Mëshira e Hyjit i tejkalon llogaritë tona!

19 GUSHT 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Mëshira e Hyjit i tejkalon llogaritë tona!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT- (Mt 20, 1-16)

 

Në atë kohë Jezusi u tha nxënësve te vet: ”Mbretëria e qiellit është e ngjashme me atë zot shtëpie, i cili doli herët në mëngjes që të gjejë punëtorë për vreshtin e vet. E, si u mor vesh me punëtorët me nga një denarë në ditë, i çoi në vreshtin e vet. Pastaj doli edhe rreth orës tre, pa disa të tjerë duke ndenjur të papunë në treg e u tha: ‘Shkoni edhe ju në vreshtin tim e do t’ju jap sa të jetë e drejtë.’ Shkuan edhe ata. Prapë doli rreth orës gjashtë dhe orës nëntë e bëri ashtu. Doli përsëri rreth orës njëmbëdhjetë, gjeti të tjerë që po rrinin të papunë dhe u tha: ‘Përse rrini këtu të papunë gjithë ditën?’ Ata iu përgjigjën: ‘Sepse askush nuk na mori në punë.’ Ai u tha: ‘Shkoni edhe ju në vresht!’ Si u bë mbrëmje, i zoti i vreshtit i tha kujdestarit të vet: ‘Thirri punëtorët dhe jepu pagën ‑ fillo prej atyre të fundit e deri në të parët.’ Erdhën kështu ata të të njëmbëdhjetës orë e morën secili nga një denar. Kur erdhën të parët, menduan se do të merrnin më shumë. Por edhe ata morën nga një denar.  Duke e marrë i ankoheshin të zotit të shtëpisë e thoshin: ‘Këta të fundit punuan vetëm një orë e ti i barazove me ne që mbartëm mundin e ditës e vapën.’ E ai iu përgjigj njërit prej tyre: ‘Mik, s’po të bëj padrejtësi! A nuk u more vesh me mua për nga një denar?  Merr sa të përket e nisu! Unë dua t’i jap edhe këtij të fundit sa ty! A nuk kam të drejtë të bëj me pasurinë time si më pëlqen mua? Vallë a duhet të jesh ti smirëzi pse jam unë i mirë?’ Kështu të fundit do të jenë të parët, e të parët të fundit!”

Ungjilli i sotëm na paraqet shëmbëlltyrën e punëtorëve të vreshtit, një nga mësimet më të bukura dhe njëkohësisht më sfiduese të Jezusit. Në një shikim të parë, duket sikur pronari i vreshtit nuk është i drejtë: ata që kanë punuar gjithë ditën marrin të njëjtën pagë si ata që kanë punuar vetëm një orë. Por Jezusi nuk dëshiron të na japë një mësim mbi pagat apo drejtësinë shoqërore. Ai dëshiron të na zbulojë zemrën e Atit qiellor, e cila është plot mëshirë dhe bujari.

Hyji nuk pushon së thirruri- Pronari i vreshtit del herët në mëngjes, pastaj në orën e tretë, të gjashtën, të nëntën dhe madje edhe në orën e njëmbëdhjetë për të kërkuar punëtorë. Kjo na tregon se Hyji nuk lodhet kurrë duke e kërkuar njeriun. Ai vazhdon të thërrasë në çdo etapë të jetës. Disa e dëgjojnë zërin e Tij që në fëmijëri, të tjerë në rini, të tjerë në moshën e pjekurisë, e madje edhe në pleqëri. Për Hyjin nuk është kurrë vonë. Sa njerëz janë kthyer tek Zoti pas shumë vitesh largimi! Sa zemra janë hapur ndaj hirit në çastet e fundit të jetës! Kjo është arsyeja pse nuk duhet të humbasim kurrë shpresën për askënd. Prandaj: "Krishti i thërret të gjithë, në çdo kohë, sepse dëshiron që askush të mos mbetet jashtë Mbretërisë së Tij."

