Kush do ta bjerrë jetën e vet për shkak tim, do ta rifitojë!

13 KORRIK 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Kush do ta bjerrë jetën e vet për shkak tim, do ta rifitojë!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS MATEUT- (Mt 10, 34 - 11, 1)

 

Në atë kohë, Jezusi u tha nxënësve të vet: "Mos mendoni se erdha ta bie paqen mbi tokë. Nuk erdha ta bie paqen, po shpatën. Sepse erdha të ndaj djalin prej t'et, vajzën prej s'ëmës, renë prej vjehrrës. Njeriu do t'i ketë armiq shtëpiakët e vet. Kush e do të atin e t'ëmën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua. Kush e do djalin apo vajzën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua! Kush nuk e merr kryqin e vet e nuk vjen mbas meje, nuk është i denjë për mua! Kush do ta ruajë jetën e vet, do ta humbë, e kush do ta bjerrë jetën e vet për shkak tim, do ta rifitojë. Kush ju pranon ju, më pranon mua; e kush më pranon mua, pranon Atë që më dërgoi mua. Kush pranon profetin pse është profet, do të marrë shpërblimin që i takon profetit; kush pranon të drejtin, pse është i drejtë, do të marrë shpërblimin që i takon të drejtit. Kush ia jep ndonjërit prej këtyre të vegjëlve, madje edhe një gotë uji të freskët, pse është nxënësi im, për të vërtetë po ju them: nuk do t'i humbë shpërblimi!" Kur Jezusi i kreu porositë që deshi t'ua japë dymbëdhjetë nxënësve të vet, u nis së andejmi për të mësuar e për të predikuar në qytetet e atjeshme.

 

Ungjilli i sotëm fillon me disa nga fjalët më të vështira të Jezusit, sepse në shikim të parë duket sikur Ai po flet për përçarje dhe konflikt. "Mos mendoni se erdha ta bie paqen mbi tokë. Nuk erdha ta bie paqen, po shpatën. Sepse erdha të ndaj djalin prej t'et, vajzën prej s'ëmës, renë prej vjehrrës. Njeriu do t'i ketë armiq shtëpiakët e vet." Pope Benedikti XVI, këto fjalë të Jezusit na zbulojnë një të vërtetë themelore të krishterimit: takimi me Krishtin kërkon një vendim të thellë dhe rrënjësor. Jezusi është Paqja jonë, por paqja që Ai sjell nuk është një qetësi sipërfaqësore apo një kompromis me të keqen. Është paqja që lind nga e vërteta dhe nga bashkimi me Hyjin. Kur disa e pranojnë Krishtin dhe të tjerët e refuzojnë, lind një ndarje, madje edhe brenda së njëjtës familje. "Shpata" e Jezusit është ajo që ndan të vjetrën nga e reja, egoizmin nga dashuria, mëkatin nga hiri. Fjala e Hyjit është si një shpatë që depërton në zemër dhe e detyron njeriun të zgjedhë. Por kjo zgjedhje mund të shkaktojë kundërshtime dhe ndarje, madje edhe brenda familjes.

Vazhdon Jezusi duke thënë: "Kush e do të atin e t'ëmën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua. Kush e do djalin apo vajzën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua!" Me siguri Jezusi nuk po na kërkon ta zgjedhim Atë në vend të familjes; Ai na kërkon ta zgjedhim Atë para familjes, në mënyrë që ta duam familjen si duhet. Kur një i krishterë e vë Krishtin në qendër të jetës, ai nuk bëhet më pak bir, më pak prind apo më pak mik; përkundrazi, bëhet më i aftë të dojë me një zemër më të pastër dhe më bujare. Prandaj Ungjilli i sotëm është një thirrje për liri të brendshme dhe paralajmërim kundër rrezikut të “idhujtarisë së zemrës”. Sepse nganjëherë, pa e kuptuar, mund të lidhemi aq shumë me një person, saqë frika për ta humbur ose dëshira për ta kënaqur atë bëhet më e fortë se dëshira për të bërë vullnetin e Hyjit.

Nga fjalët e Jezusit: "Kush nuk e merr kryqin e vet e nuk vjen mbas meje, nuk është i denjë për mua", kuptojmë se kryqi nuk është një fatkeqësi apo një shenjë se Zoti na ka braktisur, përkundrazi është shenjë e afërsisë me Krishtin dhe një mundësi për t'u bashkuar më shumë me Të. Kryqi ynë mund të jetë sëmundja, lodhja dhe sakrifica e përditshme, një keqkuptim, një zhgënjim. Por kryqi nuk është vetëm vuajtja e jashtme, por edhe lufta e brendshme kundër mëkatit, mohimi i egoizmit. Gjithashtu edhe në fjalët e Jezusit: "Kush do ta ruajë jetën e vet, do ta humbë", shohim një paralajmërim për rrezikun e një jete të orientuar vetëm drejt rehatisë dhe interesave personale. Vetëm ai që e ofron vetveten si dhuratë për Hyjin dhe për të tjerët e gjen kuptimin e vërtetë dhe gëzimin e plotë të jetës.

Ndërsa kur Jezusi thotë: “Kush ju pranon ju, më pranon mua” na zbulojnë se Krishti e lidh aq ngushtë veten me nxënësit e Tij, saqë ajo që bëhet për ta, Ai e konsideron si të bërë për Veten e Tij. Në këtë dritë, të pranosh një profet apo një të drejtë nuk është thjesht akt mikpritjeje njerëzore, por hapje ndaj veprimit të Hyjit që vjen tek ne përmes njerëzve të thjeshtë, përmes atyre që shpallin Fjalën e Tij; dhe zemra që i pranon ata, në të vërtetë i hap derën vetë Krishtit. Ungjilli i sotëm të dashur dëgjues na zbulon edhe madhështinë e gjesteve të vogla: Jezusi nuk flet për dhurata të mëdha, por për “një gotë ujë të freskët”, duke treguar se në Mbretërinë e Hyjit asgjë e bërë me dashuri nuk është e vogël. Edhe gjesti më i thjeshtë—një fjalë ngushëllimi, një ndihmë e vogël, një buzëqeshje apo një akt i fshehtë mirësie—merr një vlerë të pafundme në sytë e Hyjit, sepse aty ku dashuria është e vërtetë, edhe gjëja më e vogël bëhet vend takimi me Krishtin.

Ungjilli përfundon duke na paraqitur Jezusin që, sapo e përmbush një mision, nis menjëherë një tjetër. Po ashtu, ungjilltari përdor dy folje domethënëse: “për të mësuar” dhe “për të predikuar”, duke na treguar se Krishti formon mendjen dhe zemrën e njeriut; pastaj predikon, duke thirrur në kthim dhe në besim.

 

O Zot Jezus, Fjalë e gjallë e Hyjit, pastroje zemrën time me shpatën e së vërtetës Sate, që të mos lidhem me asgjë më shumë se me Ty. Më jep hirin ta përqafoj kryqin tim me dashuri dhe ta shndërroj jetën time në dhuratë për Ty dhe për të tjerët. Amen.