Leximet e ditës

JAVA E PESTË E KRESHMEVE

E HËNË

Antifona e hyrjes Krh. Ps 55, 2

Ki mëshirë për mua, o Hyj, sepse njerëzit po shkelin mbi mua, sulmuesi im po më ngushton gjithë ditën.

Kolekta

O Hyj, me hirin tënd Ti na pasuron me çdo bekim, bëj, po të lutemi, të shndërrohemi rrënjësisht në krijesa të reja, që të bëhemi gati për lumturinë e mbretërisë qiellore. Nëpër Zotin tonë Jezu Krishtin, Birin tënd, që me ty jeton e mbretëron në bashkim me Shpirtin Shenjt, Hyj, për të gjithë shekujt e shekujve.

Kur përdoret forma e shkurtër teksti në kllapa nuk lexohet.

Leximi i parë (Dan 13, 42-62) forma e shkurtër (Dan 13, 1-9.15-17.19-30.33-62) (fq. 1227-1229)

Pafajësia e Suzanës.

Lexim prej librit të Danielit profet

(¹ Në ato ditë ishte në Babiloni një njeri që e kishte emrin Joakim. ² Kishte marrë për grua Suzanën, bijën e Helcisë, që ishte shumë e bukur dhe e druante Zotin. ³ Prindërit e saj, pasi ishin njerëz të drejtë, e edukuan vajzën e vet sipas Ligjit të Moisiut. ⁴ Joakimi ishte shumë i pasur. Përbri shtëpisë së vet kishte një kopsht. Tek ai tuboheshin judenjtë me shumicë, sepse e çmonin më tepër se të gjithë të tjerët.

⁵ Atë vit zgjodhën për gjykatës dy pleq nga populli. Ishin asish, për të cilët Zoti ka thënë: “Paudhësia doli nga Babilonia me anë të pleqve gjykatës që vetëm dukeshin si udhëheqës të popullit. ⁶ Këta shkonin në shtëpinë e Joakimit e te ata shkonin të gjithë ata që kishin ndonjë çështje gjyqësore. ⁷ Kur, rreth mesditës, populli shpërndahej, Suzana dilte e shëtiste në kopshtin e burrit të vet. ⁸ Ata dy pleqtë e shihnin çdo ditë duke hyrë e shëtitur dhe e lakmuan. ⁹ E humbën dritën e arsyes, sytë e vet më nuk i lartësuan për ta parë Qiellin e për t’i kujtuar gjyqet e drejta. ¹⁵ Kështu ata po prisnin rastin e volitshëm. Një ditë prej ditësh erdhi Suzana, sikurse edhe ditëve më përpara, vetëm me dy shërbëtore e, pasi bënte vapë, deshi të bëjë banjë në kopsht. ¹⁶ Aty s’ishte askush tjetër, përveç dy pleqve të fshehur që po e shikonin. ¹⁷ Suzana u tha shërbëtoreve: “Më sillni vaj e erëra të mira dhe ma mbyllni derën e kopshtit që të lahem.”

¹⁹ Kur shërbëtoret dolën, u çuan dy pleqtë, vrapuan tek ajo e i thanë: ²⁰ “Ja, dyert e kopshtit janë të mbyllura e askush nuk na sheh. Ne kemi rënë në dëshirimin tënd: na u dorëzo e të biem me ty! ²¹ Por, nëse s’dëgjon, do të bëjmë dëshmi kundër teje se ka qenë me ty një djalosh e për këtë arsye i ke nisur shërbëtoret larg teje.” ²² Suzana dënesi e tha: “Kam rënë gjallë e ngushtë: unë nëse bëj atë çka kërkoni, më pret vdekja, në qoftë se s’bëj ashtu, s’do të mund të shpëtoj prej duarve tuaja; ²³ por më mirë është për mua të bie në duart tuaja pa e pasë bërë këtë të keqe se të mëkatoj para syve të Zotit.” ²⁴ Atëherë Suzana lëshoi një britmë të madhe. Bërtitën edhe pleqtë kundër saj ²⁵ dhe njëri prej tyre u lëshua vrap dhe e hapi derën e kopshtit.

²⁶ Kur anëtarët e familjes dëgjuan britmat në kopsht, u lëshuan vrap nëpër derën anësore për të parë se ç’kishte ndodhur. ²⁷ Kur pleqtë i treguan fjalët e veta, shërbëtorëve u ra një hije e zezë, sepse kurrë për Suzanën nuk ishte thënë një fjalë e tillë.

²⁸ Të nesërmen, kur u mblodh populli në kuvend te Joakimi, burri i saj, erdhën edhe dy pleqtë plotësisht të vendosur që ta dënojnë Suzanën me vdekje. ²⁹ Ata thanë para popullit: “Silleni Suzanën, bijën e Helcisë, gruan e Joakimit!” Ata çuan për ta sjellë. ³⁰ Ajo erdhi me prindër, me fëmijë e me të gjithë kushërinjtë. ³³ Qanin të gjithë njerëzit e saj dhe të gjithë ata që e shikonin.

