Mësues, çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?

05 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Mësues, çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 10, 25-37

 

Në atë kohë, u ngrit një dijetar Ligji dhe, me qëllim që ta provojë, e pyeti: »Mësues, çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?« Çka shkruan në Ligj? - i përgjigji Jezusi - Si lexon atje?«  Dijetari i përgjigji: »'Duaje Zotin, Hyjin tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë fuqinë tënde, dhe me gjithë mendjen tënde dhe 'të afërmin tënd porsi vetveten!' Jezusi i tha: »Mirë u përgjigje! Vepro kështu dhe do të jetosh!«  Por ai, duke dëshiruar të përligjej, e pyeti Jezusin: »Kush është i afërmi im?« Jezusi vazhdoi e tha: »Një njeri po zbriste prej Jerusalemit në Jerihon e ra ndër cuba. Këta e plaçkitën, e rrahën dhe ikën e e lanë veç gjallë. Rastësisht po asaj rruge po zbriste një prift. E pa, iu shmang e vazhdoi rrugën.  Po ashtu edhe një levit, kur arriti aty, e pa, iu shmang dhe e vazhdoi udhën. Kurse një samaritanas, duke udhëtuar, kur erdhi tek ai dhe e pa, pati dhimbë për të,  iu afrua, ia lidhi plagët duke ia pasë larë me verë e me vaj. Mandej e vuri mbi shtazën e vet, e çoi në bujtinë dhe u kujdesua për të. Të nesërmen, nxori dy denarë, ia dha bujtinarit dhe i tha: 'M'u kujdes për të dhe, çka të shpenzosh më shumë, do t'i jap kur të kthehem.' Cili prej këtyre të treve, të thotë mendja, u dëftua i afërmi i atij njeriu që ra ndër cuba?« Ai i përgjigji: »Ai që pati mëshirë për të!« »Hajt - i tha Jezusi - e bëj edhe ti kështu!«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na sjell një nga pjesët më të bukura dhe më të fuqishme të Ungjillit: shëmbëlltyrën e Samaritanit të Mirë. Një mësues i Ligjit i afrohet Jezusit dhe e pyet: “Mësues, çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?” (Lk 10,25). Jezusi e çon te zemra e Ligjit: dashuria ndaj Hyjit dhe dashuria ndaj të afërmit. Por ai, për ta përligjur veten, pyet përsëri: “Po kush është i afërmi im?” Jezusi nuk i jep një përkufizim teorik, por tregon një histori.

Një njeri zbret nga Jerusalemi në Jerihon dhe bie ndër cuba. Ata e plaçkitin, e rrahin dhe e lënë gjysmë të vdekur. Kalon një prift. E sheh, por vazhdon rrugën. Kalon edhe një levit. E sheh, por edhe ai largohet. Pastaj vjen një samaritanas, një njeri që nga judenjtë shihej me përbuzje. Ai e sheh të plagosurin, i dhimbset, afrohet, ia lidh plagët, i derdh vaj e verë, e vendos mbi kafshën e vet dhe e çon në bujtinë. Në fund Jezusi pyet: “Cili nga këta të tre u tregua i afërm i atij që ra ndër cuba?” Përgjigjja është: “Ai që pati mëshirë për të.” Dhe Jezusi përfundon: “Shko edhe ti e bëj ashtu!”

Ky Ungjill na kujton se dashuria e krishterë nuk është vetëm fjalë. Prifti dhe leviti e panë njeriun e plagosur, por nuk u ndalën. Edhe ne mund të shohim shumë njerëz që vuajnë: një të moshuar të vetmuar, një të sëmurë, një familje në vështirësi, një njeri që ka humbur shpresën, një të varfër apo dikë që ka nevojë për një fjalë të mirë. Por pyetja e Ungjillit është: A ndalem? Shpesh jeta jonë është kaq e mbushur me shqetësime dhe probleme, saqë kalojmë pranë plagëve të të tjerëve pa i vënë re. Samaritani i Mirë na mëson të hapim sytë dhe zemrën.

