetës sime?

 

O Jezus, Ti që pranove Kryqin për dashurinë tonë, na jep forcën të të ndjekim me besnikëri. Kur kryqi i jetës bëhet i rëndë, mos lejo që të humbasim shpresën. Na mëso të mendojmë sipas zemrës sate dhe jo sipas logjikës së botës. Na ndihmo të mohojmë egoizmin tonë dhe ta gjejmë gëzimin e vërtetë në dhurimin e vetes. Bëj që, duke e mbajtur kryqin me Ty, të arrijmë një ditë në gëzimin e Ringjalljes. Amen.