Ja, këtu Dikush më i madh se Jona!

12 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Ja, këtu Dikush më i madh se Jona!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 11, 29-32

 

Në atë kohë,  mbasi populli shkonte gjithnjë duke u bashkuar Jezusi filloi të flasë:» Kjo brezni është brezni e keqe: po kërkon një shenjë! Porse nuk do t'i jepet shenjë tjetër, përveç shenjës së Jonës. Sikurse Jona u bë shenjë për ninivasit, ashtu edhe Biri i njeriut do të jetë shenjë për këtë brezni. Mbretëresha e Jugut ditën e Gjyqit do të ngrihet bashkë me njerëzit e kësaj breznie dhe do t'i dënojë, sepse ajo erdhi nga skaji i dheut për të dëgjuar urtinë e Salomonit. Dhe, ja, këtu është Dikush më i madh se Salomoni!  Njerëzit e Ninivës, ditën e Gjyqit, do të ngriten bashkë me këtë brezni dhe do ta dënojnë, sepse u kthyen me predikimin e Jonës, dhe, ja, këtu Dikush më i madh se Jona!«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na vendos përballë një pyetjeje shumë të rëndësishme: Çfarë shenje kërkojmë për të besuar në Hyjin? Jezusi po fliste me turmën dhe disa njerëz filluan t’i kërkonin një shenjë. Ata kishin parë veprat e Tij, kishin dëgjuar fjalët e Tij, por zemra e tyre ende kërkonte prova të tjera. Jezusi u përgjigjet: “Kjo brezi është brezi e mbrapshtë. Kërkon shenja, por nuk do t’i jepet tjetër shenjë, përveç shenjës së Jonës” (Lk 11,29). Jezusi nuk dënon dëshirën e sinqertë për të besuar; Ai qorton një zemër që sheh, dëgjon dhe përsëri nuk dëshiron të hapet ndaj së vërtetës. Problemi nuk është mungesa e shenjave, por mungesa e një zemre të gatshme për ta pranuar Hyjin. Shenja më e madhe që na është dhënë është vetë Jezusi Krisht. Ai është Fjala e Hyjit e bërë njeri, i Kryqëzuari dhe i Ringjalluri. Prandaj nuk duhet të kërkojmë gjithmonë shenja të jashtëzakonshme; duhet të mësojmë të njohim praninë e Hyjit në shenjat e thjeshta të jetës së përditshme: në Fjalën e Tij, në Eukaristi, në Sakramentet, në faljen, në dashurinë dhe në njerëzit që Ai vendos pranë nesh.

Jezusi kujton profetin Jona. Jona u dërgua në Ninive për t’u shpallur banorëve se duhej të pendoheshin. Dhe, përballë predikimit të tij, njerëzit e Ninives besuan në Hyjin dhe u kthyen nga rruga e tyre e keqe. Këtu qëndron mësimi i madh për ne: shenja më e bukur e pranisë së Hyjit në jetën tonë është një zemër që ndryshon. Ndonjëherë ne kërkojmë shenja, por Hyji na kërkon pendim. Kërkojmë një mrekulli, ndërsa mrekullia që Ai dëshiron të bëjë është të ndryshojë zemrën tonë. Kërkojmë që të ndryshojnë të tjerët, ndërsa Zoti na thotë: “Fillo nga vetja.” Ndoshta duhet të falim dikë. Ndoshta duhet të pajtohemi me një person. Ndoshta duhet të braktisim një mëkat që e kemi justifikuar prej kohësh. Ndoshta duhet të rikthehemi te lutja, te rrëfimi, te Eukaristia dhe te jeta me Hyjin. Kjo është shenja e Jones për ne: Hyji na thërret të kthehemi tek Ai.

Jezusi thotë: “Këtu është dikush më i madh se Jona” (Lk 11,32). Kjo është qendra e Ungjillit. Jona ishte profet. Jezusi është Biri i Hyjit. Jona shpalli pendimin. Jezusi sjell shpëtimin. Jona u dërgua në Ninive. Jezusi është dërguar për të gjithë njerëzimin. Banorët e Ninives u penduan kur dëgjuan zërin e një profeti. Ne kemi privilegjin të dëgjojmë vetë Zotin Jezus, i cili na thërret çdo ditë: “Kthehuni tek unë.”

