Mos të bëhemi gjykatës të të tjerëve, por dëshmitarë të Ungjillit!

14 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Mos të bëhemi gjykatës të të tjerëve, por dëshmitarë të Ungjillit!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 11, 42-46

 

Në atë kohë Jezusi tha: Vaj për ju, o farisenj që jepni të dhjetën e mendrës, të ryzës e të çdo barishteje, por e qitni pas shpine drejtësinë dhe dashurinë e Hyjit! Këto të fundit është dashur të bëhen e ato të parat s'është dashur të lihen! Vaj për ju farisenj, sepse jua ka ënda katedrën e parë në sinagoga dhe përshëndetjet në sheshe! Të mjerët ju, sepse jeni porsi varret që nuk shihen e njerëzit, paditur, ecin mbi to!« Atëherë një mësues i Ligjit i tha: »Mësues, ti, duke folur kështu, po na fyen edhe ne!«  »Vaj edhe për ju, mësues të Ligjit - i përgjigji Jezusi - sepse u ngarkoni njerëzve barrë që mezi mund të mbarten, ndërsa ju vetë as me gisht të dorës nuk i prekni!

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na bën të dëgjojmë një prej qortimeve më të forta të Jezusit ndaj farisenjve dhe mësuesve të Ligjit. Jezusi nuk i qorton sepse luteshin, agjëronin apo zbatonin Ligjin. Përkundrazi, problemi ishte se praktikat fetare ishin bërë më të rëndësishme se dashuria, drejtësia dhe mëshira. Jezusi thotë: “Vaj për ju, o farisenj që jepni të dhjetën e mendrës, të ryzës e të çdo barishteje, por e qitni pas shpine drejtësinë dhe dashurinë e Hyjit! Këto të fundit është dashur të bëhen e ato të parat s'është dashur të lihen” (Lk 11,42). Këtu gjendet thelbi i mesazhit. Hyji nuk dëshiron një fe që kufizohet vetëm në rite, zakone dhe pamje të jashtme. Ai kërkon zemrën e njeriut. Mund të kemi shumë praktika fetare, mund të dimë shumë lutje, mund të marrim pjesë në Meshë, të ndezim qirinj e të bëjmë shumë vepra fetare, por nëse zemra jonë mbetet e mbyllur ndaj vëllait, atëherë diçka thelbësore mungon. Nga ana tjetër, Jezusi nuk thotë se riti dhe lutja nuk kanë rëndësi. Përkundrazi, Ai thotë: “Këto duhej t’i bënit, pa i lënë pas dore edhe të tjerat.” Pra, lutja dhe jeta duhet të ecin së bashku. Dashuria ndaj Hyjit duhet të shihet në mënyrën se si sillemi me njerëzit.

Pra mund të themi se nuk ka vlerë të nderojmë Hyjin me fjalë, ndërsa e përbuzim vëllanë që kemi pranë. Dashuria ndaj të afërmit është një provë konkrete e dashurisë ndaj Hyjit. Nuk mund të themi se e duam Hyjin, nëse jeta jonë është e mbushur me padrejtësi, urrejtje, përbuzje dhe mungesë mëshire.

Jezusi vazhdon duke qortuar farisenjtë sepse duan vendet e para, nderimet dhe përshëndetjet në sheshe. Kjo na çon te një pyetje shumë e rëndësishme: Përse bëjmë të mirën? A e bëjmë për Hyjin apo për t’u parë nga njerëzit? Edhe sot ekziston rreziku që besimi të bëhet një lloj paraqitjeje. Mund të dëshirojmë që të tjerët të na konsiderojnë njerëz të mirë, të devotshëm, të drejtë e fetarë. Por Jezusi shikon më thellë. Ai shikon zemrën.

Ungjilli i sotëm na fton të bëjmë një shqyrtim të ndërgjegjes. Si është zemra ime? A është lutja ime duke më bërë më të durueshëm? A po më ndihmon besimi që të fal më shumë? A po më bën më të mëshirshëm me të varfrin, me të sëmurin, me të moshuarin, me atë që mendon ndryshe nga unë?

Sepse nëse lutemi shumë, por nuk falim, duhet të ndalemi dhe të mendojmë, pse kjo gjë? Nëse marrim pjesë në Meshë, por në shtëpi jetojmë me urrejtje, duhet të pyesim veten çfarë po ndodh me besimin tonë? Nëse flasim shumë për Hyjin, por nuk kemi mëshirë për njeriun që vuan, atëherë duhet ta dëgjojmë seriozisht fjalën e Jezusit.

Më pas Jezusi u thotë mësuesve të Ligjit: “Vaj edhe për ju, mësues të Ligjit - i përgjigji Jezusi - sepse u ngarkoni njerëzve barrë që mezi mund të mbarten, ndërsa ju vetë as me gisht të dorës nuk i prekni!” (Lk 11,46). Kjo është një tjetër thirrje e fortë kundër një feje që vetëm kërkon nga të tjerët, por nuk jep shembullin e vet. Njeriu që udhëheq, që mëson, që këshillon, që ka përgjegjësi në familje, në famulli apo në shoqëri, duhet së pari të përpiqet ta jetojë vetë atë që u kërkon të tjerëve. Këtu kemi një mësim të madh për të gjithë ne: mos të bëhemi gjykatës të të tjerëve, por dëshmitarë të Ungjillit. Fëmijët tanë nuk kanë nevojë vetëm për prindër që u thonë çfarë duhet të bëjnë; kanë nevojë për prindër që ua tregojnë me jetën. Të rinjtë nuk kanë nevojë vetëm për këshilla morale; kanë nevojë të shohin të krishterë që falin, shërbejnë, luten dhe duan. Shoqëria nuk ka nevojë vetëm për njerëz që flasin për drejtësinë; ka nevojë për njerëz që e jetojnë atë.

Le të mos kemi frikë ta pyesim veten: A është zemra ime në përputhje me fjalët e mia? Ajo që dukem jashtë, a është ajo që jam edhe brenda? Besimi i vërtetë është bashkimi i lutjes me dashurinë, së vërtetës me drejtësinë, adhurimit të Hyjit me shërbimin ndaj vëllait.

 

Jezus, më jep një zemër të pastër dhe të sinqertë. Më ruaj nga një fe sipërfaqësore dhe më mëso ta jetoj Fjalën Tënde me dashuri, drejtësi dhe mëshirë. Bëj që lutja ime të shndërrohet në vepra dhe dashuria ime ndaj Teje të tregohet në dashurinë ndaj vëllezërve. Amen.