Jezusi i dërgoi të shpallin Mbretërinë e Hyjit dhe të shërojnë të sëmurët!

23 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Jezusi i dërgoi të shpallin Mbretërinë e Hyjit dhe të shërojnë të sëmurët!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 9, 1-6

 

Në atë kohë,  Jezusi i thirri rreth vetes të Dymbëdhjetët e u dha zotësi e pushtet mbi të gjithë djajtë si dhe aftësinë të shërojnë sëmundjet.  Pastaj i dërgoi të shpallin Mbretërinë e Hyjit dhe të shërojnë (të sëmurët). E u tha: “Asgjë mos merrni për udhëtim: as shkop, as strajcë, as bukë, as para, e secili të mos ketë më se dy këmisha. Në atë shtëpi që të hyni, aty rrini derisa të qëndroni në atë vend. Nëse ndokush nuk do t’ju pranojë, kur të dilni prej atij qyteti, shkundni pluhurin prej këmbëve tuaja si dëshmi kundër tyre.” Ata u nisën dhe renderendas u ranë fshatrave duke predikuar Ungjillin e duke shëruar gjithkund.

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet një çast shumë të rëndësishëm në jetën e Jezusit dhe të apostujve. Deri tani ata kishin ecur pas Mësuesit, kishin dëgjuar fjalët e Tij dhe kishin parë mrekullitë që Ai bënte. Tani vjen momenti kur Jezusi ua beson edhe atyre misionin:“I thirri rreth vetes të Dymbëdhjetët e u dha zotësi e pushtet mbi të gjithë djajtë si dhe aftësinë të shërojnë sëmundjet. (Lk 9,1-2) Këto fjalë nuk vlejnë vetëm për apostujt. Nëpërmjet Pagëzimit, çdo i krishterë është thirrur të jetë dëshmitar i Krishtit në familje, në punë, në shoqëri dhe kudo ku jeton.

Ungjilli fillon me një veprim të Jezusit: Ai i thërret. Vetëm pasi i ka pasur pranë Vetes, i dërgon në mision. Kjo është edhe rruga jonë. Askush nuk mund ta shpallë Krishtin pa e njohur më parë Atë. Misioni lind nga takimi me Jezusin. Sa më shumë lutemi, aq më shumë dimë ta dëshmojmë. Sa më shumë ushqehemi me Eukaristinë, aq më shumë bëhemi bukë e thyer për të tjerët. Shën Gregori i Madh shkruan se askush nuk mund të ndezë zemrat e të tjerëve me dashurinë e Hyjit nëse më parë nuk është i ndezur ai vetë nga kjo dashuri. Prandaj, misioni nuk është para së gjithash një aktivitet, por fryt i një marrëdhënieje të gjallë me Krishtin.

 Të besosh më shumë te Hyji sesa te siguritë njerëzore- Jezusi u jep apostujve një urdhër të pazakontë: “Mos merrni asgjë për udhë: as shkop, as trastë, as bukë, as para…” (Lk 9,3) Ai nuk dëshiron që ata të mbështeten vetëm në mjetet njerëzore. Ai dëshiron që ata të mësojnë të besojnë në kujdesin e Atit. Edhe ne shpesh kërkojmë shumë siguri përpara se të bëjmë vullnetin e Hyjit. Presim momentin e përsosur. Presim të mos kemi më frikë. Presim të kemi gjithçka nën kontroll. Por Jezusi na fton të ecim me besim. Shën Ambrozi thotë se varfëria e apostujve nuk ishte mungesë, por liri. Zemra që mbështetet te Hyji nuk bëhet skllave e pasurisë apo e rehatisë.

Edhe ne jemi të thirrur të kemi një zemër të lirë, që nuk e vendos besimin te gjërat kalimtare, por te Zoti.

Mandej, Jezusi nuk i dërgon apostujt vetëm për të folur. Ai i dërgon të shërojnë, të çlirojnë dhe të sjellin paqe. Ungjilli nuk shpallet vetëm me gojë. Ai shpallet me jetën. Një familje që fal. Një i ri që jeton me ndershmëri. Një nënë që edukon fëmijët në fe. Një i moshuar që lutet me besnikëri. Një njeri që nuk përgjigjet me urrejtje, por me dashuri. Këto janë predikimet më të bukura. Shën Gjon Gojarti na kujton se jeta e krishterit duhet të jetë aq e ndritshme, sa edhe pa folur shumë, të tjerët të mund të njohin Krishtin përmes veprave të tij.

Liria përballë pranimit dhe refuzimit- Jezusi i paralajmëron apostujt se jo të gjithë do t'i pranojnë. Prandaj u thotë: “Aty ku nuk ju pranojnë, dilni nga ai qytet dhe shkundni pluhurin nga këmbët tuaja.” (krh Lk 9,5) Kjo nuk është një gjest hakmarrjeje. Është një shenjë lirie. Dishepulli nuk duhet të dëshpërohet kur has refuzim. Ai vazhdon misionin me paqe. Edhe ne mund të përjetojmë moskuptim kur përpiqemi të jetojmë sipas Ungjillit. Ndoshta dikush tallet me besimin tonë. Ndoshta nuk na kuptojnë. Por Jezusi nuk na kërkon sukses. Ai na kërkon besnikëri. Rezultatet ia lëmë Hyjit.

Të dashur dëgjues, Ndoshta mendojmë se misionarët janë vetëm meshtarët ose ata që shkojnë në vende të largëta. Por Jezusi na dërgon të gjithëve. Në familjen tonë. Në vendin e punës. Në lagje. Në shkollë. Në spital. Në çdo vend ku jetojmë. Nuk është e nevojshme të bëjmë gjëra të jashtëzakonshme. Mjafton të jetojmë me dashuri, me drejtësi dhe me shpresë. Një buzëqeshje e sinqertë. Një fjalë ngushëllimi. Një vizitë te një i sëmurë. Një lutje për dikë që vuan. Një falje e dhënë me zemër. Edhe këto janë mënyra për të shpallur Mbretërinë e Hyjit. Le të mos kemi frikë nga misioni. Krishti nuk na dërgon vetëm. Ai na jep hirin, forcën dhe Shpirtin e Tij. Kur mbështetemi tek Ai, edhe dobësitë tona mund të bëhen vend ku shfaqet fuqia e Hyjit.

Tre pyetje për reflektim personal

A e ndiej se edhe unë jam i dërguar nga Krishti për ta dëshmuar Ungjillin në jetën e përditshme?

Në çfarë sigurish njerëzore mbështetem më shumë sesa në besimin te Hyji?

Lutja.

O Jezus, Ti i thirre dhe i dërgove apostujt të shpallnin Mbretërinë e Hyjit. Thirre edhe zemrën time dhe më jep guximin të të ndjek me besnikëri. Më mëso të mbështetem te Ti më shumë se te siguritë e kësaj bote dhe të dëshmoj Ungjillin me fjalët, me zgjedhjet dhe me veprat e mia. Mbushe zemrën time me Shpirtin Shenjt, që kudo ku të jem të sjell paqe, shpresë dhe dashuri. Bëj që jeta ime të jetë një dëshmi e gjallë e pranisë Sate në botë. Amen.