Hyji kërkon që Fjala të japë fryt në jetën tonë

24 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Hyji kërkon që Fjala të japë fryt në jetën tonë”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 13, 1-9

 

Në atë kohë, 1 erdhën disa dhe i treguan Jezusit çka u kishte ndodhur disa galileasve, gjakun e të cilëve Pilati e kishte përzier me gjakun e flive të tyre. Jezusi u përgjigji: »A mendoni se këta galileas, që sharruan kështu, qenë mëkatarë më të mëdhenj se të gjithë galileasit tjerë? Unë po ju them: jo! Por, nëse ju nuk ktheheni kah Hyji, të gjithë do të sharroni si ata! A kujtoni se ata të tetëmbëdhjetët, mbi të cilët ra kulla e Siloesë dhe i mbyti, qenë më të mëdhenjtë mëkatarë ndër të gjithë banorët e Jerusalemit? Unë po ju them: jo! Por, nëse ju nuk ktheheni kah Hyji, të gjithë do të sharroni si ata!« Atëherë u tregoi këtë shëmbëlltyrë: Një njeri e kishte një fik të mbjellë në vreshtin e vet. Shkoi, kërkoi fryte në të, por nuk gjeti. Atëherë i tha vreshtarit: 'Ja, tash tri vjet po vij e po kërkoj frytin e këtij fiku e nuk po e gjej. Preje! Pse ta shfrytëzojë kot tokën?' Ai i përgjigji:' Zotëri, lëre edhe këtë vit që ta mih përreth e t'i qes pleh. Ndoshta në të ardhmen do të japë fryte... Po qe se jo, atëherë do ta presësh!«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na vendos përpara një pyetjeje shumë të rëndësishme: Si e shohim vuajtjen, fatkeqësinë dhe mëkatin në jetën tonë? Disa njerëz i tregojnë Jezusit për galileasit, gjaku i të cilëve ishte përzier me flijimet e tyre nga Pilati. Pastaj Jezusi përmend edhe tetëmbëdhjetë njerëzit mbi të cilët ra kulla e Siloese. Në mendësinë e asaj kohe ekzistonte ideja se një fatkeqësi e madhe ishte gjithmonë ndëshkim i drejtpërdrejtë për një mëkat të madh. Por Jezusi e korrigjon këtë mënyrë të të menduarit. Ai thotë: “Mendoni se këta galileas ishin mëkatarë se të gjithë galileasit e tjerë, sepse pësuan një gjë të tillë? Jo, po ju them; por nëse nuk pendoheni, të gjithë do të sharroni si ata.” (Lk 13,2-3).

Jezusi nuk thotë se ata ishin më mëkatarë se të tjerët. Përkundrazi, Ai e kthen vëmendjen nga gjykimi i të tjerëve tek kthimi i zemrës sonë. Shpesh, kur ndodh një e keqe, ne pyesim: “Pse i ndodhi atij?” Jezusi na mëson të bëjmë një pyetje tjetër: “Çfarë po më kërkon Hyji mua përmes kësaj?”

Mos e përdor vuajtjen për të gjykuar të tjerët- Është shumë e lehtë të gjykojmë. Kur dikujt i ndodh një fatkeqësi, mund të mendojmë: “Ndoshta e ka merituar.” Por Ungjilli na paralajmëron të mos hyjmë në gjykimin e Hyjit. Vuajtja nuk mund të shpjegohet gjithmonë si një ndëshkim i drejtpërdrejtë për një mëkat. Vetë Jezusi e refuzon këtë mënyrë të të menduarit. Shën Gjoni Gojarti na mëson se kur shohim vuajtjen e tjetrit, nuk duhet të kërkojmë arsyen për ta dënuar atë, por të mësojmë të kemi mëshirë dhe të korrigjojmë jetën tonë. Sa e rëndësishme është kjo për ne! Në vend që të flasim për gabimet e të tjerëve, le të shikojmë zemrën tonë. Në vend që të pyesim: “Pse Hyji e lejoi këtë?”, le të pyesim: “A jam unë i përgatitur për takimin tim me Hyjin?”