Mëshira e Hyjit i tejkalon llogaritë tona- Kur vjen mbrëmja, pronari u jep të gjithëve të njëjtën pagë. Ata që kishin punuar më gjatë ankohen. Ata e krahasojnë veten me të tjerët. Sa herë ndodh edhe me ne! Krahasojmë jetën tonë me jetën e të tjerëve. Pyesim: "Pse ai ka më shumë se unë? Pse unë kam vuajtur më tepër? Pse Hyji duket se e bekon më shumë dikë tjetër?" Por Jezusi na kujton se dashuria e Hyjit nuk matet me krahasime. Ai nuk na do më pak sepse është bujar me të tjerët. Pronari i përgjigjet punëtorit: "Mik, s’po të bëj padrejtësi!... A nuk kam të drejtë të bëj me pasurinë time si më pëlqen mua? Vallë a duhet të jesh ti smirëzi pse jam unë i mirë?" (Mt 20,13.15)Kjo është pyetja që Jezusi na drejton edhe neve. A gëzohemi kur Hyji është i mirë me të tjerët, apo na lind zilia? Shën Augustini thotë: "Mos e mat mirësinë e Hyjit me masën e lakmisë njerëzore. Ai është i drejtë kur shpërblen dhe i mëshirshëm kur fal." Mëshira nuk është padrejtësi. Është dashuria e Hyjit që shkon përtej asaj që ne do ta quanim meritë.

Paga e vërtetë është vetë Hyji- Punëtorët mendonin se po merrnin një pagesë. Në të vërtetë, Jezusi po flet për një dhuratë shumë më të madhe: jetën e pasosur. Askush nuk mund ta "fitojë" parajsën me forcat e veta. Ajo është një dhuratë e dashurisë së Hyjit. Kjo nuk do të thotë se veprat tona nuk kanë rëndësi. Përkundrazi, ato janë përgjigjja jonë ndaj hirit. Ne punojmë në vresht jo për të "blerë" dashurinë e Hyjit, por sepse tashmë jemi të dashur prej Tij. "Denari që u jepet të gjithëve është jeta e pasosur, ku secili gëzon plotësinë e Hyjit." Sa bukur ta dimë se shpërblimi ynë më i madh nuk është paga, por vetë Zoti!

Ungjilli përfundon me fjalët: "Kështu, të fundit do të jenë të parët dhe të parët do të jenë të fundit" (Mt 20,16). Në Mbretërinë e Hyjit nuk vlejnë kriteret e botës. Nuk janë të parët ata që kërkojnë lavdi, pushtet apo duartrokitje. Të parët janë ata që kanë zemër të përulur, që shërbejnë në heshtje dhe që i besojnë mëshirës së Hyjit. Shenjtërit nuk u bënë të mëdhenj sepse kërkuan vendin e parë, por sepse e vendosën Krishtin në vendin e parë.

Të dashur dëgjues, ky Ungjill na fton të mos jetojmë me logjikën e krahasimit, por me logjikën e mirënjohjes. Kur shohim të mirat që Hyji u jep të tjerëve, le të mos kemi zili, por falënderim. Kur shohim se Ai fal një mëkatar që kthehet, le të gëzohemi si Ati i mëshirshëm që priti djalin plangprishës.

Pyetje për reflektim personal

A gëzohem kur shoh mirësinë e Hyjit që vepron në jetën e të tjerëve, apo e krahasoj vazhdimisht veten me të tjerët?

A i besoj mëshirës së Hyjit, edhe kur ndihem i padenjë ose mendoj se kam ardhur "vonë" tek Ati?

Në cilin "vresht" më thërret sot Zoti të punoj me më shumë dashuri, përvujtëri dhe besnikëri?

 

O Atë i mirë, faleminderit që na thërret çdo ditë të punojmë në vreshtin Tënd. Ti nuk lodhesh kurrë duke na kërkuar dhe duke na falur. Liroje zemrën tonë nga zilia, krahasimet dhe krenaria. Na mëso të gëzohemi për mirësinë Tënde dhe të besojmë se mëshira jote është më e madhe se dobësitë tona. Na jep hirin të të shërbejmë me dashuri dhe besnikëri çdo ditë të jetës sonë, derisa të marrim dhuratën më të madhe: bashkimin e përjetshëm me Ty. Amen.