Kush e pranon këtë fëmijë në emër tim, më pranon mua!

28 SHTATOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Kush e pranon këtë fëmijë në emër tim, më pranon mua!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES - (Lk 9, 46-50)

 

Në atë kohë,  ndër nxënës lindi kjo çështje: cili prej tyre do të ishte më i madhi.  Jezusi, duke ditur ç'mendime u vlonin në zemër, e mori një fëmijë,e afroi pranë vetes, dhe u tha: »Kush e pranon këtë fëmijë në emër tim, më pranon mua, e kush më pranon mua, pranon atë që më dërgoi mua. Përnjëmend, kush është ndër ju më i vogli, ai është vërtet i madh.« Atëherë Gjoni mori fjalën dhe i tha:  »Mësues, e pamë një njeri që dëbonte djajtë në Emër tënd. Ne ia ndaluam, sepse nuk vjen pas teje me ne.«Jezusi i përgjigji: Mos ia ndaloni, sepse, kush nuk është kundër jush, është me ju.»

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet një skenë shumë njerëzore. Ndërsa Jezusi sapo kishte folur për mundimet dhe kryqin e Tij, nxënësit fillojnë të diskutojnë mes tyre se kush ishte më i madhi. Ata ende nuk e kishin kuptuar se madhështia në Mbretërinë e Hyjit është krejt ndryshe nga ajo që kërkon bota. Jezusi, duke njohur mendimet e zemrave të tyre, merr një fëmijë, e vendos pranë vetes dhe thotë: " Kush e pranon këtë fëmijë në emër tim, më pranon mua, e kush më pranon mua, pranon atë që më dërgoi mua. Përnjëmend, kush është ndër ju më i vogli, ai është vërtet i madh." (Lk 9,48) Pastaj Gjoni apostull i tregon Jezusit se kishin ndaluar një njeri të dëbonte djajtë në emrin e Tij, sepse nuk ishte pjesë e grupit të tyre. Jezusi përgjigjet: "Mos e ndaloni, sepse kush nuk është kundër jush, është për ju." (Lk 9,50) Në këto pak vargje Jezusi na mëson dy virtyte të mëdha: përvujtërinë dhe zemrën e hapur.

Në botë, shpesh njeriu matet sipas pushtetit, pasurisë, famës apo pozitës. Por Jezusi e përmbys këtë mënyrë të menduari. Për Të, më i madhi është ai që di të bëhet i vogël. Ai që nuk kërkon lavdinë e vet. Ai që shërben pa kërkuar shpërblim. Ai që di të përkulet përpara nevojave të të tjerëve. Fëmija që Jezusi vendos pranë vetes simbolizon thjeshtësinë, besimin dhe varësinë e plotë nga Ati. Shën Augustini thotë: "Mos kërko të jesh i madh sipas botës; bëhu i vogël para Hyjit dhe Ai do të të ngrejë." Përvujtëria nuk na zvogëlon. Ajo na afron me Krishtin.

 Ta pranojmë Krishtin tek më të vegjlit- Kur Jezusi thotë se kush pranon një fëmijë në emrin e Tij, pranon vetë Atë, Ai na kujton se Hyji është i pranishëm tek ata që bota shpesh i harron. Tek fëmijët. Tek të moshuarit. Tek të sëmurët. Tek të varfrit. Tek ata që nuk kanë zë. Çdo gjest dashurie ndaj tyre bëhet një gjest dashurie ndaj vetë Krishtit. Shën Gjon Gojarti na kujton: "Nëse dëshiron ta nderosh Krishtin, mos e lër të vuajë në të varfrit. Ai që tha: 'Ky është Trupi im', tha edhe: 'Çfarë i bëtë njërit prej këtyre më të vegjëlve, ma bëtë mua.'” Ky është një thirrje për të jetuar një dashuri konkrete dhe të përditshme.

Gjoni mendonte se po mbronte Jezusin kur ndaloi një njeri që vepronte në emrin e Tij. Por Jezusi e korrigjon. Mirësia nuk është pronë e askujt. Hyji mund të veprojë në shumë mënyra dhe në shumë zemra. Sa herë edhe ne biem në tundimin e xhelozisë shpirtërore. Na vjen vështirë të gëzohemi kur të tjerët bëjnë mirë. Kur dikush tjetër ka sukses në shërbim. Kur një tjetër merr vlerësim. Por Jezusi na fton të gëzohemi për çdo të mirë që bëhet në emrin e Tij. Hiri i Hyjit nuk kufizohet nga mendimet tona, sepse Shpirti Shenjt vepron kudo ku gjen një zemër të hapur.

Kur njeriu kërkon të jetë i pari, lindin ndarjet. Kur secili kërkon të shërbejë, lind bashkimi. Në familje. Në bashkësi. Në Kishë. Në vendin e punës. Përvujtëria është themeli i paqes. Ajo na ndihmon të dëgjojmë më shumë, të gjykojmë më pak dhe të falim më shpejt. Sa më shumë i afrohemi Krishtit, aq më pak kemi nevojë të jemi në qendër të vëmendjes.

Të dashur dëgjues, Jezusi nuk na kërkon të jemi njerëz të rëndësishëm sipas botës. Ai na kërkon të jemi besnikë. Të jemi të thjeshtë. Të kemi zemër të pastër. Të dimë të shërbejmë. Të gëzohemi për të mirën që bëjnë të tjerët. Shenjtëria nuk matet me duartrokitje. Ajo matet me dashurinë. Çdo herë që falim, shërbejmë, ngushëllojmë ose ndihmojmë dikë pa kërkuar lavdi, ne bëhemi të mëdhenj në sytë e Hyjit. Le t'i kërkojmë Zotit hirin e një zemre të përvuajtur, të hapur dhe plot dashuri, që di të njohë Krishtin në çdo njeri dhe të gëzohet për çdo vepër të mirë që Shpirti Shenjt kryen në botë.

Pyetje për reflektim personal

A kërkoj më shumë të jem i vlerësuar nga të tjerët, apo të jem një shërbëtor i përvuajtur sipas shembullit të Jezusit?

A di ta shoh dhe ta pranoj Krishtin tek njerëzit më të vegjël, më të dobët dhe më të harruarit?

A gëzohem sinqerisht kur të tjerët bëjnë mirë dhe i shërbejnë Zotit, apo bie në xhelozi dhe krahasime?

 

O Jezus, Mësues i butë dhe i përvuajtur, largo nga zemra ime dëshirën për lavdi dhe krenari. Më mëso të bëhem i vogël para Teje, që të jem i madh në dashurinë Tënde. Ma hap zemrën për t'i shërbyer me gëzim çdo njeriu, sidomos më të vegjëlve dhe më të varfërve. Bëj që të gëzohem për çdo të mirë që kryhet në emrin Tënd dhe të jem gjithmonë ndërtues i paqes, i bashkimit dhe i dashurisë. Amen.