Grahi në ujë të thellë!

3 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Grahi në ujë të thellë!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS LUKES (Lk 5,1-11)

 

Ishte një ditë Jezusi në bregun e liqenit të Gjenezaretit e, ndërsa populli po shtyhej rreth tij për të dëgjuar fjalën e Hyjit,  pa dy lundra buzë bregut të liqenit: peshkatarët kishin dalë e po i lanin rrjetat.  Hyri në njërën prej atyre lundrave – në atë që ishte e Simonit – dhe iu lut ta largonte pakëz prej tokës. U ul e, prej lundrës, mësonte turmën.  Kur pushoi së foluri, i tha Simonit: “Grahi në ujë të thellë e qitni rrjetat tuaja për të zënë peshk.”  Simoni i tha: “Mësues, gjithë natën u përpoqëm e nuk zumë asgjë; por, pasi po thua ti, do t’i qes rrjetat.”  Si bënë kështu, zunë një sasi të madhe peshqish – gati po u shqyheshin rrjetat.  Atëherë u dhanë shenjë shokëve në lundrën tjetër të vinin e t’u ndihmonin. Ata erdhën dhe i mbushën të dy lundrat aq sa gati u fundosën.  Kur pa Simon Pjetri, i ra ndër këmbë Jezusit dhe i tha: “Largohu prej meje, Zotëri, se jam njeri mëkatar!”  Vërtet, për arsye të peshkut që zunë, mbeti shtang prej habisë ai dhe të gjithë tjerët që ishin me të;  gjithashtu edhe Jakobi e Gjoni, bijtë e Zebedeut, bashkëgjuetarë të Simonit. Jezusi i tha Simonit: “Mos ki frikë! Tash e tutje do të zësh njerëz.” Ata, si i sollën lundrat në breg, lanë gjithçka e shkuan pas tij.

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet një nga thirrjet më të bukura të dishepujve të parë. Jezusi ndodhet pranë liqenit të Gjenezaretit. Turma shtyhet nga të gjitha anët për të dëgjuar Fjalën e Hyjit. Ai hipën në barkën e Simon Pjetrit dhe, pasi mbaron mësimin, i thotë: “Grahi në ujë të thellë e qitni rrjetat tuaja për të zënë peshk.” (Lk 5,4). Kjo ftesë nuk është vetëm për Pjetrin. Ajo është një thirrje edhe për secilin prej nesh: të mos mbetemi në brigjet e një besimi sipërfaqësor, por të hyjmë në thellësinë e marrëdhënies me Krishtin.

Pjetri kishte kaluar gjithë natën duke peshkuar pa asnjë rezultat. Ai ishte i lodhur dhe i zhgënjyer. Sipas përvojës njerëzore, nuk kishte më kuptim të provonte përsëri. Megjithatë ai i përgjigjet Jezusit me një fjali që është një nga shprehjet më të bukura të besimit: “Mësues, gjithë natën u munduam e nuk zunë asgjë; por, meqë Ti po thua, do t'i hedh rrjetat.” (Lk 5,5) Këtu fillon mrekullia. Jo vetëm në rrjeta, por para së gjithash në zemrën e Pjetrit. Sa herë edhe ne përjetojmë net të gjata: net zhgënjimi, lodhjeje, sëmundjeje, vështirësish familjare ose shpirtërore. Ndoshta kemi lutur dhe nuk kemi parë menjëherë fryte. Ky Ungjill na fton të mos dorëzohemi. Kur mbështetemi te fjala e Krishtit, edhe atëherë kur nuk kuptojmë gjithçka, Zoti mund të bëjë atë që ne nuk mund ta imagjinojmë. Shën Ambrozi shkruan: “Pjetri nuk u mbështet në aftësinë e tij, por në fjalën e Krishtit; dhe aty ku mbaron forca e njeriut, fillon veprimi i hirit të Hyjit.” Kur Pjetri bindet, rrjetat mbushen aq shumë me peshq sa fillojnë të shqyhen. Kjo na mëson se frytet e jetës shpirtërore nuk varen vetëm nga përpjekjet tona, por nga besnikëria ndaj Jezusit. Shpesh ne mbështetemi vetëm te planet tona, te logjika jonë ose te aftësitë tona. Por Zoti na fton të kemi besim tek Ai. Edhe një hap i vogël bindjeje ndaj Fjalës së Hyjit mund të sjellë bekime të mëdha.

