Ja, dhëndri! Dilni përpara!

28 GUSHT 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Ja, dhëndri! Dilni përpara!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT- Mt 25, 1-13

 

Në atë kohë Jezusi u tregoj nxënësve të vet këtë shëmbëlltyrë: ”Mbretëria e qiellit do t’u përngjajë dhjetë virgjërave, të cilat i morën dritëzat e veta e i dolën para dhëndrit. Pesë prej tyre ishin marroqe e pesë të mençura. Tashti, këto marroqet, morën me vete dritëzat, por nuk morën vajin. Ndërsa ato të mençurat, morën me vete bashkë me dritëzat e veta edhe vaj në enë. Pasi dhëndri u vonua, u kotën të gjitha dhe i zuri gjumi. Rreth mesnatës u dha lajmi: ‘Ja, dhëndri! Dilni përpara!’ Atëherë të gjitha virgjërat u çuan dhe i rregulluan dritëzat e veta. Atëherë marroqet u thanë të urtave: ‘Na jepni prej vajit tuaj se po na ndalen dritëzat.’ Të mençurat u përgjigjën: ‘ Assesi! Që të mos na mungojnë neve dhe juve, më mirë shkoni te tregtarët e bleni për vete!’ Kur ato shkuan të blejnë, erdhi dhëndri e ato që ishin gati, hynë bashkë me të në dasmë dhe u mbyll dera. Më vonë ia behën edhe virgjërat e tjera e thanë: ‘Zotëri, o zotëri, na e çel derën!’ Por ai iu përgjigj: ‘Përnjëmend po ju them: nuk ju njoh!’ Prandaj: rrini zgjuar se nuk e dini ditën as orën!”

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet shëmbëlltyrën e dhjetë virgjëreshave. Pesë prej tyre ishin të urta dhe pesë të marra. Të gjitha e prisnin ardhjen e dhëndrit, të gjitha kishin llambat e tyre, të gjitha u përgjumën ndërsa prisnin. Por ndryshimi qëndronte në një gjë të vetme: pesë prej tyre kishin marrë vaj me vete, ndërsa të tjerat jo. Kjo shëmbëlltyrë na flet për jetën tonë të krishterë, e cila është një pritje e vazhdueshme e takimit me Krishtin.

Dhëndri është Krishti- Në traditën biblike, dhëndri simbolizon vetë Krishtin, i cili vjen për të takuar popullin e Tij. Kisha është nusja që e pret Atë me dashuri dhe besnikëri. Por Jezusi na tregon se ardhja e dhëndrit duket sikur vonon. Edhe në jetën tonë, ndonjëherë kemi ndjesinë se Zoti hesht, se lutjet tona nuk marrin përgjigje, se pritja zgjatet. Megjithatë, Ungjilli na fton të mos humbasim shpresën. Shën Augustini thotë: “Zoti vonon jo sepse harron, por sepse dëshiron të zgjerojë dëshirën e zemrës sonë për Të.” Pritja e krishterë nuk është pasive. Ajo është një kohë e rritjes në besim, dashuri dhe shpresë.

Çfarë simbolizon vaji? Pyetja kryesore e kësaj shëmbëlltyre është: çfarë përfaqëson vaji? Etërit e Kishës kanë dhënë interpretime të ndryshme, por shumica e tyre e shohin vajin si simbol të dashurisë, hirit dhe veprave të mira. Shën Gjon Gojarti shkruan: “Vaji është mëshira dhe dashuria që e mbajnë ndezur llambën e besimit.” Nuk mjafton të kemi vetëm një emër të krishterë, të jemi të pagëzuar apo të marrim pjesë herë pas here në jetën e Kishës. Llamba e fesë duhet të ushqehet vazhdimisht me vajin e lutjes, të sakramenteve dhe të dashurisë konkrete. Sa herë mund të dukemi të krishterë nga jashtë, por zemra jonë të jetë e zbrazët nga dashuria!

Në mesnatë dëgjohet thirrja: “Ja, dhëndri! Dilni përpara!” (Mt 25,6) Kjo thirrje na kujton se jeta jonë është një ecje drejt takimit përfundimtar me Zotin. Askush nuk e di ditën apo orën. Prandaj Jezusi na fton të jetojmë çdo ditë si një dhuratë dhe si një mundësi për t'u përgatitur. Shën Gregori i Madh thotë: “Është i urtë ai që e mban gjithmonë zemrën të gatshme për ardhjen e Zotit.” Vigjilenca e krishterë nuk është frikë, por besnikëri. Është të jetosh çdo ditë me ndërgjegjen se Zoti është pranë.

Pse vaji nuk mund të huazohet? Virgjëreshat e marra kërkojnë vaj nga të urtat, por marrin përgjigjen: “Mos, sepse nuk do të mjaftonte për ne dhe për ju.” (Mt 25,9) Kjo nuk është mungesë dashurie. Jezusi dëshiron të na tregojë se disa gjëra nuk mund të huazohen. Askush nuk mund të lutet në vendin tonë, të dashurojë në vendin tonë ose të jetojë besimin në vendin tonë. Marrëdhënia me Krishtin është personale. Nuk mund të jetojmë vetëm nga feja e prindërve, e bashkëshortit apo e bashkësisë. Çdo njeri është i thirrur të përgjigjet personalisht ndaj dashurisë së Hyjit.

Dera u mbyll- Fjalët e fundit të shëmbëlltyrës janë të forta: “Rrini zgjuar, sepse nuk e dini as ditën as orën.” (Mt 25,13) Jezusi nuk dëshiron të na trembë, por të na zgjojë shpirtërisht. Ka momente në jetë që nuk duhen shtyrë: kthimi, falja, lutja, pajtimi me Hyjin dhe me vëllezërit. Sa herë mendojmë: “Do të ndryshoj më vonë… do të lutem më shumë nesër…” Por Ungjilli na kujton se koha e hirit është sot. Shën Augustini thotë: “Ki frikë ta humbasësh sot, sepse nuk e di nëse do ta kesh nesër.”

Të dashur dëgjues, kjo shëmbëlltyrë na fton të pyesim veten: A është llamba e besimit tim ende e ndezur? Apo është dobësuar nga rutina, indiferenca dhe shqetësimet e kësaj bote? Vaji që e mban ndezur llambën është: lutja e përditshme; pjesëmarrja në sakramente; dashuria ndaj të afërmit; falja dhe mëshira; besnikëria në gjërat e vogla. Të jesh i urtë do të thotë të jetosh çdo ditë në miqësi me Krishtin. Kur Ai të vijë, dëshira jonë duhet të jetë që ta dëgjojmë zërin e Tij dhe të hyjmë me Të në gostinë e përjetshme.

 

O Jezus, Dhëndri i shpirtit tonë, mbaje ndezur llambën e besimit në zemrat tona. Mos lejo që indiferenca, mëkati apo shqetësimet e kësaj bote të na largojnë prej Teje. Na jep vajin e dashurisë, të lutjes dhe të besnikërisë, që të jetojmë gjithmonë në pritje të pranisë sate. Na ndihmo të jemi dishepuj të urtë dhe vigjilentë, që kur të vish, të hyjmë me Ty në gëzimin e Mbretërisë së amshuar. Amen.