Hyjit që vepron nga brenda dhe e shndërron njeriun!

27 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Hyjit që vepron nga brenda dhe e shndërron njeriun!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 13, 10-17

 

Në atë kohë Jezusi i tha popullit: »Me çka është e ngjashme Mbretëria e Hyjit? Me çka ta krahasoj? Është e ngjashme me kokrrën e sinapit, të cilën njeriu e mori dhe e mbolli në kopsht të vet. Ajo me kohë u zhvillua e u bë lëndë dhe shpendët e qiellit bënë çerdhe në degët e saja.« Dhe vijoi: »Me çka tjetër ta krahasoj Mbretërinë e Hyjit? Ajo i përngjan tharmit, të cilin e mori gruaja, e përzjeu me tri masë miell, derisa s'u mbrua krejt.«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na sjell dy shëmbëlltyra shumë të shkurtra, por me një mesazh të madh: shëmbëlltyrën e kokrrës së sinapit dhe të Tharmit. Jezusi pyet: “Me çka është e ngjashme Mbretëria e Hyjit? Me çka ta krahasoj?” (Lk 13,18). Pastaj thotë se ajo është si një kokërr sinapi që një njeri e mori dhe e mbolli në kopshtin e vet; dhe si tharmi që një grua e mori dhe e përziu me miell, derisa i gjithë brumi u mbrujt. Në pamje të parë, këto janë dy gjëra shumë të vogla: një farë e vogël dhe pak tharmë. Por pikërisht këtu qëndron bukuria e mesazhit të Jezusit: Hyji shpesh fillon me gjëra të vogla, të heshtura dhe të padukshme, por që me kohë sjellin fryte të mëdha.

Ne shpesh duam rezultate të menjëhershme. Duam ta shohim menjëherë frytin e lutjes, të punës, të sakrificës dhe të së mirës që bëjmë. Por Mbretëria e Hyjit nuk vepron gjithmonë me zhurmë. Ajo rritet në heshtje, në zemrën e njeriut, në familje, në një komunitet, në një vepër dashurie, në një lutje të thjeshtë. Një fjalë e mirë mund të jetë një kokërr sinapi. Një lutje e vogël mund të jetë tharmi. Një vepër e vogël dashurie mund të bëhet fillimi i një ndryshimi të madh.

Jezusi e përdor kokrrën e sinapit, për të na treguar se Mbretëria e Hyjit nuk duhet gjykuar nga madhësia e fillimit të saj. Edhe jeta jonë shpirtërore mund të duket ndonjëherë shumë e vogël. Ndoshta lutemi pak. Ndoshta besimi ynë është i dobët. Ndoshta përpiqemi të bëjmë mirë, por nuk shohim rezultate. Ndoshta kemi shumë dobësi dhe mendojmë: “Çfarë mund të bëjë Hyji me mua?” Ungjilli na përgjigjet: Mos e përçmo fillimin e vogël! Nëse në zemrën tënde ka edhe vetëm një dëshirë të vogël për t’u afruar me Hyjin, ushqeje atë. Nëse ke një dëshirë për të falur, fillo me atë. Nëse ke dëshirë të lutesh, fillo me pak. Nëse dëshiron të pajtohesh me dikë, bëj hapin e parë.

Hyji mund të marrë atë që për ne duket e vogël dhe ta bëjë të frytshme. Sa shumë shenjtëri mund të fillojë nga një gjest i vogël! Një nënë që lutet për fëmijën e saj. Një babë që i mëson fëmijës së vet të falë. Një i sëmurë që e pranon vuajtjen me besim. Një njeri që, edhe pse është lënduar, vendos të mos hakmerret. Një i krishterë që çdo mëngjes thotë: “O Zot, sot dua të bëj vullnetin tënd.” Këto mund të duken të vogla në sytë e botës, por janë të mëdha në sytë e Hyjit.

Pastaj Jezusi na jep një figurë tjetër: tharmin. Ai nuk bën zhurmë. Nuk shihet menjëherë. Ai përzihet me miellin dhe vepron në heshtje, derisa i gjithë brumi ndryshon. Kjo është një pamje shumë e bukur e jetës së krishterë. I krishteri nuk është thirrur gjithmonë të bëjë gjëra të mëdha para njerëzve. Shpesh është thirrur të jetë “tharmë” në vendin ku jeton. Një familje mund të ndryshojë nga një person që lutet. Një komunitet mund të ndryshojë nga një person që fal. Një famulli mund të ndryshojë nga disa njerëz që shërbejnë me dashuri. Një shoqëri mund të ndryshojë kur të krishterët nuk përgjigjen ndaj urrejtjes me urrejtje, por me të mirën, drejtësinë dhe dashurinë.

