Koha jonë është një pasuri që na është besuar”

06 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Koha jonë është një pasuri që na është besuar”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 16, 1-8

 

Në atë kohë Jezusi, u thoshte edhe nxënësve të vet: »Ishte një njeri i pasur, i cili kishte mbarështuesin që e paditën se ia shkapërderdhte pasurinë. E thirri dhe i tha: 'Ç'po dëgjoj kështu për ty? Jep llogari për mbarështimin tënd, sepse t'i s'mund të jesh më mbarështues.' Atëherë mbarështuesi tha në vetvete: 'Çka të bëj mbasi zotëria po ma heq mbarështimin? Të mih...? Nuk mund! Të dal e të lyp...? Më vjen turp! E di ç'do të bëj që njerëzit të më pranojnë në shtëpitë e veta kur të qitem prej mbarështimit.' Atëherë thirri një nga një detyrësit e zotërisë së vet. E pyeti të parin: 'Sa i ke detyrë zotërisë tim?' Ai i përgjigji: 'Një qind masë vaj.' Mbarështuesi i tha: 'Merre letrën tënde, ulu me të shpejtë e shkruaj pesëdhjetë!' Pastaj e pyeti të dytin: 'Po ti sa ke detyrë?' Ai i tha: 'Një qind kora grurë.' I tha mbarështuesi: 'Merre letrën tënde e shkruaj tetëdhjetë!' E zotëria e lëvdoi mbarështuesin e padrejtë që punoi aq me shkathtësi. Dhe njëmend, bijtë e kësaj bote janë më të kujtueshëm në marrëdhënie të shoqishoqme se bijtë e dritës.

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na sjell një nga shëmbëlltyrat më të vështira të Jezusit: atë të mbarështuesit të pabesë. Në pamje të parë, mund të çuditemi: si është e mundur që Jezusi të lavdërojë një njeri që ka vepruar me pandershmëri? Por duhet ta kuptojmë mirë: Jezusi nuk lavdëron mashtrimin e tij, por zgjuarsinë, shpejtësinë dhe vendosmërinë me të cilën ai mendon për të ardhmen. Një pasanik ka një administrator dhe dëgjon se ai po shpërdoron pasurinë e tij. E thërret dhe i kërkon llogari. Administratori e kupton se do të humbasë vendin e punës. Nuk di të punojë tokën dhe ka turp të lypë. Atëherë mendon çfarë të bëjë që, pasi të pushohet nga puna, të ketë njerëz që do ta presin në shtëpitë e tyre. Ai thërret borxhlinjtë e zotërisë së tij dhe u zvogëlon borxhet. Në këtë mënyrë krijon marrëdhënie që mund t'i shërbejnë më vonë. Dhe pikërisht këtu Jezusi nxjerr mësimin: “Dhe njëmend, bijtë e kësaj bote janë më të kujtueshëm në marrëdhënie të shoqishoqme se bijtë e dritës. ” (Lk 16,8). Pra, Jezusi na pyet: A kemi ne të njëjtën zell, mençuri dhe vendosmëri për gjërat e Hyjit, sa kemi për gjërat e kësaj bote?

Koha jonë është një pasuri që na është besuar

Një nga mësimet më të rëndësishme të këtij Ungjilli është se asgjë nuk është plotësisht e jona. Koha është dhuratë. Shëndeti, aftësitë, puna, pasuria, familja, mundësitë që kemi – të gjitha janë dhurata që Hyji na i ka besuar. Administratori në shëmbëlltyrë harron se nuk është pronar. Ai është vetëm administrator. Edhe ne jemi administratorë të asaj që kemi. Një ditë do të na kërkohet llogari: Çfarë bëre me atë që të dhashë? Çfarë bëre me kohën tënde? Çfarë bëre me talentet e tua? Çfarë bëre me pasurinë tënde? Çfarë bëre me mundësinë për të dashur? Çfarë bëre me njerëzit që Hyji vendosi pranë teje? Kjo na kujton se pasuritë tokësore nuk janë vetëm për t'u grumbulluar, por për t'u përdorur për të mirën e të tjerëve. Ajo që kemi marrë nga Hyji duhet të bëhet edhe mjet dashurie dhe shërbimi.

