Ka shumë gëzim në qiell për një mëkatar që kthehet
5 NENTOR 2026
UNGJILLI I DITES
“Ka shumë gëzim në qiell për një mëkatar që kthehet”
PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 15, 1-10
Në atë kohë të gjithë tagrambledhësit dhe mëkatarët i afroheshin Jezusit për ta dëgjuar. Farisenjtë e skribët murmurisnin: “Ky i pranon mëkatarët ‑ thoshin ‑ dhe po ha me ta.” Atëherë Jezusi u tregoi këtë shëmbëlltyrë: “Cili prej jush, po i pati njëqind dele dhe, nëse një prej tyre i humb, nuk i lë të nëntëdhjetenëntë të tjerat vetëm në kullosë e nuk shkon pas të humburës derisa ta gjejë? Kur e gjen, plot gëzim e vë në krah, dhe, posa arrin në shtëpi, i thërret miqtë e fqinjët e u thotë: ‘Gëzohuni me mua se e gjeta delen time që më humbi.’ Unë po ju them: në qiell do të ketë po kështu më shumë gëzim për një mëkatar që pendohet e kthehet se për nëntëdhjetenëntë të drejtë, që s’kanë nevojë të kthehen.” “Ose ‑ cila grua që ka dhjetë drahma e po bëri e i treti njëra, nuk e ndez dritën e nuk e fshin shtëpinë dhe nuk e kërkon me kujdes derisa ta gjejë? Dhe, kur e gjen, i bashkon mikeshat dhe fqinjet dhe u thotë: ‘Gëzohuni me mua se e gjeta drahmën që më pati humbur.’ Po kështu, unë po ju them: bëhet gëzim në mes të engjëjve të Hyjit për një mëkatar që kthehet.”
Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na çon në zemrën e Ungjillit: zemrën e mëshirshme të Hyjit që kërkon njeriun e humbur dhe gëzohet kur ai kthehet tek Ai. Shën Luka na tregon se tagrambledhësit dhe mëkatarët i afroheshin Jezusit për ta dëgjuar. Farisenjtë dhe skribët, duke parë këtë, murmuritnin: “Ky i pranon mëkatarët dhe ha me ta!” (Lk 15,2). Pikërisht këtu fillon mrekullia e këtij Ungjilli. Jezusi nuk largohet nga mëkatari. Ai nuk e justifikon mëkatin, por kërkon mëkatarin për ta shpëtuar. Ai nuk thotë: “Kur të bëhesh i mirë, atëherë eja tek unë.” Përkundrazi, Ai afrohet me mëshirë dhe e thërret njeriun të ngrihet e të kthehet. Pastaj Jezusi tregon dy shëmbëlltyra: delja e humbur dhe drahma e humbur.
Jezusi pyet: “Cili prej jush, po i pati njëqind dele dhe, nëse një prej tyre i humb, nuk i lë të nëntëdhjetenëntë të tjerat vetëm në kullosë e nuk shkon pas të humburës derisa ta gjejë?” (Lk 15,4). Kjo është një pamje e mrekullueshme e dashurisë së Hyjit. Për bariun, ajo një dele nuk është thjesht “një nga njëqind”. Është ajo që mungon. Kështu është edhe për Hyjin. Ndoshta ne mendojmë: “Unë jam vetëm një ndër miliona njerëz.” Por për Zotin secili prej nesh është i çmuar dhe i pazëvendësueshëm. Kur humbasim rrugën, Ai nuk thotë: “Le të mbetet atje.” Ai del për të na kërkuar. Kur largohemi nga lutja, Ai na kërkon. Kur largohemi nga Kisha, Ai na kërkon. Kur biem në mëkat, Ai na kërkon. Kur zemra jonë ftohet dhe humb shpresën, Ai na kërkon. Bariun që kërkon delen është shprehje e figurës së Krishtit, i cili vjen të kërkojë njeriun e humbur. Krishti nuk ka frikë të hyjë në shkretëtirën e jetës sonë për të na gjetur. Dhe kur na gjen, nuk na dënon. Ungjilli thotë se bariu “e vë mbi supe të veta, i gëzuar” (Lk 15,5). Sa bukur! Krishti nuk e tërheq delen zvarrë. Ai e merr mbi supe.
