Jezusi i shëronte të sëmurët, duke vënë duart mbi secilin prej tyre!

2 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Jezusi i shëronte të sëmurët, duke vënë duart mbi secilin prej tyre!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS LUKES (Lk 4, 38-44)

 

Në atë kohë Jezusi doli prej sinagogës, e hyri në shtëpinë e Simonit. Vjehrrën e Simonit e kishin zënë ethe të forta e i bënë lutë për të.  Ai u përkul kah ajo, u urdhëroi etheve – e ato e lëshuan. U çua aty për aty dhe u shërbeu.  Kur perëndoi dielli, gjithësa kishin të sëmurë me sëmundje të ndryshme, i binin tek ai e Jezusi i shëronte duke vënë duart mbi secilin prej tyre.  Prej shumëkujt dilnin djajtë e thoshin: “Ti je Biri i Hyjit!” Jezusi u kërcënohej dhe ua ndalonte të flisnin, sepse e dinin se ai është Mesia.  Kur zbardhi drita doli dhe shkoi në një vend të pabanuar. Turmat u vunë ta kërkojnë, e kur e gjetën, u munduan ta ndalnin të mos largohej prej tyre.  Ai u tha: “Më duhet ta shpall Ungjillin e Mbretërisë edhe në qytete të tjera, sepse për këtë punë jam dërguar”. E predikonte nëpër sinagoga të Judesë.

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet Jezusin në fillimet e misionit të Tij. Pas mësimit në sinagogën e Kafarnaumit, Ai hyn në shtëpinë e Simon Pjetrit, ku vjehrra e Simonit ishte e sëmurë me ethe. Më pas shëron edhe shumë të sëmurë të tjerë dhe të pushtuar nga shpirtrat e këqij. Në fund, tërhiqet në një vend të vetmuar për t'u lutur dhe vazhdon misionin e Tij në qytete të tjera. Në këtë fragment shohim tri dimensione të bukura të jetës së Jezusit: afërsinë me njerëzit, lutjen dhe misionin. Këto janë edhe tri shtyllat e jetës së çdo dishepulli.

Ungjilli fillon me një gjest shumë njerëzor: “Jezusi doli nga sinagoga dhe hyri në shtëpinë e Simonit.” (Lk 4,38). Jezusi nuk qëndron vetëm në vendet e kultit. Ai hyn edhe në shtëpitë e njerëzve, në jetën e tyre të përditshme, në gëzimet dhe në vuajtjet e tyre. Edhe sot Krishti dëshiron të hyjë në shtëpitë tona: në familjet tona, në marrëdhëniet tona, në shqetësimet dhe në plagët tona. Sa bukur do të ishte sikur çdo familje ta ftonte Jezusin çdo ditë përmes lutjes, leximit të Ungjillit dhe dashurisë së ndërsjellë! Shën Ambrozi shkruan: “Kur Krishti hyn në një shtëpi, Ai sjell me vete paqen, shërimin dhe shpresën.”

Jezusi merr mbi vete vuajtjet tona- Në mbrëmje, shumë njerëz i sjellin Jezusit të sëmurët dhe Ai vendos duart mbi secilin prej tyre. Është prekëse të shohim se Jezusi nuk shëron turmën në mënyrë anonime. Ai ndalet para çdo njeriu. Për Të, secili është i çmuar. Edhe ne nuk jemi një numër në sytë e Hyjit. Ai e njeh emrin tonë, historinë tonë dhe plagët tona. “Krishti prek secilin veçmas, sepse dashuria e Tij është personale për çdo njeri.” Kjo na jep shumë shpresë dhe ngushëllim. Prandaj ne në lutje mund t'i paraqesim Zotit gjithçka që kemi në zemër, sepse Ai kujdeset për secilin prej nesh.

Pas një dite të mbushur me shërbim, Jezusi nuk kërkon lavdinë e njerëzve. Ai largohet në një vend të vetmuar për t'u lutur. Ky është një mësim i madh për ne. Në një botë plot zhurmë, nxitim dhe angazhime, rrezikojmë të harrojmë heshtjen dhe takimin me Hyjin. Lutja nuk është humbje kohe. Ajo është burimi nga i cili marrim forcën për të jetuar dhe për të dashur. “Ashtu si trupi nuk mund të jetojë pa frymëmarrje, edhe shpirti nuk mund të jetojë pa lutje.” Nëse Jezusi, Biri i Hyjit, ndiente nevojën për t'u lutur, sa më tepër kemi ne nevojë për këtë takim të përditshëm me Atin!

Kur njerëzit përpiqen ta mbajnë Jezusin vetëm për vete, Ai u përgjigjet: “Duhet të shkoj edhe në qytetet e tjera që ta shpall Lajmin e Gëzueshëm dhe Mbretërinë e Hyjit, sepse për këtë jam dërguar.” (Lk 4,43) Jezusi nuk mbyllet në një vend. Dashuria e Tij është universale. Ai dëshiron që çdo njeri ta njohë shpëtimin. Edhe ne jemi të thirrur të mos e mbajmë fenë vetëm për veten tonë. Çdo i krishterë është misionar në familje, në punë, në shoqëri dhe kudo ku jeton. Shpesh misioni fillon me gjeste të vogla: një fjalë ngushëllimi, një buzëqeshje, një vizitë te një i sëmurë, një dëshmi e thjeshtë e besimit.

Të dashur dëgjues, ky Ungjill na fton të hapim derën e zemrës sonë për Jezusin. Le ta lejojmë Jezusin që të hyjë në "shtëpinë" e jetës sonë, të prekë plagët tona dhe të na ngrejë në këmbë. Pastaj, si vjehrra e Simonit, edhe ne të ngrihemi për të shërbyer me dashuri. Mos të harrojmë se forca për këtë shërbim buron nga lutja dhe se çdo i krishterë është i thirrur të bëhet lajmëtar i Mbretërisë së Hyjit.

Pyetje për reflektim personal

A e ftoj Jezusin të hyjë çdo ditë në "shtëpinë" e zemrës dhe të familjes sime?

A e shndërroj mirësinë dhe hirin që marr nga Zoti në shërbim konkret ndaj të tjerëve?

A gjej kohë çdo ditë për lutje, që të ushqej marrëdhënien time me Hyjin dhe të jem dëshmitar i Ungjillit?

 

Lutja.

O Jezus, Ti që hyre në shtëpinë e Simonit dhe shërove të sëmurët me dashurinë Tënde, hyr edhe në zemrat dhe familjet tona. Prek plagët tona, na jep shërimin që kemi nevojë dhe na ngri për të të shërbyer me gëzim. Na mëso të gjejmë çdo ditë kohë për lutje dhe na bëj dëshmitarë të Mbretërisë sate në çdo vend ku jetojmë. Qoftë jeta jonë një pasqyrim i dashurisë dhe i mëshirës sate. Amen.