Jezusi shikon për të shpëtuar!

30 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Jezusi shikon për të shpëtuar!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 14, 1-6

 

Në atë kohë, një të shtunë Jezusi shkoi në shtëpinë e një kryetari farisenjsh për të ngrënë bukë e të pranishmit po e vërenin dijekeqas. Kur, qe, para tij një njeri i sëmurë me hidropizi. Atëherë Jezusi mori fjalën e u tha mësuesve të Ligjit e farisenjve:» A është e lejueshme të shërosh të shtunë apo jo?« Ata heshtën. Atëherë Jezusi e mori për dore të sëmurin, e shëroi dhe e nisi të shkoj. Atyre mandej u tha:» Cili prej jush po i ra djali ose kau në pus nuk ka për ta nxjerrë menjëherë ditën e shtunë?« Ata s'mundën t'i përgjigjen në këto fjalë.

Të dashur dëgjues, Ungjilli i kësaj dite na tregon se një të shtunë Jezusi hyri në shtëpinë e një prej krerëve të farisenjve për të ngrënë bukë. Ata e vëzhgonin me kujdes. Para Jezusit ndodhej një njeri i sëmurë, i prekur nga hidropizia. Jezusi e pa dhe pyeti: “A është e lejueshme të shërosh të shtunën apo jo?” Ata heshtën. Atëherë Jezusi e mori njeriun, e shëroi dhe e nisi. Pastaj u tha: “Cili prej jush po i ra djali ose kau në pus nuk ka për ta nxjerrë menjëherë ditën e shtunë?” (Lk 14,3-5). Kjo skenë na zbulon diçka shumë të rëndësishme për zemrën e Jezusit: përpara Tij është gjithmonë njeriu. Ligji është i shenjtë, por ligji i Hyjit nuk është dhënë për ta mbyllur zemrën e njeriut; ai është dhënë për ta udhëhequr njeriun drejt dashurisë. Jezusi nuk e përçmon të shtunën dhe as Ligjin. Përkundrazi, Ai zbulon kuptimin e vërtetë të Ligjit: mëshira, dashuria dhe e mira e njeriut janë në zemrën e vullnetit të Hyjit. Farisenjtë e shikojnë Jezusin për të gjetur një arsye për ta akuzuar. Jezusi, ndërsa shikon të sëmurin, sheh një person që ka nevojë për dashuri dhe shërim. Këtu qëndron një ndryshim i madh: njeriu mund të shohë për të gjykuar, ndërsa Jezusi shikon për të shpëtuar.

Sa s herë edhe ne mund të biem në këtë tundim! Mund t’i shohim të tjerët dhe menjëherë t’i gjykojmë: “Ky ka gabuar”, “Ai nuk është i mirë”, “Ajo nuk sillet siç duhet”. Por Jezusi na mëson të shohim më thellë. Pas gabimit mund të ketë një plagë; pas një sjelljeje të keqe mund të ketë një zemër të lodhur; pas heshtjes së dikujt mund të fshihet një dhimbje që nuk e dimë. Jezusi nuk pyet vetëm: “Çfarë ka bërë ky njeri?” Ai pyet: “Çfarë mund të bëj unë për ta shpëtuar?” Kjo është zemra e mëshirës së krishterë.

Ungjilli i sotëm na bën një pyetje shumë të drejtpërdrejtë: Çfarë ka më shumë rëndësi për mua: të kem të drejtë, apo të bëj të mirën? Ndonjëherë mund të jemi shumë të shqetësuar që të provojmë se kemi të drejtë, por harrojmë të duam. Mund të fitojmë një debat, por të humbasim një vëlla. Mund të themi një fjalë të vërtetë, por ta themi pa dashuri dhe ta plagosim tjetrin. Jezusi nuk na kërkon të heqim dorë nga e vërteta. Na kërkon edhe që e vërteta të jetë gjithmonë e shoqëruar nga dashuria.

Në këtë Ungjill është domethënës edhe fakti se Jezusi shëron një njeri që të tjerët vetëm e vëzhgojnë. Ata shohin sëmundjen; Jezusi sheh personin. Ata shohin një rast për ta akuzuar; Jezusi sheh një mundësi për të dashur. Edhe sot, në familjet tona, në famulli dhe në shoqëri, ka shumë njerëz që kanë nevojë të shërohen. Disa kanë plagë të dukshme, të tjerë mbajnë plagë në zemër. Dikush ka nevojë për një fjalë faljeje. Dikush tjetër ka nevojë të dëgjohet. Një i moshuar ka nevojë për praninë tonë. Një i sëmurë ka nevojë për një vizitë. Një njeri që është larguar nga Kisha mund të ketë nevojë jo për gjykimin tonë, por për një dorë që ta ndihmojë të kthehet.

Prandaj, të dashur dëgjues, le ta pyesim veten: A jam bërë ndonjëherë si farisenjtë, që shoh më shumë gabimin e tjetrit sesa nevojën e tij? Jezusi na mëson një mënyrë tjetër të jetuarit. Ai na fton të mos kalojmë indiferentë pranë vuajtjes. Na fton të kemi një zemër që di të ndalet, të shohë, të dëgjojë dhe të ndihmojë.

Shën Augustini na kujton në mënyra të ndryshme se dashuria ndaj Hyjit nuk mund të ndahet nga dashuria ndaj të afërmit. Nëse zemra jonë është vërtet e kthyer nga Hyji, kjo duhet të shihet në mënyrën se si sillemi me njerëzit. Prandaj, besimi ynë nuk duhet të mbetet vetëm në kishë. Ai duhet të hyjë në familje, në punë, në marrëdhëniet tona, në mënyrën se si flasim, falim dhe ndihmojmë. Mesha duhet të na bëjë më të mëshirshëm; lutja duhet të na bëjë më të butë; Fjala e Hyjit duhet të na bëjë më njerëzorë.

Le ta kujtojmë sot këtë mësim të Jezusit: asnjë rregull, zakon apo interes personal nuk duhet të bëhet arsye për të mos bërë të mirën. Kur dikush ka nevojë për ndihmë, të mos presim gjithmonë “momentin e përshtatshëm”. Kur mundemi të bëjmë një të mirë, le ta bëjmë. Kur mundemi të falim, le të falim. Kur mundemi të ngushëllojmë, le të ngushëllojmë. Kur mundemi të ndihmojmë, të ndihmojmë. Sepse para nesh nuk është thjesht një problem. Është një njeri. Është një vëlla. Është një motër. Është një krijesë e dashur prej Hyjit. Dhe Jezusi na thotë edhe neve: Duaj dhe bëje të mirën.

Lutja.

O Jezus, Mjeku i shpirtrave dhe i zemrave tona, na mëso të shohim çdo njeri me sytë e Tu. Na ruaj nga gjykimi, indiferenca dhe ngurtësia e zemrës. Na jep një zemër të mëshirshme, që di të ndalet pranë atij që vuan, të falë atë që ka gabuar dhe të ndihmojë atë që ka nevojë. Bëj që besimi ynë të mos mbetet vetëm në fjalë, por të bëhet dashuri dhe vepër. Na ndihmo që, kudo që të jemi, të sjellim praninë, paqen dhe mëshirën Tënde. O Jezus, bëje zemrën tonë si Zemrën Tënde. Amen.