Shën Augustini e përshkruan mëshirën e Hyjit si dashurinë që na kërkon edhe kur ne largohemi prej Tij. Njeriu mund të largohet nga Hyji, por Hyji nuk pushon së kërkuari njeriun. Sa shpresë na jep kjo gjë neve! Ndoshta dikush që po dëgjon sot mendon në vete: “Kam bërë shumë gabime. Nuk besoj se Hyji mund të më falë.” Ungjilli të thotë: Mos u dëshpëro! Kthehu tek Ati. Mëshira e Tij është më e madhe se mëkati yt.
Jezusi tregon edhe shëmbëlltyrën e gruas që ka dhjetë drahma dhe humb njërën. Ajo ndez dritën, fshin shtëpinë dhe e kërkon me kujdes derisa e gjen. Kjo na tregon përsëri se Hyji nuk dorëzohet lehtë përballë humbjes sonë. Ndoshta ne e kemi harruar Zotin, por Ai nuk na ka harruar. Mund të kemi humbur rrugën, por Ai ende na kërkon. Mund të kemi rënë, por Ai ende na thërret të ngrihemi. Mund të jemi larguar nga Sakramentet, por dera e mëshirës së Tij është ende e hapur. Shën Gjon Gojarti na nxit të mos kemi turp të kthehemi tek Hyji pas mëkatit, sepse Zoti nuk dëshiron vdekjen e mëkatarit, por kthimin dhe jetën e tij.
Në fund të të dyja shëmbëlltyrave Jezusi thotë se ka shumë gëzim në qiell për një mëkatar që pendohet. Kjo është diçka e jashtëzakonshme. Ne shpesh mendojmë se kur mëkati është falur, vetëm mëkatari gëzohet. Por Jezusi na zbulon se edhe qielli gëzohet. Hyji nuk kënaqet me dënimin e njeriut. Ai gëzohet kur njeriu kthehet. Prandaj Kisha duhet të jetë një shtëpi ku mëkatari gjen të vërtetën, por edhe mëshirën; ku dëgjon thirrjen për kthim, por edhe përqafimin e Atit. Edhe ne duhet të mësojmë të gëzohemi kur një vëlla kthehet tek Zoti. Mos të sillemi si farisenjtë që murmuritën. Mos të themi: “Ai ka bërë shumë gabime.” Mos të themi: “Nuk e meriton.” Nëse Zoti e ka falur, kush jemi ne për të mos e falur?
Të dashur dëgjues, ndoshta ky Ungjill na bën të mendojmë për dikë që është larguar nga Zoti. Por para se të mendojmë për të tjerët, duhet të shikojmë zemrën tonë. Ku jam unë në marrëdhënien time me Zotin? A jam duke ecur me Të apo jam larguar? A ka ndonjë mëkat që po e mbaj të fshehur? A ka ndonjë plagë që nuk ia kam dorëzuar mëshirës së Krishtit? Sot Jezusi na thotë: “Eja tek unë.” Nuk ka rëndësi sa larg kemi shkuar. Rëndësi ka të kthehemi. Dhe nëse njohim dikë që është larguar, të mos e dënojmë. Ta kujtojmë në lutje. Ta kërkojmë me dashuri. T'i hapim një derë. T'i themi me jetën tonë: “Kthehu. Ka edhe për ty vend në shtëpinë e Atit.” Sepse kjo është zemra e Ungjillit: Hyji nuk lodhet duke na kërkuar.
O Jezus, Bariu i Mirë, të falënderojmë sepse nuk na braktis kur humbasim rrugën. Ti na kërkon, na gjen dhe na merr mbi supet e tua. Na jep hirin të mos largohemi prej Teje dhe, nëse biem, të kemi guximin të kthehemi përsëri. Shëroji plagët tona, fali mëkatet tona dhe na bëj edhe neve njerëz të mëshirës. O Zot, kërkoji të gjithë ata që janë larguar prej Teje. Ndriçoji, preki zemrat e tyre dhe silli përsëri në shtëpinë e Atit. Dhe na mëso të mos gjykojmë, por të duam; të mos dënojmë, por të falim; të mos përjashtojmë, por të kërkojmë dhe t’i sjellim tek Ti që je Rruga, Jeta dhe e Vërteta. Amen