“Lum ai që do të marrë pjesë në gostinë e Mbretërisë së Hyjit”

03 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Lum ai që do të marrë pjesë në gostinë e Mbretërisë së Hyjit”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES- Lk 14, 15-24

 Në atë kohë një njeri prej të grishurve në tryezë, kur i dëgjoi këto fjalë, tha: “Lum ai që do të marrë pjesë në gostinë e Mbretërisë së Hyjit!” Jezusi i tha: “Një njeri përgatiti një darkë të madhe dhe grishi shumë vetë. Në kohën e darkës çoi shërbëtorin e vet t’u thotë të grishurve: ‘Ejani se gjithçka është gati!’ Por të gjithë ‑ si të ishin marrë vesh ‑ zunë të përligjen: i pari tha: ‘Bleva një arë, më duhet të shkoj ta shoh, të lutem: më arsyeto!’ I dyti tha: ‘Bleva pesë pendë qe e po shkoj t’i sprovoj. Të lutem, më arsyeto!’ I treti tha: ‘U martova e prandaj s’mund të vij!’ Shërbëtori u kthye dhe ia tregoi të gjitha zotërisë së vet. Atëherë i zoti i shtëpisë, i zemëruar, i tha rrogëtarit të vet: ‘Shko vrap në tregje e rrugëve të qytetit e bjer këtu lypës, të gjymtë, të verbër e të shqeptë!’ Shërbëtori i tha: ‘Zotëri, si urdhërove ti u bë, por vend ka më.’ E zotëria i tha shërbëtorit: ‘Dil në rrugë e afër gardheve e shtrëngoji njerëzit të vijnë e të ma mbushin shtëpinë.’ Unë po ju siguroj se asnjë prej atyre njerëzve që qenë të grishur, s’do ta shijojë darkën time!”

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na sjell shëmbëlltyrën e darkës së madhe. Një njeri përgatit një gosti dhe fton shumë njerëz. Kur gjithçka është gati, dërgon shërbëtorin të thotë: “Ejani, se tashmë gjithçka është gati!” (Lk 14,17). Por të ftuarit fillojnë të japin arsye për të mos shkuar. Njëri thotë se ka blerë një arë, tjetri se ka blerë pesë pendë qe, një tjetër thotë: “U martova, prandaj nuk mund të vij.” Në pamje të parë, arsyet duken normale. Të kesh një shtëpi, tokë, punë, familje dhe përgjegjësi nuk është e keqe. Problemi është kur gjërat e mira të kësaj bote bëhen arsye për të refuzuar Zotin. Zoti na fton në gostinë e Tij, në bashkësi me Të, në jetën e Kishës, në Eukaristi, në lutje dhe në dashuri. Por shpesh zemra jonë thotë: “Jo tani. Kam punë. Kam probleme. Kam plane. Nesër do të merrem me Zotin.” Dhe kështu, pa e kuptuar, mund ta shtyjmë Zotin gjithmonë për “nesër”.

Gjëja e parë që duhet të kuptojmë është se Hyji na fton. Ai nuk na detyron. Ai na kërkon me dashuri. Kjo darkë është një figurë e Mbretërisë së Hyjit. Në qendër të saj është Krishti, i cili na thërret në bashkim me Veten. Në Eukaristi, Krishti vazhdon të na thotë: “Eja!” Sa herë që kremtojmë Meshën, kemi përpara një tryezë të përgatitur nga vetë Zoti. Fjala e Hyjit na ushqen dhe Eukaristia na jep Krishtin. Shën Ambrozi e lidh gostinë e Ungjillit me misterin e Eukaristisë dhe na kujton se Krishti vetë është ushqimi që na jepet për jetën e pasosur. Prandaj, pyetja nuk është nëse Hyji na ka ftuar. Ai na ka ftuar. Pyetja është: A po e pranoj unë ftesën e Tij?

Të ftuarit në shëmbëlltyrë nuk thonë se e urrejnë zotërinë. Ata thjesht kanë gjëra të tjera për të bërë. Kjo është shumë aktuale edhe për jetën tonë. Shpesh nuk e mohojmë Zotin me fjalë, por e mohojmë me mënyrën se si jetojmë. Lutja shtyhet. E diela harrohet. Rrëfimi lihet për më vonë. Eukaristia bëhet dytësore. Fjala e Hyjit nuk lexohet. Dhe gradualisht, gjërat e kësaj bote zënë vendin që i takon Hyjit. Shën Augustini na mëson se zemra e njeriut është krijuar për Hyjin dhe nuk gjen pushim të vërtetë derisa të kthehet tek Ai. Ne mund të kemi shumë gjëra, por nëse zemra jonë është larg Zotit, mbetet një boshllëk që as pasuria, as suksesi, as kënaqësitë nuk mund ta mbushin. Prandaj duhet të pyesim veten: Çfarë po më pengon sot të vij te Zoti?