Shën Augustini e ka theksuar shpesh fuqinë e hirit të Hyjit që vepron nga brenda dhe e shndërron njeriun. Nuk është gjithmonë ajo që duket nga jashtë ajo që është më e rëndësishme. Hyji punon në thellësi të zemrës. Prandaj, të dashur dëgjues, mos u shkurajoni nëse nuk shihni menjëherë frytet e së mirës suaj. Vazhdo të lutesh. Vazhdo të duash. Vazhdo të falësh. Vazhdo të bësh mirë. Tharmi nuk shihet duke vepruar, por në fund ndryshon të gjithë brumin.

Këto dy shëmbëlltyra na bëjnë edhe një pyetje personale: A po e lejoj unë Mbretërinë e Hyjit të rritet në zemrën time? Sepse nuk mjafton të flasim për Mbretërinë e Hyjit. Ajo duhet të fillojë në jetën tonë. Nëse zemra ime është plot me krenari, nuk ka shumë hapësirë për Hyjin. Nëse është plot me urrejtje, duhet të lejoj hirin e faljes të veprojë. Nëse është plot me shqetësime, duhet t’ia dorëzoj jetën time Hyjit. Nëse jam mësuar të gjykoj të tjerët, duhet të mësoj t’i shoh me mëshirë. Nëse jam larguar nga lutja, duhet të filloj përsëri të lutem. Mbretëria e Hyjit rritet kur Krishti bëhet qendra e jetës sonë.

Pra, nuk duhet të dëshirojmë vetëm që ta ndryshojmë botën përreth nesh. Duhet të lejojmë që Krishti të na ndryshojë ne. Sepse kur ndryshon zemra, ndryshojnë edhe fjalët. Kur ndryshojnë fjalët, ndryshojnë marrëdhëniet. Kur ndryshojnë marrëdhëniet, ndryshon familja. Dhe kur ndryshojnë familjet, fillon të ndryshojë edhe shoqëria.

Të dashur dëgjues, Ndoshta dikush sot ndihet i lodhur dhe thotë: “Nuk po shoh asnjë ndryshim.” Ndoshta një prind lutet prej vitesh për fëmijën e vet. Ndoshta dikush lutet për kthimin e një personi të dashur. Ndoshta dikush përpiqet të jetë i mirë në një mjedis ku e mira nuk vlerësohet. Ungjilli i sotëm na thotë: Mos u dorëzo! Fara ka nevojë për kohë që të rritet. Tharmi ka nevojë për kohë që të veprojë. Edhe hiri i Hyjit shpesh vepron në heshtje.

Ne nuk e shohim gjithmonë atë që Hyji po bën, por kjo nuk do të thotë se Hyji nuk po vepron. Prandaj, vazhdo të mbjellësh të mirën. Vazhdo të lutesh. Vazhdo të falësh. Vazhdo të duash. Vazhdo të shpresosh. Lëre Zotin të bëjë pjesën e Tij, e kështu, një ditë do ta kuptosh se shumë prej gjërave të mëdha në jetën tonë kanë filluar nga një “po” i vogël ndaj Hyjit.

 

O Jezus, më jep besimin e kokrrës së vogël të sinapit dhe durimin e tharmit që vepron në heshtje. Më mëso të mos i përçmoj gjërat e vogla që mund të bëj për Ty dhe për vëllezërit e mi. Bëj që lutja ime, dashuria ime, falja ime dhe shërbimi im të bëhen fara të Mbretërisë sate. Hyr në zemrën time dhe ndryshoje atë nga brenda. Më bëj një dëshmitar të thjeshtë të dashurisë sate në familje, në famulli dhe në shoqëri. Kur të mos shoh fryte, më jep durimin. Kur të ndihem i dobët, më jep besimin. Kur të tundohem të dorëzohem, më kujto se Ti mund ta bësh të madhe atë që në sytë e mi duket e vogël.  Amen.