Hyji aq fort e deshi botën sa që dha një të vetmin Birin e vet!

15 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Hyji aq fort e deshi botën sa që dha një të vetmin Birin e vet!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS GJONIT- Gjn 19, 25-27

 

Në këmbë, përbri kryqit të Jezusit, qëndronin nëna e tij, pastaj motra e nënës së tij, Maria e Klopait edhe Maria Magdalenë.  Jezusi, kur pa nënën e vet dhe, pranë saj, nxënësin që e donte, i tha nënës: “Grua, qe, yt bir!”  Mandej i tha nxënësit: “Qe, nëna jote!” Prej kësaj ore nxënësi e mori me vete.

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na çon në një nga çastet më të shenjta dhe më prekëse të jetës së Jezusit. Krishti është në kryq. Pranë Tij janë disa gra dhe Maria, Nëna e Tij, së bashku me dishepullin e dashur. Ungjilltari Gjon shkruan: “Pranë kryqit të Jezusit qëndronin nëna e tij, motra e nënës së tij, Maria e Kleopës dhe Maria Magdalenë.” (Gjn 19,25)

Në mes të dhimbjes, Maria qëndron aty, tek kryqi. Pastaj Jezusi, duke parë nënën dhe dishepullin që donte, i thotë Marisë: “Grua, ja, yt bir!” Dhe dishepullit: “Ja, nëna jote!” Dhe menjëherë Ungjilli shton: “Që prej asaj ore dishepulli e mori në shtëpi të vet.” (Gjn 19,27) Këto fjalë janë shumë të shkurtra, por mbartin një mister të madh dashurie.

Një nga fjalët më të rëndësishme të këtij fragmenti është: “Pranë kryqit… qëndronte Maria.”Maria nuk largohet. Ajo nuk mund ta heqë dhimbjen e Birit. Nuk mund ta zbresë Jezusin nga kryqi. Nuk mund ta ndryshojë situatën. Por mund të bëjë diçka shumë të rëndësishme: të qëndrojë aty. Kjo është një nga format më të thella të dashurisë. Në jetën tonë ka momente kur nuk mund ta zgjidhim problemin e dikujt tjetër. Nuk mund ta shërojmë sëmundjen e tij. Nuk mund ta ndryshojmë menjëherë vuajtjen e tij. Nuk mund t'ia heqim dhimbjen.Por mund të bëjmë atë që bëri Maria: t’ qëndrojmë pranë.

Sa shumë njerëz sot nuk kanë nevojë për fjalime të gjata, por për një njeri që të thotë: “Jam këtu me ty.” Kjo është një thirrje edhe për ne: besimi i vërtetë nuk largohet kur jeta bëhet e vështirë.

Maria kishte dëgjuar prej engjëllit se Jezusi do të ishte Bir i të Lartit. Kishte ruajtur në zemër fjalët e Hyjit. E kishte parë Jezusin të rritej. Kishte qenë me Të në fillimet e jetës. Por tani e sheh të gozhduar në kryq. Sa i madh ishte misteri! Ajo nuk i kuptonte të gjitha, por besonte. Kjo është një nga mësimet më të bukura të Marisë. Ka momente në jetën tonë kur nuk kuptojmë. Pse kjo sëmundje? Pse kjo humbje? Pse kjo vuajtje? Pse kjo padrejtësi? Pse Hyji nuk ndërhyn? Në ato momente Maria na mëson: Edhe kur nuk kuptoj, mund të besoj. Besimi nuk do të thotë se i kemi të gjitha përgjigjet. Besimi do të thotë të dimë se Hyji është me ne edhe kur nuk e kuptojmë rrugën.

Pastaj ndodh diçka e jashtëzakonshme. Jezusi, në momentin e fundit, nuk mendon vetëm për veten. Ai sheh Marinë. Sheh dishepullin. Dhe krijon një marrëdhënie të re: “Grua, ja, yt bir!” dhe “Ja, nëna jote!” Krishti, edhe në kryq, krijon familje. Ai nuk e lë Marinë vetëm. Dhe nuk e lë dishepullin vetëm. Në këtë gjest mund të shohim edhe një mister të madh të Kishës: Maria bëhet Nënë e dishepullit dhe, në të, Nënë e të gjithë atyre që i përkasin Krishtit. Shën Augustini e lidh amësinë e Marisë me misterin e Kishës: ajo që lindi Krishtin sipas trupit bëhet edhe figurë e nënës që i mbledh bijtë e saj në bashkësinë e besimit. Prandaj Kisha e ka thirrur gjithmonë Marinë: Nënë. Jo vetëm Nënë e Jezusit, por Nënë që na drejton drejt Jezusit.

Kjo fjali është shumë e bukur: “Që prej asaj ore dishepulli e mori në shtëpi të vet.” Nuk është vetëm një veprim praktik. Dishepulli e pranon Marinë në jetën e vet. Kjo mund të bëhet edhe për ne një pyetje shpirtërore: A e kam marrë Marinë në shtëpinë e zemrës sime? A i besoj asaj? A i kërkoj ndërmjetësimin? A e lejoj të më udhëheqë te Jezusi? Maria nuk e zë vendin e Krishtit. Përkundrazi, ajo gjithmonë na çon tek Ai. Siç na tregon Ungjilli në Kanë: “Bëni gjithçka që t'ju thotë.” (Gjn 2,5) Ky është zemra e misionit të Marisë: të na mësojë të dëgjojmë dhe të zbatojmë Jezusin.

Një Nënë pranë plagëve tona- Të dashur dëgjues, nëse sot dikush po kalon një kryq të rëndë, kujtoni Marinë pranë Kryqit. Nëse një nënë po qan për fëmijën e saj, Maria është afër. Nëse një baba është i shqetësuar për familjen, Maria është afër. Nëse dikush është i sëmurë, i vetmuar ose i braktisur, Maria është Nëna e afërsisë. Nëse një person ka humbur një njeri të dashur, Maria e dhimbshme e kupton lotin e tij. Maria nuk është një nënë që qëndron larg dhimbjes së njerëzimit. Ajo ka qëndruar pranë Kryqit. Prandaj mund ta lusim: “O Mari, qëndro pranë nesh në orën e kryqit tonë.”

Jezusi na mëson se në momentet e vështira nuk duhet ta lëmë tjetrin vetëm. Në familje, të qëndrojmë pranë. Në sëmundje, të qëndrojmë pranë. Në pikëllim, të qëndrojmë pranë. Në krizë, të qëndrojmë pranë. Në gabim, të mos e braktisim menjëherë tjetrin. Dashuria e krishterë nuk është vetëm të themi: “Do të lutem për ty.” Ndonjëherë është edhe: “Do të vij të të takoj.” “Do të të dëgjoj.” “Do të rri pak me ty.” “Nuk je vetëm.” Kështu bëhemi dishepuj të vërtetë të Jezusit.

 

O Mari, Nëna që qëndrove besnike pranë Kryqit, mësoje zemrën time të mos largohet nga Jezusi në kohët e vështira. Qëndro pranë meje në çdo kryq, në sëmundje, në dhimbje, në vetmi dhe në sprovat e jetës. Më mëso edhe mua të qëndroj pranë atyre që vuajnë, jo vetëm me fjalë, por me dashuri konkrete. O Nënë e Jezusit dhe Nënë e Kishës, hyr në shtëpinë e zemrës sime dhe më udhëhiq gjithmonë drejt Birit tënd. Mari, Nënë e dhembshurisë, lutu për ne dhe mos na lër vetëm në orën e kryqit. Amen.