Kur shumë prej të ftuarve refuzojnë, zotëria thotë: “Dil shpejt nëpër sheshe e rrugë të qytetit dhe sill këtu të varfrit, të gjymtët, të verbrit e të çalët” (Lk 14,21). Këtu shohim zemrën e Hyjit. Kur ata që mendonin se ishin të denjë nuk pranojnë, Zoti hap dyert për ata që ndihen të fundit, të harruar dhe të padenjë. Kjo është një fjalë e madhe shprese për ne. Ndoshta dikush thotë: “Unë nuk jam i denjë të afrohem te Zoti.” Ungjilli përgjigjet: Eja! Ndoshta dikush është larguar nga Kisha. Eja! Ndoshta dikush ka rënë shumë herë në mëkat. Eja! Ndoshta dikush mendon se Hyji e ka harruar. Eja! Zoti nuk pret që ne të jemi të përsosur për të na dashur. Ai na fton që, duke shkuar tek Ai, të shërohemi dhe të shndërrohemi.

Shën Gjon Gojarti thekson se tryeza e Zotit nuk është vetëm për të përsosurit, por edhe për mëkatarët që pendohen dhe kërkojnë mëshirë. Kjo është bukuria e Ungjillit: Hyji nuk lodhet duke na ftuar. Megjithatë, kjo shëmbëlltyrë na kujton edhe një të vërtetë serioze: ftesa e Hyjit kërkon përgjigjen tonë. Zoti mund të na thërrasë, por ne mund të themi “jo”. Dashuria nuk detyrohet. Çdo ditë kemi mundësinë të përgjigjemi: “Po, o Zot.” Një “po” që shprehet duke marrë pjesë në Meshë, duke u lutur, duke falur, duke ndihmuar të varfrin, duke pajtuar një marrëdhënie, duke i kushtuar kohë familjes, duke jetuar me ndershmëri dhe duke dëshmuar besimin. Në fund të fundit, pyetja e Zotit nuk është: “Sa shumw ke pasur?” Por: “A e pranove dashurinë time?”

Të dashur dëgjues, Kisha është vendi ku kjo ftesë vazhdon të dëgjohet. Në çdo Meshë dëgjojmë: “Lum ata që janë të grishur në Darkën e Qengjit.” Ne jemi të ftuar në tryezën e Krishtit. Prandaj, të mos lejojmë që zhurma e botës ta mbyllë zërin e Zotit. Mos të themi gjithmonë: “Më vonë.” Sepse ndoshta Zoti po na thërret sot. Sot është dita për t'u kthyer. Sot është dita për të falur. Sot është dita për t'u rrëfyer. Sot është dita për të marrë pjesë me zemër në Eukaristi. Sot është dita për të thënë: “Po, o Zot, po vij në gostinë Tënde.” Dhe kur ta pranojmë këtë ftesë, do të zbulojmë se Zoti nuk na merr asgjë të mirë nga jeta. Përkundrazi, Ai i jep jetës sonë kuptim, paqe dhe drejtim.

 

O Jezus, faleminderit për ftesën Tënde. Ti vazhdon të na thuash: “Eja, sepse gjithçka është gati!” Mos lejo që shqetësimet, pasuritë, dëshirat apo angazhimet e kësaj bote të na largojnë prej Teje. Na jep një zemër të hapur që të themi çdo ditë: “Po, o Zot, dua të vij tek Ti.” Na ndihmo që edhe ne të bëhemi dëshmitarë të ftesës sate dhe t'i sjellim pranë Teje ata që janë larguar, të vetmuarit, të varfrit dhe ata që kanë humbur shpresën. O Mari, Nëna jonë, na mëso ta pranojmë gjithmonë ftesën e Birit tënd dhe të ecim me besnikëri drejt gostisë së amshuar. O Jezus, mos lejo që zemra ime të thotë “nesër”. Më jep hirin të të them sot: “Po, o Zot!” Amen.