Jini gati, sepse Biri i njeriut do të vijë në atë çast kur s'jua merr mendja!

21 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Jini gati, sepse Biri i njeriut do të vijë në atë çast kur s'jua merr mendja!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 12, 39-48

 

Në atë kohë Jezusi u tha nxënësve të vet:  Mos e harroni këtë gjë: po ta dinte i zoti i shtëpisë në të cilën orë i vjen vjedhësi, nuk do të linte t'i thyhej shtëpia. Edhe ju, pra, jini gati, sepse Biri i njeriut do të vijë në atë çast kur s'jua merr mendja.« Atëherë Pjetri tha: »Zotëri, a po e thua këtë shëmbëlltyrë vetëm për ne, apo për të gjithë?« Zotëria i përgjigji: "Cili, vallë, është ai mbarështues besnik e i mençur që do ta vërë zotëria përmbi shërbëtorët tjerë për t'u dhënë në kohën e duhur pjesën e ushqimit?  I lumi ai shërbëtor, të cilin, kur kthehet zotëria i tij, e gjen duke vepruar kështu. Përnjëmend po ju them: do ta vërë mbi të gjithë pasurinë e vet. Porse, po bëri e mendoi shërbëtori në zemrën e vet: 'Zotëria im do të vonojë të kthehet' dhe fillon të rrahë shërbëtorët e shërbëtoret, të hajë e të pijë e të dehet, zotëria i tij do të vijë atë ditë kur nuk e pret, atë orë që nuk ia merr mendja dhe do ta ndëshkojë rëndë e do t'ia japë fatin e të pafeve. Shërbëtori që e diti vullnetin e zotërisë e nuk u bë gati dhe nuk e kreu vullnetin e tij, do të marrë shumë të rëna. Ndërsa ai që nuk e diti, por bëri punë që duhet të ndëshkohen, do të rrihet më pak. Kujt iu dha shumë, prej tij do të kërkohet shumë; kujt iu besua shumë, prej tij do të kërkohet më shumë.«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm vazhdon thirrjen e Jezusit për vigjilencë dhe besnikëri. Jezusi na thotë: “Jini gati, sepse Biri i njeriut do të vijë në atë çast kur s'jua merr mendja” (Lk 12,40). Kjo fjalë nuk duhet të na mbushë me frikë, por të na zgjojë nga pakujdesia shpirtërore. Jeta është një dhuratë dhe një përgjegjësi; prandaj nuk duhet ta jetojmë në mënyrë të shkujdesur, sikur të kishim gjithmonë kohë për t’u kthyer te Hyji. Jezusi përdor figurën e një hajni që vjen papritur. Ashtu sikurse i zoti i  shtëpisë nuk e di orën se kur mund të vij hajni, edhe ne nuk e dimë orën e takimit përfundimtar me Zotin. Prandaj pyetja nuk është: “Kur do të vijë Zoti?”, por: “Si po jetoj unë sot?”

Pjetri e pyet Jezusin: “Zotëri, a po e thua këtë shëmbëlltyrë vetëm për ne, apo për të gjithë?” (Lk 12,41). Jezusi përgjigjet duke folur për shërbëtorin besnik dhe të mençur, të cilit i është besuar kujdesi për shtëpinë. Këtu gjendet një mësim shumë i rëndësishëm për jetën tonë: secili prej nesh ka marrë diçka nga Hyji dhe për këtë do të japë llogari. Prindit i është besuar familja. Mësuesit i janë besuar nxënësit. Priftit i janë besuar shpirtrat. Punëtorit i është besuar puna. Të pasurit i janë besuar të mirat materiale. Të gjithëve na është besuar koha, jeta, besimi dhe njerëzit që Hyji ka vendosur pranë nesh. Prandaj pyetja e Ungjillit nuk është vetëm: “Çfarë kam?”, por: “A jam besnik me atë që më është besuar?” Përgjegjësia e njeriut nuk matet vetëm me atë që ka, por edhe me mënyrën se si e përdor atë që ka marrë. Dhuratat e Hyjit nuk janë vetëm për kënaqësinë tonë, por për shërbimin dhe të mirën e të tjerëve.

