Hyji nuk është Hyj i të vdekurve, por i të gjallëve!
21 NENTOR 2026
UNGJILLI I DITES
“Hyji nuk është Hyj i të vdekurve, por i të gjallëve!”
PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 20, 27-40
Në atë kohë, Jezusit iu paraqitën disa saducenj. Saducenjtë thonë se nuk do të ngjallen të vdekurit. Ata i bënë këtë pyetje: “Mësues, Moisiu na urdhëroi: ‘Nëse ndokujt i vdes vëllai i martuar e nuk lë fëmijë, i vëllai le ta marrë gruan e tij dhe le t’i lindë trashëgimtarë. Tashti, ishin shtatë vëllezër. I pari u martua e vdiq pa fëmijë. Edhe i dyti edhe i treti e mori atë e kështu me radhë të shtatit nuk lanë fëmijë e vdiqën. Në fund vdiq edhe gruaja. Tashti, kjo grua, në ringjallje, gruaja e cilit do të jetë, sepse të shtatit e patën grua?” Jezusi iu përgjigj: “Bijtë e kësaj bote marrin gra ose burra. Kurse, ata që u gjetën të denjë të kenë pjesë në atë botë e në ringjallje të të vdekurve, as s’marrin gra as s’marrin burra. Ata as që mund të vdesin më: janë porsi engjëjt e, për arsye se e rifituan jetën me ringjallje, janë bijtë e Hyjit. E se të vdekurit do të ringjallen vetë Moisiu e shënoi në fragmentin ‘mbi kaçubën’, në të cilin e quan Zotin ‘Hyji i Abrahamit, Hyji i Izakut, Hyji i Jakobit.’ Hyji nuk është Hyj i të vdekurve, por i të gjallëve, sepse të gjithë për të jetojnë.” Atëherë disa skribë u përzinë në bisedë e thanë: “Mësues, mirë the!” S’patën më guxim të rragaten me të për asgjë.
Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na çon drejt një pyetjeje të thellë të zemrës njerëzore: Çfarë ndodh me ne pas vdekjes? A ka vërtet jetë pas kësaj jete? Saducenjtë, të cilët nuk besonin në ringjalljen, i afrohen Jezusit dhe i paraqesin një rast të ndërlikuar për të vënë në sprovë mësimin e tij. Flasin për një grua që, sipas ligjit të atëhershëm, ishte martuar me shtatë vëllezër dhe pyesin: në ringjallje, gruaja e kujt do të jetë? Jezusi nuk hyn në lojën e tyre. Ai nuk përpiqet thjesht ta zgjidhë një problem njerëzor, por i ngre sytë e tyre drejt një realiteti më të madh: se jeta e ardhshme nuk është thjesht vazhdim i kësaj jete me të njëjtat marrëdhënie, kufizime dhe kushte. Në mbretërinë e Hyjit, njeriu hyn në një mënyrë të re ekzistence, në jetën e amshuar me Hyjin.
Jezusi thotë: «Ata që u gjetën të denjë të kenë pjesë në atë botë e në ringjallje të të vdekurve, as s’marrin gra as s’marrin burra.» (Lk 20,35). Kjo nuk do të thotë se dashuria që kemi jetuar këtu humbet. Përkundrazi, në Hyjin çdo dashuri e vërtetë pastrohet, përsoset dhe merr plotësinë e saj. Ajo që këtu e përjetojmë në mënyrë të kufizuar, atje do të jetë e përfshirë në dashurinë e përsosur të Hyjit.
Prandaj, besimi në ringjallje nuk është një ide për të na ngushëlluar vetëm kur vdes dikush. Është një e vërtetë që duhet të ndryshojë mënyrën se si jetojmë sot. Nëse besoj se jeta ime nuk përfundon në varr, atëherë edhe vuajtjet, sakrificat, faljet, lutjet dhe veprat e dashurisë marrin një kuptim të ri.
Shën Gjon Gojarti, duke folur për shpresën e ringjalljes, na mëson se i krishteri nuk duhet ta shohë vdekjen si fundin absolut, por ta shohë atë në dritën e premtimit të Krishtit. Krishti ka kaluar përmes vdekjes dhe na ka hapur rrugën drejt jetës. Prandaj, frika nuk duhet të jetë fjala e fundit e jetës sonë. Fjala e fundit i përket Zotit. Por Ungjilli na kërkon edhe diçka tjetër: të mos jetojmë sikur kjo botë të ishte gjithçka. Sa herë që zemra jonë lidhet vetëm me pasurinë, suksesin, pushtetin, kënaqësinë apo lavdinë njerëzore, harrojmë se jemi shtegtarë drejt një atdheu tjetër. Gjërat e kësaj bote janë të përkohshme; ndërsa dashuria e Hyjit dhe jeta në Të nuk shuhen kurrë. Prandaj, pyetja më e rëndësishme nuk është: Sa gjatë do të jetoj? por: Për kë po jetoj? Çfarë po bëj me jetën që Hyji më ka dhënë?
Jezusi e përfundon përgjigjen e tij me fjalë shumë të fuqishme: « Hyji nuk është Hyj i të vdekurve, por i të gjallëve, sepse të gjithë për të jetojnë.» Sa ngushëlluese janë këto fjalë për një nënë që ka humbur fëmijën, për një burrë që ka humbur bashkëshorten, për një familje që vajton një të afërm! Për syrin njerëzor, vdekja duket si ndarje përfundimtare. Por për Hyjin, ata që kanë vdekur në fe, nuk kanë humbur. Ata janë të gjallë në Krishtin. Kjo është edhe arsyeja pse ne lutemi për të vdekurit tanë. Ata nuk janë jashtë dashurisë së Hyjit. Në lutje, ne i besojmë mëshirës së Atit dhe presim ditën e ringjalljes.
Të dashur dëgjues, ndoshta sot ndonjëri prej nesh është duke kaluar një dhimbje, një humbje, një sëmundje, një vetmi ose një frikë për të ardhmen. Ungjilli na thotë: mos e humb shpresën! Jeta jote është më e madhe se ajo që sheh me sytë e tu. Vdekja nuk ka fjalën e fundit. Krishti ka fjalën e fundit, dhe fjala e tij është jeta. Prandaj le të jetojmë sot me besim. Le të duam më shumë. Le të falim. Le të mos e shtyjmë të mirën për nesër. Le të kujtojmë se çdo vepër dashurie ka vlerë para Hyjit. Një lutje e bërë me zemër, një dorë e zgjatur ndaj atij që vuan, një falje, një fjalë e mirë, një sakrificë e fshehtë – asgjë nga këto nuk humbet para Hyjit.
Ne jemi krijuar për jetën, jo për vdekjen; për dashurinë, jo për urrejtjen; për Hyjin, jo për hiçin. Dhe Krishti, i Ringjalluri, na prin drejt kësaj jete.
Për reflektim personal
A e jetoj fenë me shpresën e ringjalljes, apo shpesh jetoj sikur kjo botë të ishte gjithçka?
A ia besoj mëshirës së Hyjit njerëzit e mi të dashur që kanë ndërruar jetë dhe a lutem për ta me shpresë dhe fe?
O Jezus, Zot i jetës dhe i ringjalljes, forcoje në ne besimin se vdekja nuk është fundi. Na mëso të jetojmë çdo ditë me shpresën e jetës së amshuar. Ngushëlloji ata që qajnë dhe kujdesu për të dashurit tanë që kanë ndërruar jetë. Na jep hirin të duam, të falim dhe të bëjmë të mirën sa jemi në këtë botë. Që një ditë të takohemi me Ty në jetën që nuk mbaron kurrë. Amen.