Dashuria që kërkon Krishtin!

22 KORRIK 2026

 

UNGJILLI I DITËS

 

“Dashuria që kërkon Krishtin!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS GJONIT- (Gjn  20,1.11-18)

 

Ditën e parë të javës, në mëngjes, ende pa dalë drita, erdhi Maria Magdalenë te varri dhe pa se guri ishte hequr prej varrit. Maria qëndroi jashtë te varri dhe qante. Ashtu, duke qarë, u përkul e shikoi në varr. Pa dy engjëj të veshur me petka të bardha ndenjur në atë vend, ku qe trupi i Jezusit ‑ njëri te koka e tjetri te këmbët. Ata i thanë: “Pse po qan, moj burrneshë?” Ajo u përgjigj: “E morën Zotërinë tim e nuk di ku e vunë.” Si tha kështu, u soll prapa e pa Jezusin në këmbë, por nuk dinte se ishte Jezusi. Jezusi i tha: “Pse po qan, moj fisnike? Kë po kërkon?” Ajo, duke kujtuar se është kopshtari, i tha: “Zotëri, nëse e ke marrë ti, më trego ku e vure e tani po e marr unë.”  “Mari!” ‑ i tha Jezusi. Ajo u kthye e i tha hebraisht: “Rabbuni!” (‑ që do të thotë Mësues). Jezusi i tha: “Mos u ngarrit me mua, se ende nuk u ngjita tek Ati, por shko te vëllezërit e mi e thuaju: Po ngjitem tek Ati im e Ati juaj, tek Hyji im e Hyji juaj.” Maria Magdalenë shkoi dhe u lajmëroi nxënësve se e pa Zotërinë dhe se i tha këto fjalë.

Të dashur dëgjues, Ungjilli që Kisha na paraqet sot është një nga faqet më prekëse të gjithë Shkrimit Shenjt. Është agimi i ditës së parë të javës. Varri është bosh. Maria Magdalena qëndron pranë tij duke qarë. Lotët e saj janë lotët e një zemre që ka humbur Atë që donte më shumë.

Ky nuk është vetëm rrëfimi i një gruaje të shekullit të parë; është historia e çdo njeriu që ka kaluar përmes natës së dhimbjes, humbjes, zhgënjimit dhe heshtjes së Hyjit. Të gjithë kemi pasur çaste kur na është dukur se Zoti është larg, se shpresa ka marrë fund dhe se varri ka fjalën e fundit. Por pikërisht aty, pranë varrit, fillon historia e re.

Maria Magdalena shkon te varri "herët, kur ishte ende errësirë". Ajo nuk shkon për të parë një mrekulli. Shkon sepse e do Jezusin. Është Dashuria ajo që e kërkon Krishtin, edhe kur gjithçka duket e humbur, madje edhe kur dishepujt largohen, Maria mbetet aty. Ajo nuk largohet nga vendi ku e kishte kërkuar Zotin: "Ajo kërkonte Atë që nuk e gjente dhe qante duke e kërkuar. Pikërisht, ngaqë ngulmoi në kërkim, u bë e denjë ta shihte."

Sa herë edhe ne ndalojmë së luturi sepse nuk marrim menjëherë përgjigje! Maria na mëson se besnikëria në kërkim është tashmë një akt i madh dashurie. Hyji shpesh e lë zemrën tonë që ta kërkojë, jo për ta larguar, por për ta zgjeruar dëshirën e saj.

"Pse po qan?" Dy herë Maria dëgjon të njëjtën pyetje: "Grua, pse po qan?" Jezusi nuk e qorton për lotët e saj. Përkundrazi, Ai hyn në dhimbjen e saj. Hyji nuk i përbuz lotët tanë. Në Bibël, lotët janë shpesh lutja më e sinqertë. Megjithatë, Maria ende nuk e njeh Jezusin. Ajo mendon se është kopshtari.

Kjo është një përvojë që edhe ne e jetojmë. Krishti është pranë nesh, por dhimbja, frika ose dëshpërimi na pengojnë ta njohim praninë e Tij. Ne kërkojmë një Hyj që të veprojë sipas pritshmërive tona, ndërsa Ai vjen në mënyrë të thjeshtë, të heshtur dhe të përvuajtur.

Shën Augustini thotë: "Ajo shihte me sytë e trupit, por zemra e saj ende nuk kishte arritur ta njihte Atë. Dashuria kërkonte, por hiri duhej t'ia hapte sytë." Sa e vërtetë është kjo edhe për ne! Nuk mjaftojnë vetëm sytë; duhet një zemër e ndriçuar nga hiri për ta njohur Krishtin.

Kulmi i këtij Ungjilli nuk është varri bosh, por një fjalë e vetme: "Mari!" Jezusi nuk bën një predikim të gjatë. Ai e thërret në emër. Dhe në atë çast gjithçka ndryshon. Maria e njeh Zotin sepse dëgjon zërin e Atij që e njeh personalisht.

Ky është një nga mesazhet më të bukura të Ungjillit: Hyji nuk na njeh si një turmë anonime. Ai e njeh secilin me emër, personalisht. Prandaj, "Krishti e thirri për emër që ajo të kuptonte se Bariu i mirë i njeh delet e veta dhe secilën e thërret në mënyrë personale."

" Mos u ngarrit me mua. "Mos më mbaj” Kur Maria dëshiron ta përqafojë Jezusin, Ai i thotë: "Mos më mbaj, sepse ende nuk jam ngjitur tek Ati." Këto fjalë nuk janë refuzim. Jezusi po e udhëheq Marinë drejt një mënyre të re të marrëdhënies me Të. Deri atëherë ajo e kishte njohur Jezusin sipas pranisë së Tij tokësore; tani do ta njohë përmes fesë, përmes Shpirtit Shenjt dhe jetës së Kishës.

Edhe ne jemi të ftuar të mos e kufizojmë Krishtin në mënyrën se si e mendojmë ne, por ta pranojmë të gjallë dhe veprues në Kishën e Tij, në Eukaristi dhe në jetën tonë të përditshme.

Pastaj Jezusi i beson Marisë një mision të madh: "Shko te vëllezërit e mi..." Ajo që kishte ardhur duke qarë largohet si lajmëtarja e parë e Ringjalljes. Tradita e Kishës e ka quajtur me të drejtë "Apostullja e Apostujve", sepse ishte e para që shpalli lajmin e Pashkëve. Ky është edhe misioni ynë. Takimi i vërtetë me Krishtin nuk mbahet vetëm për vete. Ai bëhet dëshmi. Kush ka përjetuar dashurinë e të Ngjallurit, nuk mund të heshtë.

Të dashur dëgjues, ndoshta edhe ne sot kemi ardhur para Zotit me lotë për faqe. Ndoshta kemi humbur shpresën, kemi pyetje pa përgjigje ose mbajmë plagë të thella. Ungjilli na siguron se Krishti i Ngjallur nuk është larg sepse: aty ku njeriu sheh një varr, Hyji hap një fillim të ri, një jetë të re.

Lutja:

O Jezus i Ngjallur, Ti e thirre Marinë në emër dhe ia mbushe zemrën me gëzimin e Pashkëve. Thirre edhe zemrën tonë, që në çastet e errësirës të mos humbasim shpresën, por të njohim Ty të gjallë pranë nesh. Na bëj dëshmitarë të Ringjalljes sate, që me jetën dhe fjalët tona të shpallim se Ti je Zot, sot dhe përgjithmonë. Amen.