Jezusi thotë: “Lum ai shërbëtor që, kur të vijë zotëria e tij, do ta gjejë duke vepruar kështu!” (Lk 12,43). Vini re: Jezusi nuk thotë: “Lum ai që ka shumë”, por “lum ai që është besnik”. Besnikëria shihet në gjërat e vogla. Një nënë që kujdeset me dashuri për fëmijët e saj është besnike. Një bashkëshort që qëndron pranë bashkëshortes së tij në vështirësi është besnik. Një i ri që ruan pastërtinë e zemrës është besnik. Një i moshuar që vazhdon të lutet edhe kur ndihet i vetëm është besnik. Një i krishterë që fal edhe kur është lënduar është besnik. Hyji nuk kërkon prej nesh gjëra të jashtëzakonshme çdo ditë. Shpesh na kërkon të bëjmë me dashuri gjërat e zakonshme. Shën Nënë  Tereza e shprehte këtë të vërtetë duke na mësuar se edhe gjërat më të vogla mund të bëhen me dashuri të madhe. Para Hyjit, nuk është madhështia e veprës ajo që ka rëndësi, por dashuria me të cilën e bëjmë.

Jezusi përshkruan edhe një shërbëtor tjetër që mendon: “Zotëria im po vonon të vijë” (Lk 12,45). Dhe pikërisht atëherë fillon të sillet keq me të tjerët, të jetojë për veten dhe të harrojë përgjegjësinë. Ky është një rrezik edhe për ne. Kur mendojmë se kemi shumë kohë, fillojmë të themi: “Do të lutem më vonë.” “Do të fal më vonë.” “Do të kthehem te Hyji më vonë.” “Do të bëj të mirën kur të kem më shumë kohë.” Por Ungjilli na thotë: Mos e shty jetën shpirtërore për nesër. Nuk e dimë sa kohë na është dhënë. Prandaj çdo ditë duhet të jetë një ditë pajtimi, dashurie dhe besnikërie. “Atij që i është besuar shumë, prej tij do të kërkohet shumë” Kjo është fjalia që duhet të mbetet në zemrën tonë: “Atij që i është besuar shumë, prej tij do të kërkohet shumë; dhe atij që i është besuar më shumë, prej tij do të kërkohet edhe më shumë.” (Lk 12,48).

Të dashur dëgjues, Le të mos kemi frikë nga fjala “përgjegjësi”. Të jesh përgjegjës do të thotë të kuptosh se jeta ime ka një kuptim dhe se Hyji më ka besuar diçka të çmuar. Ndoshta sot Zoti po na pyet: “Çfarë ke bërë me atë që të kam besuar?” Çfarë ke bërë me familjen? Çfarë ke bërë me kohën? Çfarë ke bërë me besimin? Çfarë ke bërë me njerëzit që kam vendosur pranë teje? Çfarë ke bërë me të mirat që të kam dhënë? Përgjigjja jonë le të mos jetë vetëm me fjalë. Le të jetë me jetën. Le të jemi shërbëtorë besnikë, që kur Zoti të vijë, të na gjejë duke dashur, duke falur, duke shërbyer dhe duke bërë të mirën.

 

O Jezus, më bëj shërbëtor besnik dhe të mençur. Më mëso të vlerësoj çdo dhuratë që më ke besuar dhe ta përdor për dashurinë dhe shërbimin ndaj të tjerëve.

Më ruaj nga pakujdesia dhe egoizmi. Më jep hirin që çdo ditë të jetoj me zemër të zgjuar, me besim dhe me dashuri.

O Zot, kur të vish, më gjej besnik në detyrën që më ke besuar. Amen.