Lypni e do t'ju jepet, kërkoni e do të gjeni, trokëllitni e do t'ju çelet!

8 TETOR 2026

UNGJILLI I DITES

“Lypni e do t'ju jepet, kërkoni e do të gjeni, trokëllitni e do t'ju çelet!”

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES - Lk 11, 5-11

Në atë kohë Jezusi u tha nxënësve të vet: »Nëse ndonjëri prej jush ka një mik dhe i shkon në mesnatë e i thotë: 'Mik, m'i jep hua tri bukë se më erdhi prej udhe miku im e nuk kam çka t'i jap për darkë,' e ai prej brenda i përgjigj: 'Mos më trazo! Dera është tashmë e mbyllur e fëmijët e mi e unë ramë në shtrat! Nuk mund të çohem t'i jap!' - Unë po ju them edhe nëse s'çohet t'ia japë pse e ka mik, do të çohet me siguri për t'i dhënë aq sa kërkon për shkak të trazimit. Edhe unë po ju them: lypni e do t'ju jepet, kërkoni e do të gjeni, trokëllitni e do t'ju çelet. Sepse, kushdo lyp, merr; kush kërkon, gjen; atij që trokëllit, i hapet dera. Dhe, cili prej jush që është baba, po i lypi djali, peshk, në vend të peshkut do t'i japë gjarpër? Ose, nëse i lyp vezë, do t'i japë akrep? Nëse, pra, ju, edhe pse të këqij, dini fëmijëve tuaj t'u jepni dhurata të mira, sa më tepër Ati qiellor do t'u japë Shpirtin Shenjt atyre që ia kërkojnë!«

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na fton të reflektojmë mbi një nga të vërtetat më të bukura të jetës së krishterë: fuqinë e lutjes dhe besimin në mirësinë e Hyjit. Jezusi, pasi u mësoi nxënësve të luten, u tregon një shëmbëlltyrë: një njeri shkon te miku i tij në mesnatë dhe i kërkon tri bukë, sepse i ka ardhur një mik nga rruga dhe nuk ka çfarë t’i shtrojë për darkë. Miku në fillim nuk dëshiron të ngrihet, por për shkak të këmbënguljes së tij ngrihet dhe i jep gjithçka që i nevojitet. Pastaj Jezusi thotë: “Lypni dhe do t’ju jepet; kërkoni dhe do të gjeni; trokitni dhe do t’ju çelet.” (Lk 11,9). Këto fjalë nuk janë një premtim se Hyji do të na japë çdo gjë që kërkojmë sipas dëshirës sonë. Jezusi na mëson diçka më të thellë: të mos lodhemi kurrë duke iu drejtuar Atit tonë qiellor. Ne shpesh lutemi vetëm kur kemi një problem. Kur jemi të sëmurë, kur kemi vështirësi në familje, kur na mungon puna, kur kemi frikë për të ardhmen. Por Jezusi na mëson që lutja nuk duhet të jetë vetëm një “zjarrfikës” për problemet tona. Lutja është marrëdhënie me Atin. Është fe.

Njeriu në shëmbëlltyrë e Ungjillit nuk dorëzohet. Ai troket në mesnatë. Kërkon përsëri. Pret. Këmbëngul. Kjo është një nga porositë kryesore të Ungjillit: mos u dorëzo në lutje! Ndoshta dikush prej nesh është lutur për shumë vite për një njeri të dashur dhe ende nuk sheh ndryshim. Ndoshta një nënë lutet për fëmijën e saj. Një baba lutet për familjen. Një i sëmurë lutet për shërimin e tij. Dikush lutet që të gjejë punë. Dikush tjetër lutet që të mund të falë. Ndonjëherë duket sikur Hyji hesht. Por heshtja e Hyjit nuk do të thotë mungesë e Tij.

Shën Augustini na kujton se Hyji mund të vonojë atë që kërkojmë, por nuk e harron kurr lutjen e fëmijëve të Tij. Ndonjëherë Ai nuk na jep menjëherë atë që kërkojmë, sepse dëshiron të na japë diçka më të madhe: një zemër më të pjekur, një besim më të fortë dhe një marrëdhënie më të thellë me Të. Prandaj lutja nuk është vetëm të ndryshojmë rrethanat tona. Shpesh, përmes lutjes, Hyji ndryshon zemrën tonë.

