Jepni, pra, Cezarit çka i përket Cezarit, e Hyjit çka i përket Hyjit!

18 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Jepni, pra, Cezarit çka i përket Cezarit, e Hyjit çka i përket Hyjit!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS MATEUT- Mt 22, 15-21

 

Në atë kohë, farisenjtë u ndanë në një anë dhe u këshilluan si ta zënë gabim në fjalë. Dërguan nxënësit e vet bashkë me herodianë për t’i thënë: “Mësues, ne e dimë se ti gjithmonë flet të vërtetën dhe se me të vërtetë e mëson udhën e Hyjit pa marrë parasysh kush është kush: ti nuk këqyr ç’pozitë kanë njerëzit! Na thuaj, pra, si mendon ti: a është e lejueshme t’i paguhet Cezarit tatim apo jo?” Jezusi, duke e njohur mirë djallëzinë e tyre, tha: “Shtiracakë, pse po më sprovoni? Ma tregoni monedhën e tatimit!” Ata ia sollën një denar. “E kujt është – u tha – kjo fytyrë e ky mbishkrim?” “E Cezarit!” – i përgjigjën ata. Atëherë Jezusi u tha: “Jepni, pra, Cezarit çka i përket Cezarit, e Hyjit çka i përket Hyjit.”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet një përballje mes Jezusit dhe farisenjve. Ata përpiqen ta vënë në sprovë me një pyetje që duket e thjeshtë, por në të vërtetë është një kurth: “A është e lejueshme t’i jepet Cezarit tatimi apo jo?” (Mt 22,17). Nëse Jezusi do të thoshte “po”, ata mund ta akuzonin se po pranonte pushtetin romak; nëse do të thoshte “jo”, mund ta denonconin si kundërshtar të Cezarit. Por Jezusi nuk bie në kurthin e tyre. Ai kërkon një monedhë dhe pyet: “E kujt është kjo fytyrë dhe ky mbishkrim?” Ata përgjigjen: “E Cezarit.” Atëherë Jezusi u thotë: “Jepni, pra, Cezarit çka i përket Cezarit, e Hyjit çka i përket Hyjit.” Kjo përgjigje është shumë më e thellë sesa një përgjigje për taksat. Jezusi na mëson të vendosim çdo gjë në vendin e vet, por mbi të gjitha na kujton se Hyjit i përket ajo që është më e çmuara: vetë jeta jonë dhe zemra jonë.

Çfarë i përket Cezarit dhe çfarë i përket Hyjit?

Jezusi nuk e mohon përgjegjësinë tonë ndaj shoqërisë. Si qytetarë, kemi detyrime, përgjegjësi dhe të mira të përbashkëta për të cilat duhet të kujdesemi. Besimi i krishterë nuk na largon nga bota, por na mëson të jetojmë në të me ndershmëri, drejtësi dhe përgjegjësi. Por Jezusi vendos një kufi të qartë: Cezarit i jepet ajo që i takon Cezarit, por Hyjit i jepet ajo që i takon Hyjit. Dhe çfarë i takon Hyjit? I takon zemra jonë. I takon ndërgjegjja jonë. I takon jeta jonë. I takon koha jonë. I takon dashuria jonë.

Në monedhë është fytyra e Cezarit; ndërsa në njeriun është e skalitur shëmbëlltyra e Hyjit. Libri i Zanafillës na thotë: “Hyji e krijoi njeriun në shëmbëlltyrën e vet” (Zan 1,27). Prandaj mund të themi: nëse monedha i përket atij që ka fytyrën mbi të, atëherë njeriu i përket Hyjit, sepse mbi të është shëmbëlltyra e Krijuesit.

Mos ia jep botës atë që i përket Hyjit- Këtu qëndron një pyetje shumë e rëndësishme për jetën tonë. Mund të ndodhë që Cezarit t’i japim gjithçka, ndërsa Hyjit t’i lëmë vetëm pak minuta. Punës i japim shumë orë, por lutjes vetëm disa çaste. Pasurisë i kushtojmë shumë mendime, ndërsa Hyjit shumë pak. Njerëzve u kushtojmë shumë rëndësi, ndërsa zërit të ndërgjegjes ndonjëherë nuk i kushtojmë vëmendje. Jezusi na fton të vendosim ekuilibrin e duhur. Nuk është problem të kemi punë, pasuri, përgjegjësi, plane dhe angazhime. Problemi fillon atëherë kur gjërat që duhet të jenë mjete bëhen qëllimi i jetës. Kur paraja bëhet zot, ajo na robëron. Kur pushteti bëhet zot, na largon nga shërbimi. Kur suksesi bëhet zot, na bën të harrojmë se gjithçka është dhuratë. Kur kënaqësia bëhet zot, zemra mbetet bosh. Prandaj Jezusi na kujton: “Jepi Hyjit atë që i përket Hyjit.”

Të dashur dëgjues, ne shpesh pyesim: “Çfarë më jep Hyji?” Por Ungjilli i sotëm na nxit të bëjmë edhe një pyetje tjetër: “Çfarë po i jap unë Hyjit?” Hyji na ka dhënë jetën. A po ia kushtojmë jetën Atij? Na ka dhënë familjen. A po e jetojmë familjen me dashuri? Na ka dhënë kohën. A po e përdorim për të mirën? Na ka dhënë aftësi dhe talente. A po i vëmë në shërbim të të tjerëve? Na ka dhënë besimin. A po e dëshmojmë atë me jetën tonë? Shën Gjon Gojarti na kujton se pasuria nuk është e keqe në vetvete; ajo bëhet problem kur zemra lidhet me të dhe harron të varfërin. Pra, çështja nuk është vetëm çfarë kemi, por çfarë vendi zënë gjërat në zemrën tonë.

Një njeri mund të ketë shumë dhe të jetë i lirë. Një tjetër mund të ketë pak dhe të jetë skllav i asaj pakice që ka. Krishti dëshiron të na bëjë njerëz të lirë.

Fjala e Jezusit na mëson gjithashtu se besimi nuk duhet të mbetet vetëm brenda kishës. Ne duhet të jemi të krishterë edhe në familje, në punë, në shoqëri, në marrëdhëniet me njerëzit dhe në përgjegjësitë tona qytetare. T’i japësh “Cezarit atë që i përket Cezarit” do të thotë të jesh i ndershëm, i përgjegjshëm, i drejtë dhe besnik në detyrat e tua.

T’i japësh “Hyjit atë që i përket Hyjit” do të thotë të mos e harrosh kurrë se jeta jonë ka një Krijues dhe një qëllim përfundimtar. Prandaj, i krishteri nuk ikën nga bota, por e ndriçon botën me Ungjillin. Le të pyesim veten sot: A është Hyji vërtet në vendin e parë në jetën time?

Jeta jonë është monedha mbi të cilën është skalitur fytyra e Hyjit. Prandaj sot Krishti na thotë: “Jepi Hyjit atë që i përket Hyjit!”

 

O Jezus, më mëso t’i jap secilit atë që i takon, por mbi të gjitha të mos harroj kurrë atë që i përket Hyjit. Ti më ke krijuar në shëmbëlltyrën Tënde dhe jeta ime është dhuratë e jotja.

Më jep një zemër të lirë nga lakmia, nga egoizmi dhe nga çdo gjë që më largon prej Teje. Më mëso të të vendos ty gjithmonë në vendin e parë dhe të jetoj me ndershmëri, drejtësi e dashuri.

O Zot, gjithçka që jam dhe gjithçka që kam, ta kushtoj Ty. Amen.