Jezusi është gjithmonë në kërkim të njeriut!

18 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Jezusi është gjithmonë në kërkim të njeriut!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 8, 1-3

 

Në atë kohë, Jezusi përshkoi qytete e fshatra duke predikuar e duke kumtuar Ungjillin e Mbretërisë së Hyjit. E përcillnin të Dymbëdhjetët dhe disa gra që kishin qenë shëruar nga shpirtrat e ndytë e sëmundjet: Maria e quajtur Magdalenë, prej të cilës pati dëbuar shtatë djaj, Gjonia, e shoqja e Huzës, kujdestarit të Herodit, Suzana dhe shumë të tjera që me pasuritë e veta e ndihmonin Jezusin e nxënësit.

Të dashur dëgjues të Radio Marisë, Ungjilli i sotëm është i shkurtër, por shumë i pasur në mesazhe shpirtërore. Shën Luka na tregon se Jezusi: “Kalonte nëpër qytete e fshatra duke predikuar e duke shpallur Ungjillin e Mbretërisë së Hyjit.” (Lk 8,1) Ai nuk qëndron në një vend. Jezusi është gjithmonë në rrugë. Ai i  kërkon njerëzit, hyn në fshatra, në shtëpi, në zemrat e tyre. Ai nuk pret që njerëzit ta kërkojnë gjithmonë të parët; është Ai që del në kërkim të tyre. Bashkë me Të ecin të Dymbëdhjetët dhe disa gra që ishin shëruar nga sëmundjet dhe nga shpirtrat e këqij: Maria Magdalenë, Gjonia, Suzana dhe shumë të tjera. Ky është një imazh i bukur i Kishës: një bashkësi njerëzish të ndryshëm, të bashkuar nga takimi me Krishtin dhe nga dëshira për ta ndjekur Atë. Kisha në ecje! Populli yt në ecje!

Jezusi është gjithmonë në kërkim të njeriut-Ungjilli fillon duke na treguar Jezusin që është në lëvizje. Ai nuk lodhet së shpalluri Mbretërinë e Hyjit. Ai ecën drejt njerëzve të varfër, të sëmurë, të harruar dhe mëkatarëve. Edhe sot Jezusi vazhdon të ecë në rrugët e botës. Ai hyn në familjet tona. Ai troket në zemrën tonë përmes Fjalës së Tij. Na viziton në Eukaristi. Na flet në ndërgjegjen tonë. Na takon në fytyrën e të varfrit dhe të atij që vuan. Shpesh themi: "Po e kërkoj Zotin." Por para se ta kërkojmë ne Atë, Ai na ka kërkuar i pari. Siç thotë Shën Augustini: "Hyji na deshi i pari, që edhe ne të mësojmë ta duam." Gjithçka fillon nga iniciativa e dashurisë së Hyjit.

Shën Luka përmend disa gra me emër. Maria Magdalena, Gjonia, Suzana dhe shumë të tjera. Ato nuk janë aty rastësisht. Ato kanë përjetuar mëshirën e Jezusit. Janë shëruar. Janë çliruar. Dhe tani nuk mund të jetojnë më si më parë. Takimi me Krishtin ka ndryshuar jetën e tyre. Prandaj vendosin ta ndjekin. Kjo është gjithmonë rruga e dishepullit. Së pari marrim nga Krishti. Pastaj japim. Së pari shërohemi. Pastaj shërbejmë. Së pari falemi nga Ai. Pastaj mësojmë të falim. Askush nuk mund ta ndjekë Krishtin vetëm si detyrim. E ndjek sepse ka përjetuar dashurinë e Tij. Këto gra janë shembull i një zemre mirënjohëse: pasi morën hirin e Hyjit, nuk e mbajtën vetëm për vete, por ia kushtuan jetën shërbimit të Krishtit.

Ungjilli thotë: “Ato i shërbenin me pasuritë e veta.” (Lk 8,3) Ky është një detaj shumë i rëndësishëm. Ato nuk e ndjekin Jezusin vetëm me fjalë. E ndihmojnë konkretisht. Vënë në dispozicion kohën e tyre. Pasuritë e tyre. Forcat e tyre. Jetën e tyre. Kjo është mirënjohja e vërtetë. Edhe ne shpesh themi: "Faleminderit, o Zot." Por Jezusi na pyet: Si po e tregon këtë falënderim? Me kohën që i kushton lutjes? Me ndihmën që u jep të varfërve? Me shërbimin në famulli? Me kujdesin për familjen? Me faljen ndaj atyre që të kanë lënduar? Dashuria e vërtetë gjithmonë bëhet shërbim.

 Çdo njeri ka një vend në Kishë- Në këtë fragment shohim apostujt dhe gratë së bashku. Secili ka një mision. Askush nuk është i panevojshëm. Kisha nuk ndërtohet vetëm nga ata që predikojnë. Ajo ndërtohet edhe nga ata që luten. Nga ata që shërbejnë. Nga ata që japin kohën e tyre. Nga ata që vizitojnë të sëmurët. Nga ata që edukojnë fëmijët në fe. Nga ata që vuajnë dhe i bashkojnë vuajtjet e tyre me Kryqin e Krishtit. Në Kishë secili ka një dhuratë të dhuruar nga Hyji dhe askush nuk duhet ta nënvlerësojë shërbimin e vet, sado i vogël të duket. Edhe një buzëqeshje. Edhe një vizitë. Edhe një lutje e fshehtë. Edhe një fjalë ngushëllimi. Janë pjesë e ndërtimit të Mbretërisë së Hyjit.

Të dashur dëgjues, Jezusi vazhdon të ecë edhe sot. Pyetja është: A po ecim edhe ne me Të? Të ecësh me Jezusin nuk do të thotë vetëm të besosh se Ai ekziston. Do të thotë ta ndjekësh çdo ditë. Ta dëgjosh. Të jetosh sipas Fjalës së Tij. Ta shërbesh në të varfrit. Ta pranosh në Eukaristi. Ta dëshmosh me jetën tënde. Këto gra nuk predikuan si apostujt. Por jeta e tyre u bë një predikim. Edhe ne ndoshta nuk do të flasim para turmave. Por mund ta shpallim Krishtin me durimin tonë. Me ndershmërinë. Me faljen. Me dashurinë në familje. Me besnikërinë në lutje. Ky është një predikim që të gjithë mund ta bëjmë.

Tre pyetje për reflektim personal

A e kujtoj me mirënjohje gjithçka që Jezusi ka bërë dhe vazhdon të bëjë në jetën time?

Në çfarë mënyre konkrete po e ndjek dhe po i shërbej Krishtit në familje, në Kishë dhe në shoqëri?

Cilin talent, kohë ose dhuratë personale më fton Zoti ta vë sot në shërbim të të tjerëve?

 

O Jezus, Ti vazhdon të ecësh në rrugët e botës duke kërkuar çdo zemër. Faleminderit që ke kaluar edhe në jetën time dhe më ke dhuruar dashurinë e mëshirën Tënde. Më jep një zemër mirënjohëse, që të të ndjek me besnikëri dhe të të shërbej me gëzim. Më ndihmo të mos e mbaj për vete hirin që kam marrë, por ta ndaj me të tjerët përmes dashurisë, shërbimit dhe dëshmisë së jetës sime. O Zot, bëj që çdo ditë të eci pas Teje dhe të jem një dishepull i përvuajtur, që ndërton Mbretërinë Tënde me besim, shpresë dhe dashuri. Amen.