Guri që ndërtuesit e qitën jashtë përdorimit u bë guri i këndit!

04 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Guri që ndërtuesit e qitën jashtë përdorimit u bë guri i këndit!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS MATEUT Mt 21, 33-43

 

Në atë kohë, Jezusi u tha kryepriftërinjve, kryetarëve dhe pleqve të popullit: “Dëgjoni shëmbëlltyrën tjetër: Ishte një zotshtëpie që kishte mbjellë një vresht. E thuri me gardh, punoi shtrydhësin e rrushit, ndërtoi kullën, ua dha vreshtarëve ta punojnë për gjysmë dhe shkoi në vend të huaj. Kur u afrua koha e të vjelave, dërgoi te vreshtarët shërbëtorët e vet për të marrë frytin që i takonte. Vreshtarët i kapën shërbëtorët: njërin e rrahën, një tjetër e mbytën e një tjetër e vranë me gurë. Prapë dërgoi shërbëtorë tjerë, më shumë se të parët, porse edhe atyre ua bënë ashtu. Në fund dërgoi të birin duke menduar: ‘Do të kenë nderim ndaj djalit tim!’ Porse vreshtarët, kur e panë djalin i thanë njëri-tjetrit: ‘Ky është trashëgimtari! Ejani ta vrasim dhe neve do të na mbesë pasuria e tij.’ E kapën, e qitën jashtë vreshtit dhe e vranë. Tashti, kur të vijë i zoti i vreshtit, çka do t’u bëjë këtyre vreshtarëve?” I përgjigjën: “Të këqijtë do t’i zhbijë keqas e vreshtin e vet do t’ua japë vreshtarëve tjerë, të cilët do t’i japin frytin posa të vijë koha e të vjelave.” Jezusi u tha: “A nuk e lexuat asnjë herë në Shkrimin shenjt: ‘Guri që ndërtuesit e qitën jashtë përdorimit u bë guri i këndit; kjo është vepër e Zotit, se ç’mrekulli në sytë tanë!’ Prandaj po ju them: juve do t’ju hiqet dore Mbretëria e Hyjit e do t’i jepet një populli që i prodhon frytet e saja!”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm (Mt 21,33-43) na paraqet shëmbëlltyrën e vreshtarëve të këqij. Është një nga shëmbëlltyrat më të forta të Jezusit, sepse na flet për dashurinë e madhe të Hyjit dhe për lirinë e njeriut, i cili mund ta pranojë ose ta refuzojë atë dashuri. Një zotshpije mbjell një vresht, e rrethon me gardh, ndërton një kullë dhe ia beson disa vreshtarëve. Pastaj largohet. Kur vjen koha e fryteve, ai dërgon shërbëtorët për të marrë prodhimin që i takon. Por vreshtarët i rrahin, i fyejnë e madje i vrasin. Në fund pronari dërgon të birin, duke menduar: "Do ta respektojnë birin tim." Por edhe atë e nxjerrin jashtë vreshtit dhe e vrasin. Kjo shëmbëlltyrë është historia e dashurisë së Hyjit për njerëzimin. Vreshti është populli i Hyjit, por edhe secili prej nesh. Shërbëtorët janë profetët që Hyji dërgoi gjatë historisë. Ndërsa Biri është vetë Jezusi, i cili erdhi për të na shpëtuar dhe u flijua në kryq.

Hyji na beson "vreshtin" e jetës sonë- Pronarit nuk i mungon besimi. Ai ua beson vreshtin punëtorëve. Edhe Hyji na ka besuar shumë dhurata: jetën, familjen, talentet, kohën, besimin, thirrjen tonë. Asgjë nuk është vetëm pronë e jona. Gjithçka është dhuratë. Prandaj pyetja që na drejton sot Ungjilli është: Çfarë frytesh po i jap Zotit? A po e përdor jetën time për dashuri? A po rritem në shenjtëri? A po bëhem bekim për të tjerët? "Hyji nuk na kërkon atë që nuk na ka dhënë; Ai na kërkon frytet e hirit që ka mbjellë në zemrat tona."

Rreziku i një zemre që mbyllet- Vreshtarët fillimisht bëhen mosmirënjohës. Pastaj egoistë. Më pas të dhunshëm. Më në fund vrasës. Mëkati rrallë lind papritur. Ai fillon kur zemra harron mirënjohjen. Kur njeriu mendon se gjithçka i përket vetëm atij. Edhe ne mund të biem në këtë tundim. Kur harrojmë të falënderojmë. Kur jetojmë pa u lutur. Kur mendojmë se nuk kemi nevojë për Hyjin. Shën Augustini shkruan: "Rrënja e çdo mëkati është krenaria, kur njeriu dëshiron të jetë zot i vetvetes pa Hyjin." Prandaj është e rëndësishme ta mbajmë zemrën gjithmonë të hapur ndaj hirit.

Jezusi – Biri i dashur që u flijua për ne -Kulmi i shëmbëlltyrës është dërgimi i Birit. Edhe pse Hyji e dinte se Jezusi do të refuzohej, Ai nuk hoqi dorë nga dashuria. Kryqi nuk është shenjë e humbjes së Hyjit. Është shenja më e madhe e dashurisë së Tij. Jezusi pranoi të hidhej poshtë që ne të pranohemi si bij të Atit. Ai pranoi vdekjen që ne të marrim jetën.

Guri i këndit -Jezusi citon Psalmin: " Guri që ndërtuesit e qitën jashtë përdorimit u bë guri i këndit." (Mt 21,42) Ndërtuesit menduan se ai gur nuk vlente. Por Hyji e bëri themelin e ndërtesës. Edhe sot ndodh shpesh që bota të hedhë poshtë Krishtin. Të hedhë poshtë Ungjillin. Të hedhë poshtë vlerat e krishtera. Por vetëm Krishti mbetet themeli që nuk lëkundet. Shën Ambrozi thotë: "Ai që ndërton jetën mbi Krishtin nuk do të rrëzohet, sepse ndërton mbi Shkëmbin e përjetshëm." Edhe kur gjithçka tjetër ndryshon, Fjala e Krishtit mbetet.

Në fund Jezusi thotë: "Mbretëria e Hyjit do t'u merret juve dhe do t'i jepet një populli që jep frytet e saj." (Mt 21,43) Hyji nuk kërkon vetëm fjalë. Ai kërkon fryte. Frytet e dashurisë. Të faljes. Të drejtësisë. Të mëshirës. Të besnikërisë. Një pemë njihet nga frytet. Edhe një i krishterë njihet nga mënyra si jeton.

Të dashur dëgjues, Le ta shohim këtë shëmbëlltyrë si një thirrje për kthim. Hyji vazhdon të na besojë vreshtin e jetës sonë dhe pret me durim frytet e besimit. Ai nuk lodhet së na kërkuari, nuk lodhet së na faluri dhe nuk lodhet së na ftuari të fillojmë përsëri. Le ta ndërtojmë jetën mbi Krishtin, Gurin e këndit. Vetëm mbi Të do të gjejmë siguri, paqe dhe gëzimin që nuk shuhet.

 

Atë i mirë, Ti na ke besuar vreshtin e jetës sonë dhe na ke dërguar Birin Tënd për të na shpëtuar. Na fal kur kemi harruar mirësinë Tënde dhe kur nuk kemi dhënë frytet që prisje prej nesh. Na ndihmo ta ndërtojmë jetën mbi Krishtin, Gurin e qoshes, dhe na jep një zemër të bindur, mirënjohëse dhe plot dashuri. Bëj që jeta jonë të japë fryte të shumta për lavdinë Tënde dhe për të mirën e vëllezërve tanë. Amen.