Çkado bëtë për njërin ndër këta vëllezër të mi më të vegjël, e bëtë për mua!

5 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Çkado bëtë për njërin ndër këta vëllezër të mi më të vegjël, e bëtë për mua!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT (Mt 25, 31-40)

 

Atëherë Jezusi u tha: “E kur të vij Biri i njeriut në madhërinë e vet e me të gjithë engjëjt, do të ulet mbi fronin e vet të madhërueshëm. Atëherë para tij do të mblidhen të gjithë popujt dhe ai do t’i ndajë njërin prej tjetrit, sikurse bariu ndan delet prej cjepve. Delet do t’i vërë në të djathtën e vet e cjeptë në të majtën.  Atëherë Mbreti do t’u thotë atyre që do të jenë në të djathtën e tij: ‘Ejani të bekuarit e Atit tim! Merrni në pronë Mbretërinë që u bë gati për ju që prej fillimit të botës! Sepse pata uri e më dhatë të ha, pata etje e më dhatë të pi, isha shtegtar e më përbujtët, isha i zhveshur e më veshët,  i sëmurë e erdhët të më shihni, isha në burg e erdhët tek unë.’ Të drejtët atëherë do t’i përgjigjin: ‘Zotëri, kur të pamë të uritur e të dhamë të hash, të etshëm e të dhamë të pish? Kur të pamë shtegtar e të përbujtëm, të zhveshur e të veshëm? Ose kur të pamë të sëmurë ose në burg e erdhëm te ti?’ Mbreti do të përgjigjet: ‘Për të vërtetë po ju them: çkado bëtë për njërin ndër këta vëllezër të mi më të vegjël, e bëtë për mua.’

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm në festën e Shën Terezës, na vendos përballë një prej faqeve më të fuqishme të mësimit të Jezusit. Ai na paraqet Birin e Njeriut që vjen në lavdi dhe ulet në fronin e Tij për të gjykuar të gjitha kombet. Njerëzit ndahen sikur bariu ndan delet nga cjepët. Por ajo që na habit është kriteri i gjykimit: që nuk janë pasuria, fama apo suksesi, por dashuria e jetuar në vepra konkrete.

Jezusi thotë: “Sepse pata uri e më dhatë të ha, pata etje e më dhatë të pi, isha shtegtar e më përbujtët, isha i zhveshur e më veshët,  i sëmurë e erdhët të më shihni, isha në burg e erdhët tek unë.” (Mt 25,35-36) Në fund Ai shton fjalët që përmbledhin gjithë Ungjillin: “Gjithçka bëtë për njërin  nga këta vëllezërit e mi më të vegjël, ma bëtë mua.” (Mt 25,40)  Ky është një zbulim i madh i fesë sonë. Jezusi nuk identifikohet vetëm me altarin, me Kishën apo me Fjalën e Tij. Ai identifikohet edhe me njeriun që vuan. Sa herë takojmë një të varfër, një të sëmurë, një të moshuar të vetmuar, një fëmijë të braktisur apo një njeri të mërzitur, kemi mundësinë të takojmë vetë Krishtin. Shën Gjon Gojarti thotë: “Nëse dëshiron ta nderosh trupin e Krishtit, mos e lër të vuajë nga uria tek të varfrit.” Këto fjalë janë një thirrje e fortë. Nuk mjafton ta duam Krishtin me fjalë; duhet ta duam në personin konkret që ka nevojë për ne.

Është domethënëse se Jezusi nuk pyet: "Sa dije kishe?" ose "Sa shumë fole për mua?" Ai pyet: A e ushqeve të uriturin? A e vizitove të sëmurin? A e ngushëllove atë që vuante? Besimi i vërtetë gjithmonë bëhet dashuri konkrete. Shën Jakobi na kujton: "Feja pa vepra është e vdekur" (Jak 2,17). Edhe Shën Augustini shkruan: “Dashuria ka duar për të ndihmuar, këmbë për të shkuar drejt atij që vuan dhe zemër për të ndier dhembshuri.” Sa bukur do të ishte nëse çdo ditë do të pyesnim veten: Kë kam ndihmuar sot? Kujt i kam sjellë pak dritë?

Të drejtët në Ungjill habiten dhe pyesin: “ O Zot, e kur të pamë të uritur…?” Ata nuk e kishin bërë të mirën për t'u dukur apo për të marrë lavdi. Dashuria e tyre ishte e thjeshtë dhe e natyrshme. Ky është një mësim i rëndësishëm për ne. Shpesh veprat më të mëdha në sytë e Hyjit janë ato që askush nuk i sheh: një lutje për dikë, një vizitë e heshtur, një fjalë ngushëllimi, një falje e sinqertë, një buzëqeshje ndaj atij që ndihet vetëm. Shën Gregori i Madh thotë: “Dashuria e vërtetë nuk kërkon duartrokitje; shpërblimi i saj është vetë Hyji.”

Bota jonë shpesh rrezikon të bëhet indiferente. Jemi të rrethuar nga lajme për luftëra, varfëri, emigracion, sëmundje dhe vetmi. Ekziston rreziku të mësohemi me vuajtjen e tjetrit dhe të mbyllim zemrën. Por Jezusi na fton të kultivojmë dhembshurinë. Ai vetë ndalej para çdo njeriu që vuante. Nuk kalonte pranë askujt me indiferencë. Edhe ne mund të bëjmë shumë, edhe me gjeste të vogla. Një telefonatë një të vetmuarit, një vizitë te një i sëmurë, një ndihmë për një familje në vështirësi, një fjalë shprese për një zemër të trishtuar – këto janë mënyra konkrete për ta takuar Krishtin. Prandaj na thoshte Nënë Tereza: “varfëria më e madhe sot nuk është mungesa materiale, por mungesa e dashurisë”.

Ky Ungjill nuk duhet të na mbushë me frikë, por me përgjegjësi dhe shpresë. Jezusi nuk kërkon gjëra të jashtëzakonshme. Ai na fton të jetojmë dashurinë në jetën e përditshme. Çdo ditë kemi mundësi të zgjedhim: të kalojmë pranë tjetrit pa e parë ose të ndalemi si Krishti. Në fund të jetës, nuk do të na pyesë sa shumë kemi zotëruar, por sa shumë kemi dashur.

Të dashur dëgjues të Radio Marisë, ky Ungjill na kujton se rruga drejt qiellit kalon përmes dashurisë. Nuk mund ta ndajmë dashurinë për Hyjin nga dashuria për njeriun. Sa herë marrim pjesë në Meshë dhe adhurojmë Krishtin në Eukaristi, jemi të thirrur ta njohim Atë edhe në fytyrën e të varfrit, të sëmurit, të vetmuarit dhe të atij që ka nevojë për një fjalë shprese. Le të mos humbasim rastet që Zoti na jep çdo ditë për të bërë mirë. Ndoshta nuk mund të ndryshojmë gjithë botën, por mund të ndryshojmë jetën e një personi me një gjest të vogël dashurie. Dhe pikërisht aty na pret Krishti.

Lutja

O Jezus, Ti që deshe të jesh i pranishëm në fytyrën e më të vegjëlve dhe më të varfërve, hape sytë e zemrës sonë që të të njohim në çdo njeri që takojmë. Na jep një zemër të dhembshur, duar të gatshme për të ndihmuar dhe këmbë që dinë të shkojnë pranë atyre që vuajnë. Bëj që jeta jonë të jetë një dëshmi e dashurisë sate dhe që, në fund të udhëtimit tonë tokësor, të dëgjojmë fjalët e tua: "Ejani, të bekuarit e Atit tim." Amen.