Kushdo sheh Birin dhe beson në Të, ka jetën e pasosur

02 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Kushdo sheh Birin dhe beson në Të, ka jetën e pasosur”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS GJONIT -Gjn 6, 35-40

 

Në atë kohë Jezusitha: të gjithë ata që m’i jep Ati do të vijnë tek unë dhe atë që vjen tek unë, s’do ta qes jashtë, sepse zbrita prej qiellit, jo për të bërë vullnetin tim, por vullnetin e atij që më dërgoi. E vullneti i Atij që më dërgoi është të mos humbë asnjë prej atyre që më dha, por t’i ringjall në ditën e fundit. Po, ky është vullneti i Atit tim, që, kushdo sheh Birin dhe beson në Të, ta ketë jetën e pasosur e unë do ta ringjall në ditën e fundit.”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na sjell një nga fjalët më ngushëlluese të Jezusit: “Të gjithë ata që m’i jep Ati do të vijnë tek unë dhe atë që vjen tek unë, s’do ta qes jashtë” (Gjn 6,37). Këto fjalë na zbulojnë zemrën e mëshirshme të Krishtit dhe na japin një shpresë të madhe, veçanërisht kur kujtojmë vëllezërit dhe motrat tona që kanë kaluar nga kjo jetë.

Jezusi nuk thotë se kush vjen tek Ai duhet të jetë i përsosur. Ai thotë: “Atë që vjen tek unë nuk do ta qes jashtë.” Kjo është një fjalë për çdo njeri që është i lodhur, i plagosur, i penduar dhe që kërkon strehë tek Zoti. Krishti nuk e përbuz atë që i afrohet me zemër të sinqertë. Ai e pret, e fal, e shëron dhe e çon drejt jetës. Kjo është edhe zemra e misionit të Kishës: të na mësojë se jeta jonë nuk mbaron me vdekjen. Për atë që beson në Krishtin, vdekja nuk është fjala e fundit. Krishti është jeta dhe ringjallja jonë.

Në këtë pjesë të Ungjillit Jezusi thotë: “Sepse kjo është vullnesa e Atit tim: që kushdo që sheh Birin dhe beson në të, të ketë jetën e pasosur; dhe unë do ta ngjall atë në ditën e fundit” (Gjn 6,40). Këtu gjendet themeli i shpresës së krishterë. Ne nuk shpresojmë vetëm sepse dëshirojmë të jetojmë përgjithmonë; ne shpresojmë sepse Jezusi ka vdekur dhe është ringjallur. Ringjallja e Tij është garancia e ringjalljes sonë.

Jezusi përsërit një mendim shumë të fuqishëm: “Unë nuk do të humbë asnjë nga ato që më ka dhënë Ati” (krh. Gjn 6,39).

Sa ngushëlluese janë këto fjalë! Në jetën tonë mund të humbasim shumë gjëra: njerëz të dashur, shëndetin, fuqinë, pasurinë, miqësitë, sigurinë. Por në duart e Krishtit asnjë jetë e dhuruar Atij nuk është e humbur. Edhe kur një njeri largohet nga kjo botë, dashuria e Hyjit nuk largohet prej tij. Për ne mbetet misteri i mëshirës së Hyjit dhe lutja e Kishës për të vdekurit. Prandaj Kisha na fton të lutemi për shpirtrat e vëllezërve dhe motrave tona, duke i besuar mëshirës së Zotit.

Shën Augustini na kujton fuqinë e lutjes për të vdekurit dhe rëndësinë e dashurisë që vazhdon edhe përtej varrit. Dashuria e krishterë nuk ndërpritet nga vdekja. Ne mund t'i shoqërojmë të dashurit tanë me lutje dhe t'i vendosim në duart e mëshirshme të Hyjit. Shën Gjon Gojarti e thekson vazhdimisht rëndësinë e lutjes për të ndjerët dhe të përkujtimit të tyre në bashkësinë e Kishës. Kjo na mëson se i krishteri nuk i harron ata që kanë vdekur; përkundrazi, i kujton me dashuri dhe shpresë.

Kur Kisha kremton Përkujtimin e të Vdekurve, ajo nuk na fton vetëm të kujtojmë me dhimbje ata që kemi dashur. Na fton t'i kujtojmë në dritën e Pashkëve të Krishtit. Varret na kujtojnë se jeta tokësore ka një fund. Por varri i zbrazët i Krishtit na kujton se vdekja nuk ka fituar.

Ndoshta në këto ditë shumë prej nesh kujtojnë prindërit, gjyshërit, vëllezërit, motrat, miqtë, meshtarët, rregulltarët dhe njerëz të tjerë që kanë qenë pjesë e jetës sonë. Mund të kemi mall për ta. Mund të kemi edhe plagë të mbetura në zemër. Por Ungjilli na thotë: mos e humbni shpresën. T'i kujtojmë të vdekurit tanë me Meshën e shenjtë, me lutje, me vepra dashurie dhe me falje. Nëse dikush na ka lënduar, le ta falim. Nëse kemi lënë pa thënë një fjalë dashurie, le t'ia themi sot dikujt që është ende pranë nesh. Sepse kujtimi i të vdekurve duhet të na mësojë edhe si të jetojmë më mirë.

Jezusi nuk flet vetëm për të ardhmen. Ai na thërret të fillojmë që sot të jetojmë në bashkim me Të. Jeta e pasosur nuk është vetëm një realitet që do të vijë pas vdekjes. Ajo fillon që tani, kur zemra jonë i hapet Krishtit, kur besojmë në Të, kur e duam Hyjin dhe kur duam vëllezërit tanë.

Prandaj, të dashur dëgjues, mos ta shtyjmë kthimin tek Zoti. Mos të presim momentin e fundit për t'u pajtuar me Hyjin. Sot është dita për të besuar. Sot është dita për të falur. Sot është dita për të dashur. Sot është dita për t'ia dorëzuar jetën Krishtit.

Dhe kur të vijë dita jonë e fundit, dëshira jonë më e madhe le të jetë kjo: “O Jezus, në duart e tua po e dorëzoj shpirtin tim.” Sepse ai që i përket Krishtit nuk është kurrë i humbur. Kjo është shpresa që Kisha na shpall: Krishti vdiq, Krishti u ringjall dhe Krishti do të na ringjallë edhe ne.

 

O Jezus, Zot i jetës dhe i Ringjalljes, Ti që thua: “Atë që vjen tek unë nuk do ta qes jashtë”, pranoje lutjen tonë. Në duart e mëshirës sate po i besojmë të gjithë të dashurit tanë që kanë kaluar nga kjo jetë. Falua mëkatet, pastroji dhe jepu dritën e jetës së pasosur. Ngushëlloji të gjithë ata që vuajnë nga ndarja dhe na jep neve hirin të jetojmë me besim, dashuri dhe shpresë. O Mari, Nëna e mëshirës, shoqëroji shpirtrat tanë dhe ata të të dashurve tanë drejt takimit me Birin tënd. O Jezus, Ti je jeta jonë, shpresa jonë dhe Ringjallja jonë. Në duart e tua po e besojmë jetën tonë. Amen.