Kush e do t’atin e t’ëmën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua!

28 QERSHOR 2026

UNGJILLI I DITËS

“Kush e do t’atin e t’ëmën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua!”

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT-(Mt 10, 37-42)

Në atë kohë, Jezusi u tha nxënësve të vet: “Kush e do t’atin e t’ëmën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua! Kush e do djalin apo vajzën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua! Kush nuk e merr kryqin e vet e nuk vjen mbas meje, nuk është i denjë për mua! Kush do ta ruajë jetën e vet, do ta humbë, e kush do ta bjerrë jetën e vet për shkak tim, do ta rifitojë.

Kush ju pranon ju, më pranon mua; e kush më pranon mua, pranon Atë që më dërgoi mua. Kush pranon profetin pse është profet, do të marrë shpërblimin që i takon profetit; kush pranon të drejtin pse është i drejtë, do të marrë shpërblimin që i takon të drejtit. Kush ia jep ndonjërit prej këtyre të vegjëlve, madje edhe një gotë uji të freskët, pse është nxënësi im, për të vërtetë po ju them: nuk do t’i humbë shpërblimi!”

Ungjilli i sotëm që sapo dëgjuam, është pjesë e fjalimit misionar të Jezusit drejtuar nxënësve. Këto fjalë mund të duken të forta në një pamje të parë, sepse Jezusi thotë: “Kush e do baben ose nënën më shumë se mua, nuk është i denjë për mua.” Megjithatë, qëllimi i Tij nuk është të zvogëlojë vlerën e familjes, por të vendosë në qendër të jetës vendin që i takon Hyjit. Dashuria për Krishtin duhet të jetë themeli mbi të cilin ndërtohen të gjitha dashuritë e tjera. Jezusi kërkon një dashuri të plotë dhe të pandarë. Ai nuk pranon të jetë një element ndër shumë të tjerë në jetën tonë. Dishepulli është i thirrur ta vendosë Krishtin në vendin e parë, sepse vetëm atëherë mund të dojë si duhet edhe familjen, miqtë dhe vetveten. Kur Hyji zë vendin e parë, çdo marrëdhënie tjetër gjen rendin dhe kuptimin e saj të vërtetë.

Shën Augustini shpjegon se Jezusi nuk na kërkon të mos i duam prindërit, por t’i duam në Hyjin dhe për hir të Hyjit. Sipas tij, dashuria e çrregullt ndaj krijesave mund të na largojë nga Krijuesi, ndërsa dashuria e vendosur në rendin e duhur na afron me Të dhe me të tjerët.

Më pas Jezusi shton: “Kush nuk e merr kryqin e vet e nuk vjen pas meje, nuk është i denjë për mua.” Në kohën kur u shqiptuan këto fjalë, kryqi ishte simbol i vuajtjes, turpit dhe vdekjes. Jezusi u mëson nxënësve se ndjekja e Tij nuk është rrugë komoditeti, por rrugë dhurimi. Të marrësh kryqin nuk do të thotë të kërkosh vuajtjen për vetvete, por të pranosh me besnikëri sakrificat, sprovat dhe kërkesat që sjell jeta e krishterë.

Këtu vërejmë se Jezusi nuk thotë vetëm “ta durojë kryqin”, por “ta marrë kryqin”. Kjo nënkupton një pranim të vetëdijshëm dhe të lirë të rrugës së dishepullit. Sipas tij, kryqi bëhet i lehtë kur mbahet për dashuri ndaj Krishtit.

Në qendër të fragmentit qëndron edhe paradoksi i Ungjillit: “Kush do ta ruajë jetën e vet, do ta humbë, e kush do ta bjerrë jetën e vet për shkak tim, do ta rifitojë.” Bota shpesh na mëson të ruajmë veten, të kërkojmë sigurinë dhe interesin personal. Jezusi, përkundrazi, na mëson se jeta e vërtetë gjendet në dhurimin e vetvetes. Vetëm ai që del nga egoizmi dhe jeton për Hyjin e për të tjerët zbulon plotësinë e jetës.

Njeriu mund të duket se e “humb” jetën kur heq dorë nga egoizmi dhe vullneti i vet për t’iu bindur Hyjit; por pikërisht atëherë ai e gjen jetën e vërtetë, sepse bashkohet me burimin e saj, që është Krishti.

Në pjesën e fundit, Jezusi flet për mikpritjen: “Kush ju pranon ju, më pranon mua.” Këtu zbulohet dinjiteti i misionit të krishterë. Dishepulli bëhet bartës i pranisë së Krishtit. Edhe një gjest i vogël dashurie, si dhënia e një gote me ujë të ftohtë, ka vlerë të madhe në sytë e Hyjit kur bëhet për dashuri ndaj Tij.

Shën Hilari thekson se Krishti identifikohet me ata që e shpallin Ungjillin dhe me të vegjlit e Tij. Prandaj mikpritja, bujaria dhe dashuria ndaj të tjerëve bëhen një mënyrë konkrete për të pritur vetë Krishtin.

Ungjilli i sotëm na fton ta pyesim veten: A është Krishti në qendër të jetës sonë? A jemi të gatshëm të mbajmë kryqin e përditshëm me besim? A e shohim praninë e Tij tek ata që takojmë dhe ndihmojmë?

Apostullimi i vërtetë nuk matet me fjalë apo ndjenja kalimtare, por me një dashuri që zgjedh Krishtin mbi gjithçka dhe që shprehet në shërbimin konkret ndaj të tjerëve.

Lutja:

O Zot Jezu Krisht, Ti na thërret të të duam mbi çdo gjë dhe të të ndjekim me zemër të pandarë. Na jep hirin të vendosim Ty në qendër të jetës sonë, mbi çdo interes, frikë apo lidhje njerëzore. Na ndihmo të mbajmë kryqin tonë të përditshëm me besim, duke e bashkuar me kryqin Tënd. Na mëso të humbim jetën tonë për dashuri ndaj Teje, që të gjejmë jetën e vërtetë në Ty. Hapi zemrat tona ndaj vëllezërve dhe motrave, që në çdo vepër mikpritjeje dhe shërbimi të të pranojmë vetë Ty, që jeton dhe mbretëron në shekuj të shekujve. Amen.