Kush ta humbasë jetën e vet, do ta ruajë atë!

13 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Kush ta humbasë jetën e vet, do ta ruajë atë!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 17, 26- 37

 

Në atë kohë Jezusi tha: siç ndodhi në kohën e Noehit, po ashtu do të ngjajë edhe në ditët e Birit të njeriut: njerëzit hanin , pinin, merrnin gra e merrnin burra deri atë ditë kur Noehi hyri në arkë. Atëherë erdhi përmbytja e i fshiu të gjithë. Po ashtu, siç ndodhi në kohën e Lotit: sodomasit hanin, pinin, blenin, shitnin, mbillnin, ndërtonin, por, atë ditë, kur Loti doli prej Sodomës, ra zjarr e sulfur prej qiellit e i zhbiu të gjithë. Ashtu do të ngjajë atë ditë, kur Biri i njeriut të dëftohet ashtu siç është në të vërtetë. Atë ditë, kush të ndodhë mbi pullaz e sendet t'i ketë në shtëpi, të mos zbresë t'i marrë. E kush të gjendet në fushë, të mos kthehet prapa. Le t'ju kujtohet gruaja e Lotit! Kushdo që të mundohet ta ruajë jetën e vet, do ta humbasë, e kush ta humbasë, do ta ruajë. Unë po ju them: atë natë, prej dyve që do të jenë në të njëjtin shtrat, njëri do të merret e tjetri do të lihet. Dy gra që do të bluajnë së bashku, njëra do të merret e tjetra do të lihet.« Atëherë e pyetën: »Ku, o Zotëri?« »Ku të jetë kufoma - u përgjigji - aty do të mblidhen edhe shqiponjat.«

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm është një thirrje e fortë për vigjilencë. Jezusi na flet për ditët e Noehut dhe për ditët e Lotit dhe na kujton se ardhja e Hyjit në jetën e njeriut nuk duhet të na gjejë të papërgatitur. Ai thotë: “Sikurse ndodhi në ditët e Noehut, kështu do të jetë edhe në ditët e Birit të njeriut” (Lk 17,26). Në ditët e Noehut njerëzit hanin, pinin, martoheshin, ndërtonin jetën e tyre dhe vazhdonin veprimtaritë e zakonshme. Edhe në ditët e Lotit njerëzit hanin, pinin, blinin, shisnin, mbillnin dhe ndërtonin. Asgjë nga këto gjëra nuk është në vetvete e keqe. Problemi ishte se ata jetonin sikur Hyji të mos ekzistonte dhe sikur kjo jetë të ishte gjithçka. Këtu qëndron mesazhi i fortë i Jezusit për ne. Nuk është mëkat të punosh, të ndërtosh një familje, të merresh me punët e përditshme apo të planifikosh të ardhmen. Por bëhet rrezik kur puna, pasuria, kënaqësia dhe shqetësimet e kësaj bote na bëjnë të harrojmë Hyjin dhe qëllimin përfundimtar të jetës.

Mund të jemi shumë të zënë dhe të mos kemi më kohë për lutje. Mund të kemi shumë plane dhe të mos kemi më kohë për familjen. Mund të kujdesemi shumë për trupin dhe të harrojmë shpirtin. Mund të ndërtojmë shtëpi të bukura, por të mos ndërtojmë zemrën tonë mbi Krishtin. Prandaj Jezusi nuk na thotë të braktisim jetën, por ta jetojmë atë me sytë të drejtuar nga Hyji.