Jezusi thotë: “fitoni për vete miq me anë të pasurisë së rrejshme” (Lk 16,9). Kjo nuk do të thotë të fitojmë miq me mashtrim apo me korrupsion. Do të thotë që të mirat materiale duhet të përdoren për të bërë të mirën, për të ndihmuar të varfrin, për të mbështetur familjen, për të ndihmuar dikë në nevojë, për të ndërtuar marrëdhënie njerëzore dhe për të bërë vepra dashurie. Pasuria ka vlerë kur bëhet shërbim. Paraja mund të ndërtojë një shtëpi, por nuk mund të blejë një familje të bashkuar.

Mund të blejë ilaçe, por jo shëndetin. Mund të blejë një shtrat, por jo pushimin e zemrës. Mund të blejë një libër, por jo urtësinë. Mund të blejë shumë gjëra, por nuk mund të blejë shpëtimin. Prandaj, pasuria duhet të jetë në duart tona, jo në zemrën tonë. Shën Gjon Gojarti i paralajmëron të pasurit se pasuria që mbahet vetëm për vete bëhet një barrë, ndërsa ajo që ndahet me nevojtarin bëhet vepër dashurie dhe drejtësie.

Fjala më sfiduese e këtij Ungjilli është kjo: “Bijtë e kësaj bote janë më të zgjuar... se bijtë e dritës.” Sa herë që njerëzit e kësaj bote tregojnë energji, këmbëngulje dhe sakrificë për të fituar para, sukses dhe pushtet! Sa orë mund të kalojë njeriu duke punuar për gjërat materiale! Sa përpjekje bën për të fituar një vend pune, për të ndërtuar një shtëpi, për të përparuar në jetë! Por sa kohë i kushtojmë shpirtit? Sa kohë lutemi? Sa kohë kalojmë para Hyjit? Sa seriozisht kujdesemi për jetën tonë shpirtërore? Këtu Jezusi na bën një pyetje të drejtpërdrejtë: A jam po aq i zellshëm për shpëtimin tim sa jam për mirëqenien time materiale? Ndoshta dimë të organizojmë shumë mirë jetën ekonomike, por nuk dimë të organizojmë lutjen. Dimë të bëjmë plane për vitet e ardhshme, por nuk mendojmë për përjetësinë. Dimë të kursejmë para, por nuk dimë të ruajmë një zemër të pastër. Jezusi na thërret të bëhemi bij të dritës, njerëz që përdorin mençurinë, kohën dhe mundësitë e tyre për Mbretërinë e Hyjit.

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na fton të bëjmë një kontroll të jetës sonë. Një ditë do të mbyllet administrimi ynë në këtë botë. Jeta jonë është e përkohshme. Asgjë materiale nuk do ta marrim me vete. Do të mbetet vetëm dashuria. Do të mbeten veprat e mira. Do të mbetet mënyra se si kemi dashur, falur, shërbyer dhe ndihmuar. Prandaj, mos pritni një ditë tjetër për të bërë mirë. Nëse mund të ndihmosh dikë, ndihmoje sot. Nëse mund të falësh, fal sot. Nëse mund të pajtohesh me dikë, bëje sot. Nëse ke kohë për t'ia kushtuar familjes, jepja sot. Nëse je larguar nga Zoti, kthehu sot. Nëse ke një të mirë që mund ta ndash, mos e mbaj vetëm për vete. Sepse koha nuk është pronë që na përket pafundësisht. Koha është një dhuratë që na është besuar. Le të mos jemi të zgjuar vetëm për gjërat që kalojnë. Le të jemi të mençur edhe për ato që nuk kalojnë. Le të përdorim të mirat e kësaj bote për të fituar të mirën që zgjat përgjithmonë. Dhe kur një ditë të dalim para Zotit, të mund të dëgjojmë prej Tij jo vetëm se kemi pasur shumë, por se kemi ditur t'i përdorim dhuratat e Tij me dashuri.

 

O Jezus, më mëso të jem një mbarështues besnik i dhuratave që më ke besuar. Mos lejo që pasuria, puna, suksesi apo shqetësimet e kësaj bote të më bëjnë të harroj se jeta ime është një dhuratë dhe se një ditë do të jap llogari për mënyrën si e kam jetuar. Më jep urtësinë t'i përdor të mirat e kësaj bote për të bërë mirë, për të ndihmuar të varfrin, për të dashur familjen dhe për të ndërtuar Mbretërinë Tënde. Bëj që të jem vërtet bir i dritës, i zgjuar për gjërat që kanë vlerë përjetë. O Zot, më mëso të mos jetoj vetëm për atë që kalon, por për atë që mbetet përgjithmonë. Amen.