Dua mëshirën e jo flinë!

17 KORRIK 2026

 

UNGJILLI I DITËS

 

“Dua mëshirën e jo flinë!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT- (Mt 12, 1-8)

 

Në atë kohë - në një të shtunë - Jezusi kaloi nëpër të mbjella. Nxënësit e tij të uritur, filluan të këpusin kallëz e të hanë. Kur i panë farisenjtë, i thanë: "Ja, nxënësit e tu po bëjnë çka s'është e lejueshme të bëhet të shtunën!" Jezusi u përgjigj: "Vallë a nuk keni lexuar ç'bëri Davidi kur pati uri ai dhe përcjellësit e tij? Si hyri në Shtëpinë e Hyjit dhe i hëngrën bukët e kushtuara, që nuk ishte e lejueshme t'i hajë as ai as përcjellësit e tij, por vetëm priftërinjtë? Apo nuk keni lexuar në Ligj se priftërinjtë e prishin të shtunën në Tempull në ditë të shtuna e nuk bëjnë mëkat? E unë po ju them: është këtu diç më e madhe se Tempulli! Ta kishit kuptuar se ç'do të thotë fjala: 'Dua mëshirën e jo flinë', nuk i kishit dënuar këta njerëz që s'po bëjnë faj. Biri i njeriut është me të vërtetë i zoti i të shtunës!"

 

Ungjilli i sotëm (Mt 12,1-8) na paraqet Jezusin dhe nxënësit e Tij duke kaluar nëpër arat me grurë ditën e shtunë. Nxënësit janë të uritur dhe fillojnë të këpusin kallinj për të ngrënë. Farisenjtë, duke i vëzhguar me kujdes, i qortojnë: “Ja, nxënësit e tu po bëjnë atë që nuk lejohet të bëhet të shtunën.” Në pamje të parë duket një debat mbi respektimin e një ligji fetar. Por në të vërtetë, Jezusi na zbulon diçka shumë më të thellë: çfarë ka vërtet rëndësi në marrëdhënien tonë me Hyjin?

Ligji në shërbim të njeriut- Farisenjtë e donin Ligjin, por me kalimin e kohës kishin rrezikuar ta shndërronin atë në një barrë të rëndë. Ata ishin aq të përqendruar te rregullat, sa nuk shihnin më njeriun konkret përballë tyre. Nxënësit nuk po kërkonin luks apo rehati. Ata ishin të uritur. Jezusi nuk mohon vlerën e së shtunës, por kujton se Ligji është dhuratë e Hyjit për njeriun dhe jo një zinxhir që e shtyp atë. Për këtë arsye Ai sjell shembullin e Davidit, i cili, në kohë nevoje, hëngri bukët e kushtuara Tempullit. Hyji nuk e dënoi atë, sepse nevoja e njeriut kishte përparësi ndaj një zbatimi thjesht formal të ligjit. Shën Gjon Gojarti shkruan: "Krishti nuk e shkatërron Ligjin, por e çliron nga interpretimet që e kishin bërë të rëndë për njeriun." Edhe sot mund të ndodhë që të respektojmë rregullat fetare, por të harrojmë zemrën e tyre. Mund të jemi të përpiktë në praktikat tona të jashtme, por të mos kemi durim, mirësi apo mëshirë ndaj atyre që jetojnë pranë nesh.

"Dua mëshirën e jo flinë"- Në qendër të këtij Ungjilli qëndrojnë fjalët që Jezusi merr nga profeti Hozea: "Dua mëshirën e jo flinë" (Mt 12,7). Këto fjalë nuk nënkuptojnë se adhurimi ndaj Hyjit nuk ka rëndësi. Jezusi nuk e kundërshton lutjen, sakrificat apo kultin. Ai na mëson se adhurimi i vërtetë nuk mund të ndahet nga dashuria për njeriun. Çfarë vlere ka një lutje e bukur, nëse zemra jonë mbetet e mbyllur ndaj atij që vuan? Çfarë vlere ka të marrim pjesë në Meshë, nëse nuk dimë të falim? Çfarë vlere ka agjërimi, nëse mungon dashuria? Shën Augustini thotë: "Mëshira është flija që Hyji e pranon gjithmonë, sepse ajo e bën zemrën të ngjashme me zemrën e Tij." Në jetën e përditshme, mëshira merr fytyra shumë konkrete: një fjalë e mirë për atë që është i trishtuar, një vizitë te një i sëmurë, durimi ndaj një njeriu të vështirë, falja e një fyerjeje, ndihma ndaj një familje në nevojë ose koha që i kushtojmë dikujt që ndihet vetëm.

Ungjilli përfundon me një shpallje të madhe të Jezusit: "Biri i Njeriut është Zotëri i së shtunës." Me këto fjalë Jezusi zbulon identitetin e Tij hyjnor. Ai nuk është thjesht një mësues që interpreton Ligjin. Ai është Ai që ia ka dhënë Ligjin popullit të Tij. E shtuna ishte dita e pushimit dhe e takimit me Hyjin. Jezusi na tregon se pushimi i vërtetë nuk është vetëm ndërprerja e punës, por takimi me Të, sepse vetëm Ai mund t'i japë paqe zemrës sonë. Në një shoqëri ku gjithçka ecën me shpejtësi, ku jemi vazhdimisht të zënë dhe të shpërqendruar, ky Ungjill na kujton rëndësinë e gjetjes së kohës për Hyjin. Jo si një detyrim i rëndë, por si një nevojë e zemrës.

Të dashur dëgjues, Jezusi na fton sot të bëjmë një shqyrtim të sinqertë të ndërgjegjes sonë. A është feja jonë vetëm një grumbull rregullash, apo është një marrëdhënie e gjallë me Krishtin? Një zemër që e do Hyjin bëhet gjithnjë e më e mëshirshme. Sa më shumë afrohemi te Jezusi, aq më shumë mësojmë të shohim nevojat e të tjerëve. Shenjtëria nuk matet vetëm me sa lutje dimë të themi, por edhe nga mënyra se si duam, falim dhe shërbejmë.

"Nuk është i këndshëm para Hyjit ai që e nderon me buzë, por ai që e pasqyron mëshirën e Tij në jetën e përditshme."

Pyetje për reflektim personal

A e jetoj fenë time si një takim me Krishtin, apo vetëm si përmbushje të disa detyrimeve fetare?

Në cilat situata më mungon mëshira ndaj njerëzve që Hyji i ka vendosur pranë meje?

Si mund ta bëj më konkrete në ketë ditë dashurinë dhe mëshirën e Krishtit në familjen, në punë ose në bashkësinë time?

 

O Zot Jezus, Ti na ke mësuar se Hyji dëshiron mëshirë më shumë se çdo flijim. Pastroje zemrën tonë nga gjykimi, egoizmi dhe formalizmi. Na jep një fe të gjallë, që shprehet në dashuri, falje dhe shërbim ndaj vëllezërve tanë. Bëj që, duke të ndjekur Ty, të bëhemi çdo ditë shenja të mëshirës së Atit për botën. Amen.