Gruri dhe egjra: durimi i Hyjit dhe shpresa jonë!

19 KORRIK 2026

 

UNGJILLI I DITËS

 

“Gruri dhe egjra: durimi i Hyjit dhe shpresa jonë!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT- (Mt 13, 24-43)

 

Në atë kohë, Jezusi u tregoi edhe një shëmbëlltyrë tjetër: “Mbretëria e qiellit është e ngjashme me njeriun që mbolli farë të mirë në arën e vet. Ndërkohë që njerëzit po flinin, erdhi armiku i tij, mbolli egjër nëpër grurë e shkoi. Kur u rritën të mbjellat dhe lidhën frytin, atëherë u duk edhe egjra. Shërbëtorët iu afruan zotit të shtëpisë dhe i thanë: ‘Zotëri, a nuk mbolle farë të mirë në arën tënde? Nga doli, pra, egjra?’ Ai u përgjigji: ‘Armiku e bëri këtë!’ Atëherë i thanë shërbëtorët: ‘A të shkojmë e ta mbledhim?’ ‘Jo – u përgjigj ai – se duke e mbledhur egjrën druaj se, bashkë me të, nxirrni edhe grurin! Lëni të rriten bashkë deri në të korra. Në kohë të korrjes do t’u them korrëtarëve: ‘Mlidhni më parë egjrën dhe lidheni duaj për ta djegur e grurin mbidheni në drithnikun tim’!” Mandej u tregoi një shëmbëlltyrë tjetër: “Mbretëria e qiellit është e ngjashme me kokrrën e sinapit, të cilën njeriu e mori dhe e mbolli në arën e vet. Ajo është, pa dyshim, më e vogla ndër të gjitha farërat, por kur rritet, bëhet më e madhe se të gjitha barishtet, zhvillohet në lëndë, sa që shpendët e qiellit vijnë e bëjnë çerdhe në degë të tij.”U tregoi edhe një shëmbëlltyrë tjetër: “Mbretëria e qiellit i përngjan tharmit që e merr gruaja dhe e përzien me tri masë miell derisa të mbruhet të gjithë.”Të gjitha këto Jezusi ia tha popullt në shëmbëlltyra dhe asgjë nuk i thoshte pa shëmbëlltyra që të plotësohej fjala e profetit: “Do të flas në shëmbëlltyra, do të zbuloj gjëra të fshehura që nga krijimi i botës.” Atëherë e shpërndau turmën dhe hyri në shtëpi. Nxënësit iu afruan Jezusit dhe e pyetën: “Na e shtjello shëmbëlltyrën e egjrës së arës.” Ai u përgjigj: “Ai që mbjell farën e mirë, është Biri i njeriut. Ara është bota. Fara e mirë janë ata që i përkasin Mbretërisë. Egjra paraqet ata që i përkasin Qoftëlargut. Armiku që mbolli egjrën është djalli. Korrja është mbarimi i botës. Korrtarët janë engjëjt. Siç mblidhet egjra e digjet në zjarr; kështu do të ndodhë në mbarimin e botës. Biri i njeriut do t’i dërgojë engjëjt e vet për t’i mbledhur në Mbretërinë e tij të gjithë ngashnjyesit dhe ata që bëjnë keq, e do t’i hedhin në furrë të ndezur, ku do të jetë vaj e kërcëllim dhëmbësh. Kurse të drejtët, atëherë, do të shndrisin porsi dielli në Mbretërinë e Atit të tyre. Kush ka vesh, le të dëgjojë!”

 

Të dashur dëgjues, në Ungjillin e sotëm, Jezusi na tregon shëmbëlltyrën e grurit dhe të egjrës. Një njeri mbjell farë të mirë në arën e tij, por natën vjen armiku dhe mbjell egjër. Kur bimët rriten, shërbëtorët habiten dhe duan ta shkulin menjëherë egjrën. Por zotëria u përgjigjet: "Jo, që të mos shkulni bashkë me egjrën edhe grurin. Lërini të rriten së bashku deri në korrje." (Mt 13,30).

Kjo shëmbëlltyrë na ndihmon të kuptojmë realitetin e jetës. Në botë, por edhe në zemrën tonë, bashkëjetojnë e mira dhe e keqja. Shpesh pyesim: "Pse Hyji e lejon të keqen?" Jezusi nuk jep një shpjegim teorik, por na zbulon diçka shumë të rëndësishme: Hyji është i durueshëm. Ai pret, sepse dëshiron shpëtimin e njeriut dhe i jep kohë për pendim.

Shën Gjon Gojarti shkruan: "Hyji nuk e shkatërron menjëherë mëkatarin, sepse shumë prej atyre që ishin egjër janë bërë më vonë grurë i mirë". Sa shpresë na japin këto fjalë! Askush nuk është i humbur përderisa jeton. Mëshira e Hyjit është gjithmonë më e madhe se mëkati ynë. Por kjo shëmbëlltyrë na fton edhe të shohim brenda vetes. Nuk është e vështirë të dallojmë "egjrën" në jetën e të tjerëve; më e vështirë është të pranojmë se edhe zemra jonë ka nevojë për pastrim. Egoizmi, krenaria, mungesa e faljes, fjalët që lëndojnë, indiferenca ndaj të varfërve – këto janë "egjrat" që mund të rriten nëse nuk ia dorëzojmë Krishtit.

Në të njëjtin kapitull, Jezusi flet edhe për kokrrën e sinapit dhe tharmin. Mbretëria e Hyjit fillon në mënyrë të vogël, pothuajse e padukshme, por ka një forcë të jashtëzakonshme për të ndryshuar jetën. Një lutje e thjeshtë, një vepër dashurie, një falje e sinqertë ose një akt mëshire mund të duken të vogla, por në duart e Hyjit ato japin fryte të mëdha.

Shën Augustini thotë: "Mos e përçmo fillimin e vogël të hirit; Hyji di ta bëjë të madhe atë që njeriu ia beson me besim."

Të dashur dëgjues, Jezusi na fton sot të kemi dy virtyte: durimin dhe shpresën. Durimin me veten dhe me të tjerët, sepse Hyji vazhdon të punojë në zemrat tona. Dhe shpresën, sepse e mira, edhe kur duket e vogël, në fund do të triumfojë. Në korrjen e fundit, Krishti do ta ndajë përfundimisht grurin nga egjra dhe drejtësia e Hyjit do të shkëlqejë. Deri atëherë, le të mos lodhemi duke mbjellë të mirën.

Pyetje për reflektim personal

Cilat janë "egjrat" që duhet t'ia dorëzoj Krishtit për t'i shëruar me hirin e Tij?

A kam durim me dobësitë e të tjerëve, ashtu si Hyji ka durim me mua?

Cilin gjest të vogël dashurie mund të mbjell sot, duke besuar se Hyji do ta bëjë të japë fryt?

 

O Zot Jezus, Ti je Mbjellësi i farës së mirë. Pastroje zemrën tonë nga çdo egjër e mëkatit dhe forcoje në ne farën e dashurisë dhe të besimit. Na jep durim për të pritur kohën Tënde dhe shpresë për të mos u lodhur kurrë duke bërë të mirën. Bëj që të jemi grurë i mirë në arën e Mbretërisë sate. Amen.