Shën Augustini, duke reflektuar mbi fundin e jetës dhe ardhjen e Krishtit, na kujton se zemra e njeriut nuk duhet të lidhet plotësisht me gjërat kalimtare. Gjërat e kësaj bote kalojnë; Hyji mbetet. Prandaj njeriu duhet të jetojë në këtë botë, por me zemrën të drejtuar nga amshimi. Kjo është pikërisht ajo që Jezusi dëshiron të na mësojë. Problemi nuk është se njerëzit hanin, pinin apo ndërtonin. Problemi ishte se ata nuk e kuptonin se koha e tyre ishte e kufizuar. Ata jetonin sikur do të kishin gjithmonë edhe një ditë tjetër. Edhe ne mund të biem në këtë iluzion. “Do të lutem nesër.” “Do të pajtohem nesër.” “Do t’i kërkoj falje nesër.” “Do të kthehem te Zoti kur të kem më shumë kohë.” Por Ungjilli na kujton se jeta nuk është në duart tona.

Më pas Jezusi thotë një fjali që na prek thellë: “Kush do ta ruajë jetën e vet, do ta humbasë, e kush ta humbasë, do ta ruajë.” (Lk 17,33). Ky është një nga paradokset e Ungjillit. Bota na thotë: “Ruaje veten! Mendo për veten! Grumbullo sa më shumë! Mos humb asgjë!” Jezusi na thotë: “dhurohu.” Kush e mbyll jetën vetëm në vetvete, në fund e humbet. Kush di të japë kohën, dashurinë, faljen dhe jetën për Hyjin dhe për të tjerët, ai e gjen jetën e vërtetë.

Shën Gjon Gojarti na kujton vazhdimisht se pasuria, kënaqësia dhe të mirat e kësaj bote janë kalimtare dhe se njeriu nuk duhet ta lidhë zemrën me to. Ajo që mbetet është dashuria dhe e mira që kemi bërë. Sa e rëndësishme është kjo për ne! Në fund të jetës nuk do të na pyesin: “Sa ke fituar?” ose “Sa ke ndërtuar?” Pyetja më e thellë do të jetë: “Sa ke dashur?” “Sa ke falur?” “Sa ke shërbyer?” “A më ke njohur dhe a më ke lejuar që të shëlboj?”

Jezusi pastaj thotë: “Unë po ju them: atë natë, prej dyve që do të jenë në të njëjtin shtrat, njëri do të merret e tjetri do të lihet. Dy gra që do të bluajnë së bashku, njëra do të merret e tjetra do të lihet” (Lk 17,34-35). Këto fjalë nuk na thuhen për të na frikësuar, por për të na zgjuar. Jezusi dëshiron të na nxjerrë nga gjumi shpirtëror.

Mund të jemi pranë njëri-tjetrit, në të njëjtën familje, në të njëjtën shtëpi, në të njëjtën kishë, madje të dëgjojmë të njëjtin Ungjill, por secili duhet të bëjë zgjedhjen e vet para Hyjit. Besimi nuk trashëgohet automatikisht. Nuk mjafton që prindërit tanë të kenë qenë besimtarë. Nuk mjafton që të jemi pagëzuar. Nuk mjafton që të kemi një kryq në shtëpi. Krishti duhet të zërë vendin kryesor në zemrën tonë.

Prandaj, të dashur dëgjues të Radio Marisë, nuk kemi nevojë të merremi me parashikime se kur do të vijë fundi i botës. Detyra jonë është të jemi gati. Të jesh gati nuk do të thotë të jetosh me frikë. Do të thotë të jetosh në miqësi me Jezusin. Do të thotë të mos e shtyjmë kthimin kah Hyji për një ditë që nuk e dimë nëse do të vijë. Nëse zemra jonë është me Krishtin, atëherë ardhja e Tij nuk duhet të jetë arsye për panik, por arsye për shpresë. Për besimtarin, takimi me Krishtin nuk është fundi i gjithçkaje, por plotësimi i pritjes së tij.

 

O Jezus, më zgjo nga çdo gjumë shpirtëror. Mos lejo që shqetësimet dhe gjërat kalimtare të më bëjnë të harroj Ty. Më jep një zemër të zgjuar, besim të fortë dhe dashuri të sinqertë. Më ndihmo të jetoj çdo ditë si dhuratë dhe të jem gjithmonë gati për takimin me Ty. Amen.