Shën Augustini, duke komentuar këtë shëmbëlltyrë, e sheh Samaritanin si figurë të Krishtit: Krishti afrohet te njeriu i plagosur nga mëkati, e ngre, ia shëron plagët dhe e çon drejt shpëtimit. Sa bukur është të mendojmë se Jezusi është Samaritani i Mirë i jetës sonë! Edhe kur kemi rënë, Ai nuk kalon indiferent pranë nesh.

Një nga fjalët më të rëndësishme të këtij Ungjilli është: “pati dhembshuri.” Samaritani nuk ndalet vetëm te ndjenja. Mëshira e tij bëhet veprim. Ai afrohet, i prek plagët, i lidh, e ngre, e çon në bujtinë dhe kujdeset për të. Kjo është mëshira e vërtetë. Pra, nuk mjafton të thuash se më vjen keq për të varfrin; duhet ta ndihmosh me sa mundësi që ke.

Këtu kemi një mësim të madh moral: dashuria kërkon flijim. Ndonjëherë të duash do të thotë të japësh kohën tënde, të dëgjosh dikë, të falësh, të vizitosh një të sëmurë, të ndihmosh një familje, të mos e gjykosh dikë që ka rënë dhe t'i japësh dikujt një mundësi të re. Dashuria e krishterë nuk pyet: “Çfarë fitoj unë?”, por: “Çfarë mund të bëj unë për këtë njeri?”

Mësuesi i Ligjit pyeti: “Kush është i afërmi im?” Jezusi e ndryshon pyetjen. Nuk duhet të pyesim vetëm: “Kush është i afërmi im?”, por: “Për kë jam unë i afërm?” Kjo e ndryshon krejt jetën. I afërmi nuk është vetëm ai që më do. I afërmi është edhe ai që ka nevojë për dashurinë time; ai që nuk më pëlqen, ai që më ka lënduar, ai që mendon ndryshe nga unë, ai që është larguar nga Kisha apo ai që ka gabuar. Mos të harrojmë të dashur dëgjues se atë që kemi marrë falas nga Hyji, duhet edhe ta ndajmë falas me të tjerët. Prandaj dashuria e vërtetë nuk vendos kufij.

Të dashur dëgjues, ndoshta sot Jezusi po vendos përpara nesh një “njeri të plagosur”. Mund të jetë dikush brenda familjes sonë, një bashkëshort apo bashkëshorte që ka nevojë të dëgjohet, një fëmijë që ka nevojë për më shumë dashuri, një prind i moshuar që ndihet i harruar, një komshi që jeton në vetmi apo një njeri që e kemi gjykuar dhe larguar. Ungjilli na thotë: Mos kalo pranë pa e vrenjtë! Ndalu. Shikoje. Afrohu. Ndihmoje. Fale. Duaje.

Kjo është rruga e Krishtit dhe rruga drejt shenjtërisë. Në fund Jezusi nuk thotë vetëm: “Mendo për këtë”, por: “Shko e bëj edhe ti ashtu!” Besimi ynë duhet të bëhet jetë. Lutja duhet të na bëjë më të mëshirshëm. Eukaristia duhet të na mësojë të dhurojmë veten. Fjala e Hyjit duhet të shndërrohet në vepra dashurie. Sepse bota nuk ka nevojë vetëm për njerëz që flasin për dashurinë, por për njerëz që e jetojnë dashurinë.

 

Jezus, Samaritani i Mirë i shpirtit tim, të falënderoj sepse nuk kalon indiferent pranë plagëve të mia. Ti më sheh, më afrohesh, më shëron dhe më ngre përsëri. Më jep një zemër të mëshirshme, që të mos kaloj indiferent pranë dhimbjes së vëllezërve të mi. Më mëso të shoh me sytë e Tu, të dua me zemrën Tënde dhe të shërbej me duart e Tua. Bëj që çdo ditë të mund të dëgjoj zërin Tënd: “Shko edhe ti e bëj kështu!” Amen.