Do ta adhurojnë Atin në shpirt e në të vërtetë!

09 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Do ta adhurojnë Atin në shpirt e në të vërtetë!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS MATEUT- Gjn 4, 19-24

 

Në atë kohë Samritanja i tha Jezusit: “Zotëri, po shoh se je profet. Etërit tanë adhuruan në këtë mal, kurse ju thoni se në Jerusalem është vendi ku duhet të bëhet adhurimi.” Jezusi i tha: “Më beso mua, o grua, po vjen koha, kur nuk do ta adhuroni Atin as në këtë mal as në Jerusalem. Ju adhuroni atë që s’e njihni, ne adhurojmë atë që e njohim, sepse shëlbimi vjen prej judenjve. Por po vjen koha ‑ e tani është!‑ kur adhuruesit e vërtetë do ta adhurojnë Atin në shpirt e në të vërtetë, sepse Ati kërkon tamam adhurues të tillë. Hyji është shpirt, dhe ata që e adhurojnë duhet ta adhurojnë në shpirt e në të vërtetë.”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na çon pranë pusit të Jakobit, ku Jezusi takohet me gruan samaritane. Ajo, duke folur me Jezusin, fillon të kuptojë se përballë saj nuk është thjesht një njeri, por dikush që njeh thellësinë e zemrës së saj. Në një moment ajo i thotë: “Zotëri, po shoh se je profet” dhe pastaj e çon bisedën te një çështje që ndante samaritanët dhe judenjtë: ku duhet adhuruar Hyji? Në Jerusalem apo në malin Garizim? Jezusi nuk kufizohet vetëm në përgjigjen e pyetjes së saj. Ai e çon bisedën në një thellësi shumë më të madhe: “Po vjen koha – madje tani është – kur adhuruesit e vërtetë do ta adhurojnë Atin në shpirt dhe në të vërtetë” (Gjn 4,23). Këto fjalë janë shumë të rëndësishme edhe për ne. Jezusi na mëson se adhurimi i vërtetë nuk varet vetëm nga një vend. Tempulli, kisha dhe vendi i lutjes janë të shenjta dhe të rëndësishme, por Hyji dëshiron më shumë: Ai dëshiron zemrën e njeriut. Mund të hyjmë në kishë, të ndezim qiri, të bëjmë lutje, të marrim pjesë në Meshë dhe përsëri zemra jonë të jetë larg Hyjit. Mund të themi shumë lutje me buzë, ndërsa mendja dhe zemra janë të pushtuara nga shqetësimi, krenaria, urrejtja ose interesi personal. Jezusi na pyet sot: A po më adhuron vetëm me buzë, apo edhe me jetën tënde?

Adhurimi në shpirt do të thotë të lejojmë Shpirtin Shenjt të veprojë në ne. Do të thotë të mos kemi vetëm një fe të jashtme, por një marrëdhënie të gjallë me Hyjin. Lutja nuk është thjesht të përsërisim fjalë; është të qëndrojmë para Atit me zemër të hapur dhe t’i themi: “O Zot, këtu jam. Bëje vullnetin tënd në jetën time.” Shën Augustini, duke reflektuar mbi takimin e Jezusit me samaritanen, na ndihmon të kuptojmë se etja më e thellë e njeriut është etja për Hyjin. Zemra e njeriut kërkon shumë gjëra: dashuri, siguri, sukses, pasuri, vlerësim. Por asgjë e krijuar nuk mund ta mbushë plotësisht zemrën. Vetëm Hyji mund ta qetësojë etjen e saj. Prandaj Jezusi nuk e dënon gruan samaritane për të kaluarën e saj. Ai e çon gradualisht drejt së vërtetës. Kjo është mënyra e veprimit të Hyjit edhe me ne. Ai e njeh të shkuarën tonë, por nuk na përcakton vetëm nga e kaluara. Ai na njeh më mirë se çdokush tjetër dhe përsëri kërkon që të afrohemi. Këtu qëndron bukuria e këtij Ungjilli: Jezusi i zbulon gruas se Hyji nuk kërkon njerëz të përsosur, por zemra të sinqerta.

Shën Gjon Gojarti thekson në mësimet e tij mbi lutjen se Hyji nuk ka nevojë shumë për fjalët tona; lutja është për të mirën tonë, sepse na afron me Të dhe e ndryshon zemrën tonë. Prandaj nuk është e mjaftueshme të lutemi me fjalë të tepërta, kur lutja nuk na bën më të durueshëm, më të mëshirshëm, më të ndershëm dhe më të gatshëm për të falur. Kjo është edhe “e vërteta” për të cilën flet Jezusi. Të adhurosh në të vërtetë do të thotë të jetosh në të vërtetën para Hyjit. Të pranosh atë që je, dobësitë e tua, mëkatet e tua, plagët e tua dhe nevojën tënde për mëshirën e Hyjit. Nuk kemi nevojë të paraqitemi para Tij sikur gjithçka është në rregull. Hyji nuk mashtrohet nga pamja e jashtme. Ai dëshiron një zemër të sinqertë.

Prandaj, të dashur dëgjues, ndoshta sot duhet ta pyesim veten: Si është lutja ime? A është bërë një zakon pa zemër? A lutem vetëm kur kam nevojë për diçka? Apo e kërkoj Hyjin edhe kur gjithçka shkon mirë? A di të qëndroj në heshtje para Tij dhe ta dëgjoj?

Jezusi thotë: “Hyji është shpirt dhe ata që e adhurojnë, duhet ta adhurojnë në shpirt dhe në të vërtetë” (Gjn 4,24). Kjo do të thotë se Hyji nuk kërkon vetëm një orë nga dita jonë. Ai dëshiron që e gjithë jeta jonë të bëhet adhurim. Kështu, kur një nënë kujdeset me dashuri për fëmijët e saj, kur një babë punon me ndershmëri për familjen, kur dikush fal një padrejtësi, kur një i sëmurë e pranon vuajtjen e tij me besim, kur një njeri ndihmon të varfrin pa kërkuar lavdi, kur dikush zgjedh të bëjë të mirën edhe kur askush nuk e sheh – aty jeta bëhet lutje dhe adhurim.

Të dashur dëgjues, le të mos kemi frikë t’i afrohemi Jezusit me të vërtetën e jetës sonë. Ai është ulur pranë “pusit” të jetës sonë dhe na pret. Ai e njeh etjen tonë, plagët tona dhe historinë tonë. Ai nuk na largon, por na thotë: “po ta njihje dhuratën e Hyjit…” (Gjn 4,10). Ndoshta kemi kërkuar ujë në shumë puse: në pasuri, në njerëz, në sukses, në kënaqësi, në pushtet, në gjëra që nuk mund të na japin paqe. Sot Jezusi na fton të pimë prej burimit që vetëm Ai mund ta japë.

 

O Jezus, më mëso ta adhuroj Atin në shpirt dhe në të vërtetë. Pastroje zemrën time nga çdo gjë që më largon prej Teje. Bëhu burimi i jetës sime dhe shuaje etjen time për dashuri, paqe dhe të vërtetë. Më ndihmo që lutja ime të bëhet jetë dhe jeta ime të bëhet një lutje për lavdinë tënde. Amen.