Ku janë dy ose tre të bashkuar në emrin tim, aty jam edhe unë!

02 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Ku janë dy ose tre të bashkuar në emrin tim, aty jam edhe unë!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS MATEUT- Mt 18, 1-5.10

 

Në atë kohë nxënësit iu afruan Jezusit dhe e pyetën: “Kush, pra, është më i madhi në Mbretërinë e qiellit?”  Atëherë Jezusi thirri një fëmijë, e vuri para tyre e u tha: “Përnjëmend po ju them: nëse nuk ktheheni e nuk bëheni si fëmijët, nuk do të hyni në Mbretërinë e qiellit.  Prandaj, kush e përul vetveten e bëhet i vogël si ky fëmijë, ai është më i madhi në Mbretërinë e qiellit. Dhe kushdo e pranon në Emër tim një fëmijë sikurse është ky, ai më pranon mua. “Ruajuni se përbuzni ndonjë prej kësi të vegjëlish, sepse po ju them: engjëjt e tyre në qiell shohin vazhdimisht fytyrën e Atit tim qiellor.

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm (Mt 18,1-5.10) na fton të meditojmë mbi një nga mësimet më të bukura dhe njëkohësisht më sfiduese të Jezusit: madhështia e vërtetë në Mbretërinë e Hyjit nuk matet me pushtet, famë apo sukses, por me përvujtëri dhe thjeshtësi zemre. Nxënësit i afrohen Jezusit me një pyetje që edhe sot vazhdon të banojë në zemrën e shumë njerëzve: “Kush është më i madhi në Mbretërinë e Qiellit?” (Mt 18,1) Ata presin ndoshta një emër ose një kriter madhështie. Por Jezusi bën diçka të papritur: thërret një fëmijë, e vendos në mes tyre dhe thotë: “Nëse nuk ktheheni e nuk bëheni si fëmijët, nuk do të hyni në Mbretërinë e Qiellit.” (Mt 18,3) Kështu Jezusi përmbys mënyrën njerëzore të të menduarit. Ai na mëson se madhështia sipas Hyjit fillon nga një zemër e përulur.

Të bëhemi si fëmijët -Jezusi nuk na kërkon të jemi fëmijorë, por të kemi zemrën e një fëmije. Çfarë e karakterizon një fëmijë? Ai beson. Ai pranon ndihmë. Ai nuk mbështetet vetëm në forcat e veta. Ai di të mahnitet. Ai fal shpejt. Edhe jeta shpirtërore kërkon këtë thjeshtësi. Shpesh ne mendojmë se mund ta ndërtojmë jetën vetëm me aftësitë tona. Por Jezusi na kujton se kemi gjithmonë nevojë për Atin qiellor. Shën Augustini shkruan: “Përvujtëria është porta nga e cila hyhet në çdo virtyt.” Vetëm ai që pranon se ka nevojë për Hyjin mund ta përjetojë plotësinë e hirit të Tij.

Përvujtëria është madhështia e vërtetë - Jezusi vazhdon: “Kush e përul vetveten si ky fëmijë, ai është më i madhi në Mbretërinë e Qiellit.” (Mt 18,4) Në botën tonë shpesh admirohen ata që kërkojnë të jenë të parët. Por Krishti na mëson se ai që shërben me dashuri është më i madhi. Përvujtëria nuk është dobësi. Ajo është forca e atij që nuk ka nevojë të mburret, sepse e di se gjithçka është dhuratë e Hyjit. Shën Gjon Gojarti thotë: “Ashtu si krenaria është rrënja e shumë mëkateve, përvujtëria është rrënja e çdo virtyti.” Kur zemra bëhet e përulur, aty gjen vend Krishti.

Të presim Krishtin tek më të vegjlit - Jezusi shton: “Kush e pranon  një fëmijë të tillë në emrin tim, më pranon mua.” (Mt 18,5) Kjo fjalë na kujton se Jezusi identifikohet me më të vegjlit. Çdo fëmijë. Çdo njeri i pambrojtur. Çdo i varfër. Çdo i sëmurë. Çdo njeri që ka nevojë për dashuri. Dashuria ndaj më të vegjëlve është prova e dashurisë sonë ndaj Krishtit. Nuk mund ta duam Jezusin në lutje dhe ta shpërfillim Atë në vëllain ose motrën që vuan.

Në fund Jezusi na paralajmëron: “Kini kujdes të mos përçmoni asnjë nga këta të vegjël.” (Mt 18,10) Sa lehtë ndodh që të gjykojmë, të nënvlerësojmë ose të lëndojmë të tjerët me fjalë apo me indiferencë. Për Jezusin çdo njeri ka një dinjitet të pamasë. Çdo jetë është e çmuar. Çdo person është i dashur nga Ati. Shën Gregori i Madh na kujton: “Ai që është i madh para Hyjit di të bëhet i vogël për dashurinë ndaj të tjerëve.”

Të dashur dëgjues, ky Ungjill është një ftesë për t'u kthyer tek thjeshtësia e zemrës. Në një botë që shpesh nxit krenarinë, konkurrencën dhe dëshirën për t'u dukur, Jezusi na mëson rrugën e përvujtërisë. Ai nuk na kërkon të bëjmë gjëra të jashtëzakonshme. Na kërkon të jetojmë me besim, me pastërti zemre dhe me dashuri ndaj më të vegjëlve.

Le ta shohim çdo ditë si një mundësi për t'u bërë më të ngjashëm me Krishtin: më të thjeshtë, më të durueshëm, më të gatshëm për të falur dhe për të shërbyer. Atëherë do të kuptojmë se madhështia e vërtetë nuk është të jesh mbi të tjerët, por të jetosh në dashurinë e Hyjit.

Pyetje për reflektim personal

A kam një zemër të përulur që i beson Hyjit si një fëmijë, apo mbështetem vetëm në forcat e mia?

A kërkoj të jem i pari dhe të vlerësohem nga të tjerët, apo përpiqem të shërbej me përvujtëri dhe dashuri?

Si i trajtoj njerëzit më të vegjël, më të dobët ose ata që nuk mund të më shpërblejnë? A e shoh Krishtin në ta?

 

Jezus, Ti na mësove se rruga drejt Mbretërisë sate kalon përmes përvujtërisë dhe thjeshtësisë së zemrës. Na dhuro hirin të bëhemi si fëmijët: plot besim, të pastër në zemër dhe të hapur ndaj dashurisë sate. Na ndihmo të të njohim në çdo njeri, sidomos tek më të vegjlit dhe më të brishtët. Largo nga ne krenarinë dhe egoizmin, që jeta jonë të bëhet një dëshmi e përvujtërisë, e shërbimit dhe e paqes. Amen.