Madhështia e vërtetë është të shërbesh!

25 KORRIK 2026

 

UNGJILLI I DITËS

 

“Madhështia e vërtetë është të shërbesh!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT-(Mt 20, 20-28)

 

Atëherë iu afrua nëna e bijve të Zebedeut me të bijtë dhe e përshëndeti me fytyrë për dhe për t’i lypur diçka. Jezusi i tha: “Çka dëshiron?”. Ajo iu përgjigj: “Urdhëro që këta të dy, bijtë e mi, të rrinë në Mbretërinë tënde njëri në të djathtën e tjetri në të majtën tënde.”. Jezusi u përgjigj: “Nuk dini çka lypni. A mundeni ta pini ju kelkun që unë do ta pi?”. “Mundemi!” ‑ iu përgjigjën. Jezusi vijoi: “Me të vërtetë ju do ta pini kelkun tim, por të më rrini njëri në të djathtë e tjetri në të majtë, nuk është në dorë time t’jua japë, por do t’u jepet atyre, për të cilët u bë gati prej Atit tim.” Kur morën vesh dhjetë të tjerët, u zemëruan me dy vëllëzërit. Atëherë Jezusi i thirri pranë vetes e u tha:  “Ju e dini se sunduesit zotërojnë mbi popujt e vet e princat e tyre i mbajnë nën pushtet. Porse, ndërmjet jush nuk duhet të jetë ashtu! Përkundrazi, ai që prej jush do të bëhet i madh, le të bëhet shërbëtori juaj, kurse ai që ndër ju dëshiron të jetë i pari, le të bëhet skllavi juaj, sikurse edhe Biri i njeriut, që s’erdhi për të qenë shërbyer, por për të shërbyer e për të flijuar jetën e vet si shpërblim për të gjithë!”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na paraqet një skenë shumë njerëzore. Nëna e bijve të Zebedeut, Jakobi dhe Gjoni, i afrohet Jezusit me një kërkesë të veçantë: që bijtë e saj të kenë vendet më të nderuara në Mbretërinë e Tij, njëri në të djathtë e tjetri në të majtë. Pas kësaj kërkese mund të dallojmë dëshirën për lavdi, rëndësi dhe prestigj. Në të vërtetë, kjo nuk është vetëm historia e dy apostujve. Është historia e secilit prej nesh. Në zemrën njerëzore ekziston dëshira për t'u vlerësuar, për t'u njohur dhe për të pasur një vend të rëndësishëm. Nuk ka asgjë të keqe në vetvete në këtë dëshirë, por problemi lind kur kërkojmë madhështinë sipas logjikës së botës dhe jo sipas logjikës së Hyjit.

Jezusi nuk i qorton ashpër Jakobin dhe Gjonin. Ai i edukon me durim. Ai u përgjigjet: "Ju nuk dini çfarë kërkoni." (Mt 20,22). Sepse ata ëndërronin një fron lavdie, ndërsa Jezusi po shkonte drejt Kryqit. Jezusi i pyet: "A mund ta pini kupën që unë do ta pi?" Në Bibël, kupa është simbol i fatit që Hyji i jep njeriut. Për Jezusin, kjo kupë është Mundimi, Kryqi dhe dhurimi i plotë i vetvetes. Apostujt përgjigjen menjëherë: "Po, mundemi." Ndoshta nuk e kuptonin ende plotësisht se çfarë po thoshin. Vetëm më vonë do të mësonin se ndjekja e Krishtit nuk kalon përmes privilegjeve, por përmes dashurisë që di të sakrifikohet. "Ata kërkonin nderimet, por Krishti u foli për vuajtjet; ata mendonin për kurorat, ndërsa Ai u tregonte rrugën e Kryqit." Edhe ne shpesh do të donim një krishterim pa sakrificë, një fe që na jep ngushëllime pa kërkuar ndryshim zemre. Por Jezusi na kujton se dishepulli ecën në të njëjtën rrugë si Mësuesi.

Zemërimi i apostujve të tjerë. Kur dhjetë apostujt e tjerë dëgjojnë kërkesën e Jakobit dhe Gjonit, zemërohen. Kjo tregon se edhe ata kishin të njëjtin tundim. Edhe ata mendonin për vendet e para. Sa shpesh ndodh kjo në jetën tonë! Konfliktet në familje, në bashkësi apo në vendin e punës lindin pikërisht sepse secili dëshiron të jetë më i rëndësishëm se tjetri. Egoja kërkon të dalë gjithmonë në plan të parë. Por Jezusi i mbledh të gjithë dhe u jep një mësim që ndryshon logjikën e botës: "Kush dëshiron të bëhet i madh ndër ju, le të jetë shërbëtori juaj"(Mt 20,26). Në botë, madhështia matet me pushtetin, pasurinë, suksesin ose ndikimin mbi të tjerët. Në Mbretërinë e Hyjit, madhështia matet me dashurinë dhe shërbimin. Kjo nuk do të thotë të nënvlerësosh veten apo të humbasësh dinjitetin. Përkundrazi, do të thotë të përdorësh dhuntitë dhe aftësitë që Hyji të ka dhënë për të mirën e të tjerëve. Shën Augustini shkruan: "Sa më lart të dëshirosh të ngjitesh, aq më shumë përkulu në shërbim. Themeli i madhështisë së krishterë është përvujtëria."

Krishti pra, u bë shërbëtori i të gjithëve. Kështu, Ungjilli i sotëm arrin kulmin në fjalët: " Biri i njeriut, që s’erdhi për të qenë shërbyer, por për të shërbyer e për të flijuar jetën e vet si shpërblim për të gjithë!” (Mt 20,28). Këtu zbulohet zemra e Jezusit. Ai është Mbret, por një Mbret që shërben. Ai është Zot, por një Zot që përkulet përpara njeriut. Ai është i Gjithëfuqishëm, por fuqia e Tij shfaqet në dashurinë që dhuron vetveten. Kështu, "Krishti na tregoi me shembullin e Tij se udha drejt lavdisë kalon përmes përvujtërisë dhe shërbimit." Në jetën e përditshme, kjo thirrje bëhet konkrete në gjërat e vogla: të dëgjosh me durim një person që vuan, të falësh një fyerje, të ndihmosh pa kërkuar lavdërime, të kryesh detyrat e tua me dashuri dhe të vendosësh nevojat e tjetrit përpara krenarisë sate.

Pyetje për reflektim personal:

Në cilat situata të jetës sime kërkoj më shumë të vlerësohem sesa të shërbej?

A jam i gatshëm ta ndjek Krishtin edhe kur kjo kërkon sakrificë, përvujtëri dhe durim?

Cilën vepër konkrete shërbimi mund të bëj sot në familjen, në bashkësi apo në vendin tim të punës?

 

O Jezus, Shërbëtori i përulur dhe Mbreti i dashurisë, çliroje zemrën tonë nga dëshira për lavdi njerëzore dhe mësoje të gjejë gëzim në shërbim. Na jep hirin të të ndjekim në rrugën e përvujtërisë, që duke dashur dhe duke u dhuruar për të tjerët, të bëhemi shenjë e pranisë sate në botë. Amen.