Jezusi përdor tri folje shumë të fuqishme: lypni, kërkoni, trokitni. Të lypësh do të thotë të pranosh se ke nevojë për Hyjin. Të kërkosh do të thotë të ecësh me besim. Të trokasësh do të thotë të mos largohesh edhe kur dera duket e mbyllur. Sa bukur është kjo për jetën tonë! Ka dyer që ne nuk mund t'i hapim me forcën tonë. Ka situata që nuk varen nga ne. Ka plagë që nuk mund t'i shërojmë vetë. Ka njerëz që nuk mund t'i ndryshojmë. Por mund të lutemi. Mund të trokasim në derën e mëshirës së Hyjit. Dhe dera e Hyjit nuk është kurrë e mbyllur për atë që lyp me një zemër të përvuajtur dhe të sinqertë.

Prandaj, të dashur dëgjues, mos thuaj: “Nuk kam çfarë të bëj më.” Nëse nuk mund të bësh më asgjë, lutu. Nëse nuk mund ta ndryshosh një situatë, lutu. Nëse nuk mund ta bindësh dikë, lutu. Nëse zemra jote është e lodhur, lutu. Nëse ke humbur shpresën, lutu. Sepse lutja është akti i besimit se Hyji është gjithmonë pranë nesh.

Jezusi vazhdon: “Cili prej jush që është atë, të cilit i biri i kërkon një peshk, e në vend të peshkut do t’i japë gjarpër?” (Lk 11,11). Nëse ne, me gjithë dobësitë tona, dimë t’u japim të mira fëmijëve tanë, sa më shumë Ati qiellor do t’u japë të mira atyre që ia kërkojnë! Kjo është zemra e Ungjillit: Hyji është Atë. Ai nuk është një Hyj i largët dhe indiferent. Ai është Ati që dëgjon. Ati që sheh. Ati që njeh nevojat tona. Ati që na do. Por dashuria e Tij është më e madhe se dëshirat tona. Një fëmijë mund të kërkojë diçka që e dëmton. Një baba i mirë nuk ia jep vetëm sepse fëmija e kërkon. Kështu edhe Hyji. Ai na jep atë që është vërtet e mirë për shpëtimin tonë. Prandaj duhet të mësojmë të lutemi jo vetëm: “O Zot, më jep atë që dua”, por edhe: “O Zot, më jep atë që është e mirë për mua dhe më mëso ta pranoj vullnetin Tënd.” Kjo është lutje e pjekur.

Të dashur dëgjues, ndoshta sot dikush prej jush është duke kaluar një provë të madhe. Mos u dorëzo. Ndoshta ke trokitur shumë herë dhe mendon se askush nuk po të dëgjon. Vazhdo të trokasësh. Ndoshta je lodhur duke u lutur për një person të dashur. Mos pusho. Ndoshta nuk ke më fjalë. Thuaji Zotit vetëm: “O Zot, më ndihmo!” Edhe kjo është lutje. Le të kujtojmë gjithmonë fjalët e Jezusit: “Lypni dhe do t’ju jepet; kërkoni dhe do të gjeni; trokitni dhe do t’ju çelet.” Lutja nuk është magji. Nuk është mënyrë për ta detyruar Hyjin të bëjë atë që duam ne. Lutja është vendi ku zemra jonë mëson të besojë, të presë dhe të dorëzohet në duart e Atit.

Atë i dashur, të falënderoj sepse je gjithmonë pranë meje dhe sepse e dëgjon lutjen time. Më fal kur lodhem, kur dyshoj dhe kur mendoj se heshtja Jote do të thotë se më ke harruar. Më jep hirin të kërkoj me besim, të trokas me këmbëngulje dhe të pres me durim. O Zot, bekoji familjet tona, fëmijët tanë, të sëmurët, të vetmuarit dhe të gjithë ata që sot kanë nevojë për shpresë. O Jezus, më mëso të lutem me besim, të pres me shpresë dhe të jetoj gjithmonë në duart e Atit. Amen.