³⁴ Dy pleqtë u ngritën mes popullit e ia vunë duart mbi kokë. ³⁵ Ajo, duke qarë, i çoi sytë drejt qiellit: sepse kishte ngulur zemrën në Zotin. ³⁶ Pleqtë thanë: “Ndërsa ne po shëtisnim vetëm në kopsht, kjo hyri në kopsht me dy shërbëtore, e mbylli derën e kopshtit e i nisi shërbëtoret. ³⁷ Atëherë iu afrua një djalosh që kishte qenë i fshehur, dhe ra me të. ³⁸ Ne që ndodheshim në një kënd të kopshtit, kur e pamë këtë poshtërsi, vrapuam tek ata e i pamë mirë se ishin bashkuar. ³⁹ Por atë nuk mundëm ta kapnim, sepse ishte më i fuqishëm se ne dhe, si e hapi derën, iku. ⁴⁰ Këtë e kapëm dhe e pyetëm kush ishte ai djalosh, por nuk deshi të na tregojë. Për këtë gjë ne jemi dëshmitarë!” ⁴¹ Njerëzit u besuan porsi pleqve të popullit e gjykatësve dhe e dënuan Suzanën me vdekje.)

⁴² Suzana lëshoi një britmë të madhe e tha: “O Hyj i amshueshëm, ti që i njeh fshehtësitë, ti që di gjithçka para se të ndodhë, ⁴³ ti e di mirë se kundër meje sollën dëshmi të rreme! Ja, unë po vdes, megjithëse nuk bëra asgjë prej atyre që i sendërtoi shpirtligësia e tyre kundër meje!” ⁴⁴ Zoti e dëgjoi uratën e saj.

⁴⁵ Ndërsa po e çonin për ta vrarë, Hyji zgjoi shpirtin e shenjtë të një djaloshi të ri, që quhet Daniel. ⁴⁶ Ai bërtiti me zë të lartë: “Unë jam i pafajshëm në gjakun e saj!” ⁴⁷ Mbarë populli u soll prej tij e i tha: “Ç’është kjo fjalë që e the?” ⁴⁸ Ai qëndroi mes tyre e tha: “Kaq të marrë jeni, bijtë e Izraelit? Pa e pasë pleqëruar të vërtetën e pa e njohur, e dënuat bijën e Izraelit! ⁴⁹ Kthehuni në gjyq, sepse kanë dhënë dëshmi të rreme kundër saj!”

⁵⁰ Vrik u kthye mbarë populli e të parët i thanë: “Eja, ulu mes nesh e na trego, sepse Zoti ta dha nderin e pleqërisë!” ⁵¹ Atëherë Danieli u tha: “Ndajini ata larg njëri‑tjetrit e unë do t’i marr në pyetje.”

⁵² Pasi qenë ndarë prej njëri‑tjetrit, e thirri njërin prej tyre e i tha: “Plakushani i ditëve të zeza, tash po dalin në dritë mëkatet e tua, që më parë i bëje, ⁵³ duke gjykuar gjyqe padrejtësisht: të pafajshmit i dënoje e fajtorët i liroje, e mirë e di se Zoti thotë: ‘Mos e vra të pafajshmin e të drejtin!’ ⁵⁴ Tani, pra, nëse e ke parë, thuaj nën cilën lëndë i pe duke biseduar?’ Ai u përgjigj: “Nën xinë.” ⁵⁵ Danieli i tha: “Me të drejtë rrejte në dëm të kokës sate! Sepse, ja, posa engjëlli e mori dënimin prej Hyjit, do të të presë përmidis!”

⁵⁶ Si e larguan atë, urdhëroi të sillet tjetri e i tha: “Pjellë e Kanaanit e jo e Judës, t’i mori mendtë bukuria e lakmia ta prishi zemrën. ⁵⁷ Kështu ua bënit bijave të Izraelit e ato prej frikës ju lëshoheshin në duar, por bija e Judës nuk e duroi poshtërsinë tuaj. ⁵⁸ Tani, pra, më thuaj: nën cilën lëndë i zure ata duke biseduar?” Ai tha: “Nën plepin e egër!” ⁵⁹ Atëherë Danieli i tha: “Me të drejtë rrejte në dëm të kokës sate edhe ti! Gati është në këmbë engjëlli i Hyjit, me shpatë në dorë për të të prerë përmes e për të të vrarë!”

⁶⁰ Atëherë mbarë kuvendi zuri të bërtasë me zë të lartë e t’i japë lavdi Hyjit, që i shpëton ata që shpresojnë në të. ⁶¹ U çuan kundër dy pleqve ‑ të cilët Danieli i shtrëngoi të pohonin me gojën e vet se kishin dhënë dëshmi të rreme ‑ dhe ua bënë atyre ashtu si ata, të shtyrë nga shpirtligësia e vet, kishin sendërtuar t’ia bënin të afërmit, ⁶² sipas Ligjit të Moisiut i vranë ata. Dhe atë ditë e shpëtuan gjakun e pafajshëm.

Fjala e Zotit

Psalmi 23 (22), 1-3a.3b-4.5.6 (fq. 681)