Fara është fjala e Hyjit!

19 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Fara është fjala e Hyjit!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 8, 4-15

 

Në atë kohë, Si u tubua turmë e madhe e popullit, që erdhën nga qytete të ndryshme tek ai, Jezusi foli në shëmbëlltyra:  “Doli mbjellësi për të hedhur farën. E, ndërsa po hidhte farën, disa kokrra ranë pranë udhës: u shkelën dhe i hëngrën zogjtë e qiellit.  Disa të tjera ranë në gurishte; mbinë, por u thanë, sepse nuk kishte lagështinë.  Disa ranë në ferra; ferrat, duke u rritur bashkë me to, ua morën frymën. Kurse disa të tjera ranë në tokë të mirë; mbinë e dhanë fryt njëqind fish.” Kur i tha këto fjalë, theksoi: “Kush ka veshë për të dëgjuar, le të dëgjojë!” Nxënësit e tij e pyetën çka do të thotë ajo shëmbëlltyrë.  Ai iu përgjigj: “Ju e keni dhuratë dijen e mistereve të Mbretërisë së Hyjit, kurse të tjerëve u paraqitet vetëm në shëmbëlltyra, që: ‘Të shikojnë e të mos shohin, të dëgjojnë e të mos kuptojnë. ’“  “Ky është vështrimi i shëmbëlltyrës së mbjellësit: Fara është fjala e Hyjit.  Ato ‘pranë udhës’, janë ata që e dëgjojnë fjalën, por pastaj u vjen djalli dhe ua nxjerr nga zemra fjalën, që të mos besojnë e të mos shëlbohen.

Ato ‘në gurishte’, janë ata që, kur e dëgjojnë Fjalën e pranojnë me gëzim, porse nuk kanë rrënjë: për disa kohë besojnë, por kur vjen koha e tundimit, e lënë fenë. Ato ‘në ferra’, janë ata që e dëgjuan, por ende në udhë, ua zënë frymën kujdeset tokësore, pasuritë dhe kënaqësitë e jetës e nuk japin fryte të pjekura.  Ato ‘në tokë të mirë’, janë ata që e dëgjojnë Fjalën dhe e ruajnë në zemër të mirë e bujare dhe japin fryt me qëndrueshmëri.”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet një shëmbëlltyrë shumë të njohur: shëmbëlltyrën e mbjellësit. Jezusi flet për një njeri që del të mbjellë farën. Një pjesë bie buzë rrugës, një tjetër mbi gurë, një pjesë ndër ferra dhe një pjesë në tokë të mirë. Në fund Jezusi na jep çelësin për ta kuptuar këtë shëmbëlltyrë: “Fara është Fjala e Hyjit.” (Lk 8,11). Pra, pyetja kryesore nuk është se sa i mirë është mbjellësi. Mbjellësi është vetë Krishti dhe fara është gjithmonë e mirë. Por pyetja për ne është: Çfarë lloj toke është zemra ime?

Hyji nuk lodhet kurrë duke mbjellë- Mbjellësi hedh farën kudo. Edhe aty ku duket se nuk do të japë fryt. Kjo na tregon diçka shumë të bukur për Hyjin. Ai nuk lodhet duke na folur. Na flet nëpërmjet Ungjillit. Na flet në Meshën Shenjte. Na flet në lutje. Na flet përmes një njeriu të mirë. Na flet edhe përmes provave dhe gëzimeve të jetës. Hyji nuk kursen Fjalën e Tij. Ai vazhdon të mbjellë, sepse nuk humbet kurrë shpresën tek njeriu. Krishti është Mbjellësi hyjnor që shpërndan me bujari farën e së vërtetës, duke dëshiruar që çdo zemër të bëhet vend ku rritet jeta e re.

Jezusi nuk flet për katër lloje njerëzish, por për katër mënyra se si zemra jonë mund ta presë Fjalën. Është zemra që dëgjon, por nuk e ruan Fjalën. Shqetësimet, zhurma dhe tundimet e marrin menjëherë atë. Sa herë ndodh që dalim nga Mesha të prekur nga Ungjilli, por pas pak orësh gjithçka harrohet? Këta e pranojnë Fjalën me gëzim, por nuk kanë rrënjë. Kur vijnë sprovat, lodhja ose vështirësitë, besimi dobësohet. Besimi nuk mbahet vetëm nga emocionet. Ai ka nevojë për lutje, sakramente dhe këmbëngulje. Këtu fara fillon të rritet, por mbytet nga shqetësimet, pasuria dhe kënaqësitë e jetës. Sa e lehtë është që zemra të mbushet me punë, ankth, dëshirë për para ose sukses, duke mos lënë vend për Hyjin! Shën Gregori i Madh thotë se ferrat janë dëshirat e çrregullta që e shtrëngojnë zemrën dhe nuk e lejojnë Fjalën të japë fryt.

Zemra e mirë- Është ajo që e dëgjon Fjalën, e ruan dhe jep fryt me durim. Vini re se Jezusi shton një fjalë shumë të rëndësishme: "Me durim." Fryti nuk lind menjëherë. As shenjtëria nuk ndërtohet brenda një dite. Hyji punon në heshtje dhe kërkon besnikërinë tonë të përditshme.

Fryti i krishterë nuk matet me madhështi, por me besnikëri -Ndonjëherë mendojmë se duhet të bëjmë gjëra të jashtëzakonshme për Zotin. Por toka e mirë jep fryt në heshtje. Një nënë që edukon fëmijët me fe. Një baba që punon me ndershmëri. Një i sëmurë që e bashkon vuajtjen e tij me Kryqin e Krishtit. Një i moshuar që lutet çdo ditë. Një i ri që zgjedh të jetojë me pastërti dhe drejtësi. Të gjitha këto janë fryte të Fjalës së Hyjit. Ndoshta bota nuk i sheh. Por Hyji i sheh.

Të dashur dëgjues, Toka nuk mbetet e mirë vetvetiu. Ajo punohet. Pastrohet. Ujitet. Edhe zemra jonë ka nevojë për kujdes të vazhdueshëm. Lutja e përditshme e zbut zemrën. Rrëfimi i shpeshtë heq gurët e mëkatit. Eukaristia e ushqen. Leximi i Ungjillit e ndriçon. Veprat e dashurisë e bëjnë të frytshme. Prandaj le të mos pyesim sot: "Cila tokë kam qenë dje?" Por: "Çfarë toke dua të jem sot për Krishtin?" Asnjë zemër nuk është e dënuar që të mbetet e fortë, me gurë apo me ferra. Me hirin e Hyjit çdo zemër mund të bëhet tokë e mirë. Shën Augustini thotë se zemra që pranon Fjalën me përvujtëri bëhet si një arë e bekuar, ku Hyji vetë sjell frytet e shenjtërisë. Le ta lejojmë Zotin të punojë tokën e zemrës sonë. Atëherë Fjala e Tij nuk do të mbetet vetëm një tingull që dëgjohet, por do të bëhet jetë, gëzim dhe shpresë për ne dhe për ata që na rrethojnë.

 

O Jezus, Mbjellës i mirë, Ti nuk lodhesh duke mbjellë Fjalën Tënde në zemrat tona. Hiqi nga zemra ime gurët e krenarisë, ferrat e shqetësimeve dhe fortësinë e mëkatit. Bëje zemrën time një tokë të mirë, që ta dëgjoj Fjalën Tënde me besim, ta ruaj me dashuri dhe ta jetoj me besnikëri. Jep që jeta ime të japë fryte të mira për lavdinë Tënde dhe për të mirën e vëllezërve e motrave të mia. Amen.