Pasi sheh mrekullinë, Pjetri nuk mburret. Përkundrazi, bie në gjunjë para Jezusit dhe thotë: “Largohu prej meje, o Zot, sepse jam njeri mëkatar.” (Lk 5,8) Sa më shumë afrohemi te Hyji, aq më mirë e njohim dobësinë tonë. Shenjtëria nuk lind nga krenaria, por nga përvujtëria. Pjetri e kupton se nuk është i denjë, por Jezusi nuk e largon. Përkundrazi, e zgjedh. Shën Augustini thotë: “Pjetri e njohu dobësinë e vet dhe pikërisht për këtë u bë i aftë të pranojë forcën e Krishtit.” Edhe ne nuk duhet të kemi frikë nga dobësitë tona. Hyji nuk zgjedh njerëz të përsosur, por njerëz që janë të gatshëm t'i besojnë Atij.

Fjalët e Jezusit janë një burim i madh ngushëllimi: “Mos ki frikë! Tani e tutje do të jesh peshkatar njerëzish.” (Lk 5,10) Sa herë në Bibël Hyji u thotë njerëzve: “Mos ki frikë!” Frika na bllokon, ndërsa besimi na hap rrugë të reja. Jezusi nuk e thërret Pjetrin vetëm për të ndryshuar profesionin, por për t'i dhënë një mision të ri: ta bëj bashkëpunëtor në veprën e shpëtimit. Edhe ne kemi një mision. Ndoshta nuk do të predikojmë para turmave, por mund të jemi dëshmitarë të Krishtit në familje, në vendin e punës, në lagje dhe në çdo marrëdhënie njerëzore. Shën Gjon Gojarti shkruan: “Krishti nuk kërkon njerëz të aftë sipas botës, por zemra që janë të gatshme ta ndjekin Atë.”

Ungjilli përfundon me një fjali të shkurtër, por shumë të fuqishme: “Ata i nxorën barkat në breg, lanë gjithçka dhe shkuan pas Tij.” (Lk 5,11) Të ndjekësh Jezusin do të thotë ta vendosësh Atë në vendin e parë. Kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht të lëmë profesionin ose familjen, por të jetojmë çdo gjë me Krishtin në qendër. Kur Jezusi bëhet thesari ynë më i madh, gjithçka tjetër merr kuptimin e vet të vërtetë.

Të dashur dëgjues, edhe sot Jezusi hipën në "barkën" e jetës sonë. Ai njeh lodhjet, dështimet dhe zhgënjimet tona. Ai na fton të mos kemi frikë të "hedhim rrjetat" përsëri, edhe kur gjithçka duket e kotë. Nëse i besojmë Fjalës së Tij, do të zbulojmë se Ai është gjithmonë më i madh se dështimet tona. Le të kemi përvujtërinë e Pjetrit, besimin e tij dhe gatishmërinë për ta ndjekur Krishtin me gjithë zemër.

 

O Zot Jezus, Ti që hipje në barkën e Pjetrit dhe e shndërrove jetën e tij, hyr edhe në barkën e jetës sonë. Kur ndihemi të lodhur ose të zhgënjyer, na jep besimin të mbështetemi në Fjalën Tënde. Na çliro nga frika, na mëso përvujtërinë e zemrës dhe bëna dëshmitarë të dashurisë Sate. Bëj që, duke të ndjekur çdo ditë, të sjellim shumë fryte për Mbretërinë Tënde. Amen.