Dy herë në këtë pjesë Jezusi përsërit thirrjen: “Nëse nuk pendoheni…” Kjo nuk është një kërcënim. Është një thirrje e dashur për kthim. Pendimi, në kuptimin biblik, nuk është vetëm të ndiejmë keqardhje për atë që kemi bërë. Është të kthehemi te Hyji, të ndryshojmë drejtimin dhe të lejojmë që Krishti të na shërojë.  Ndoshta sot dikush që na dëgjon ka nevojë ta dëgjojë këtë fjalë: Mos ki frikë të kthehesh te Hyji!

Nëse ke rënë, ngrihu. Nëse ke mëkatuar, kërko falje. Nëse je larguar nga lutja, fillo përsëri. Nëse ke humbur shpresën, afrohu te Krishti. Hyji nuk dëshiron vdekjen e mëkatarit, por që ai të kthehet dhe të jetojë.

Pastaj Jezusi tregon shëmbëlltyrën e fikut që nuk jep fryt. Pronari vjen dhe kërkon fryt, por nuk gjen. Atëherë thotë: “Preje! Pse të zërë kot tokën?” Por kopshtari i përgjigjet: “Zotëri, lëre edhe këtë vit, derisa ta mihi rrethe e rrotull dhe t'i hedh pleh. Pastaj, ndoshta, do të japë fryt.” (Lk 13,8-9).

Këtu shohim dy gjëra: drejtësinë dhe mëshirën e Hyjit. Hyji pret fryt prej nesh, sepse Ai na ka dhënë jetën, kohën, talentet, hirin dhe mundësitë. Por Hyji është edhe i mëshirshëm. Ai nuk lodhet duke na dhënë mundësi të reja. Në këtë shëmbëlltyrë shohim një dëshmi të durimit të Hyjit ndaj njeriut: Zoti pret, kujdeset dhe i jep kohë njeriut që të japë fryt. Sa herë Hyji na ka thënë në heshtje: “Lëre edhe këtë vit…” Na ka dhënë edhe një mundësi. Edhe një mëngjes. Edhe një ditë. Edhe një mundësi për të falur. Edhe një mundësi për t'u rrëfyer. Edhe një mundësi për të dashur. Edhe një mundësi për t'u kthyer. Por kjo mëshirë nuk duhet të na bëjë të shtyjmë pendimin. Përkundrazi, duhet të na zgjojë.

Të dashur dëgjues, pyetja më e rëndësishme e këtij Ungjilli nuk është: “Pse ndodhi kjo fatkeqësi?” Pyetja është: “Çfarë fryti po jep jeta ime?” A po jep frytin e dashurisë? Të faljes? Të durimit? Të mëshirës? Të lutjes? Të shërbimit? Të së vërtetës? Apo zemra ime është bërë si një tokë e fortë ku Fjala e Hyjit dëgjohet, por nuk jep fryt? Ndoshta kemi shumë vite si të krishterë, por duhet të pyesim veten: A jam bërë vërtet më i mirë, më i mëshirshëm, më i përvujtë dhe më i dashur? Sepse Hyji nuk kërkon vetëm që të dëgjojmë Fjalën e Tij. Ai kërkon që Fjala të japë fryt në jetën tonë.

Le ta falënderojmë Hyjin sepse është vreshtari i durueshëm i shpirtit tonë. Ai na punon zemrën me hirin e Tij, na ujit me Fjalën e Tij dhe na ushqen me Eukaristinë. Le të mos e shpërdorojmë këtë hir.

Lutja

O Jezus, vreshtari i mëshirshëm i shpirtit tim, të falënderoj që nuk lodhesh duke pritur frytin tim. Më jep hirin e pendimit të vërtetë, që të mos e shtyj kthimin tim te Ti. Punoje zemrën time me hirin tënd, hiqi prej saj çdo gjë që e pengon të japë fryt dhe bëj që jeta ime të jetë një dëshmi e dashurisë, mëshirës dhe faljes. O Zot, më jep edhe sot hirin që të kthehem te Ti dhe të jap frytin që pret prej meje. Amen.