Prandaj Ungjilli na bën një pyetje serioze: Nëse njerëzit e Ninives u penduan nga një predikim, çfarë po bëjmë ne që kemi dëgjuar Ungjillin e Krishtit? Ne kemi dëgjuar shumë herë Fjalën e Hyjit. E kemi dëgjuar në Meshë, në lutje, në Radio Mari, në familje. Por pyetja nuk është sa herë e kemi dëgjuar. Pyetja është: A ka ndryshuar diçka në jetën tonë? Sepse Fjala e Hyjit nuk është vetëm për t’u dëgjuar; ajo është për t’u jetuar. Ungjilli kërkon një përgjigje konkrete.

Të dashur dëgjues, ndonjëherë edhe ne biem në tundimin e turmës së Ungjillit: “O Zot, më jep një shenjë!” “Ma trego se je me mua.” “Ma jep një shenjë që duhet ta bëj këtë.” “Ma trego se do të ndryshojë kjo situatë.” Por Jezusi na mëson të mos e ndërtojmë besimin vetëm mbi shenja të jashtëzakonshme. Besimi i vërtetë është të vazhdosh të ecësh me Hyjin edhe kur nuk i kupton të gjitha. Besimi është të thuash: “O Zot, nuk shoh gjithçka, por të besoj.”

Maria është shembulli më i bukur. Ajo nuk mori përgjigje për çdo pyetje. Ajo nuk e kuptoi menjëherë të gjithë planin e Hyjit. Por ajo besoi dhe tha: “Ja shërbëtorja e Zotit; u bëftë me mua sipas fjalës sate” (Lk 1,38). Edhe ne jemi të thirrur të ecim në këtë besim. Ndoshta dikush që na dëgjon sot po kalon një vështirësi të madhe. Ndoshta është duke kërkuar një shenjë se Hyji nuk e ka harruar. Ungjilli na kujton: Mos mendo se mungesa e një mrekullie do të thotë mungesë e Hyjit. Hyji mund të jetë duke vepruar në heshtje. Mund të jetë duke të forcuar përmes një prove. Mund të jetë duke të mësuar durimin. Mund të jetë duke të afruar më shumë me Të. Mund të jetë duke të treguar një rrugë të re. Prania e Hyjit nuk matet gjithmonë me atë që shohim. Besimi na mëson ta njohim Atë edhe në heshtje.

Koha për t’u kthyer te Hyji është sot- Banorët e Ninives dëgjuan thirrjen e Jones dhe u kthyen te Hyji. Edhe ne nuk duhet ta shtyjmë kthimin tonë. Nëse kemi diçka për të ndrequr, ta ndreqim sot. Nëse kemi dikë për të falur, ta falim sot. Nëse kemi nevojë të kërkojmë falje, ta bëjmë sot. Nëse jemi larguar nga lutja, të kthehemi sot. Nëse kemi kohë pa u rrëfyer, të kërkojmë mëshirën e Hyjit. Nuk kemi nevojë të presim një shenjë tjetër. Krishti është shenja më e madhe që Hyji na ka dhënë.

Prandaj, të dashur dëgjues të Radio Marisë, le ta dëgjojmë sot me zemër thirrjen e Jezusit. Mos kërkojmë gjithmonë një shenjë jashtë nesh; le të lejojmë që Krishti të bëhet shenja e re brenda nesh. Mrekullia më e madhe është një zemër që kthehet te Hyji.

 

Jezus, Ti je shenja më e madhe e dashurisë së Atit. Shpesh kërkojmë shenja të jashtëzakonshme, ndërsa harrojmë se Ti je pranë nesh dhe se Fjala Jote na flet çdo ditë. Na jep një zemër të hapur ndaj Teje. Na jep hirin e pendimit të vërtetë, që të dimë të largohemi nga mëkati dhe të kthehemi me besim në krahët e mëshirës sate. Amen.