Ndër ato ditë Jezusi shkoi në një mal për t’u lutur!

28 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Ndër ato ditë Jezusi shkoi në një mal për t’u lutur!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 6,12-19

 

Ndër ato ditë Jezusi shkoi në një mal për t’u lutur. Natën e kaloi duke iu lutur Hyjit.  Kur zbardhi drita, i thirri nxënësit e vet e prej tyre zgjodhi dymbëdhjetë, të cilët edhe i quajti apostuj: Simonin, të cilin e quajti edhe Pjetër, Andreun, vëllanë e tij, Jakobin e Gjonin, Filipin e Bartolomeun, Mateun, e Tomën, Jakobin e Alfeut, Simonin që quhej Zelltar, Judën e Jakobit edhe Judën Iskariot, i cili u bë tradhtar.

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm në festën e Shën Simonit e të Shën Judës na paraqet një moment shumë të rëndësishëm në jetën e Jezusit. Para se të zgjedhë Dymbëdhjetë Apostujt, Jezusi tërhiqet në mal për t’u lutur. Shën Luka shkruan: “Ndër ato ditë Jezusi shkoi në një mal për t’u lutur. Natën e kaloi duke iu lutur Hyjit.” (Lk 6,12). Vetëm pas kësaj nate lutjeje vjen zgjedhja e apostujve.

Kjo renditje nuk është rastësi. Ungjilli na mëson diçka shumë të rëndësishme: çdo thirrje e vërtetë lind nga lutja dhe çdo mision i krishterë duhet të ushqehet nga lutja. Jezusi, Biri i Hyjit, lutet. Nëse Ai kalon natën në lutje, sa më shumë kemi ne nevojë të lutemi! Shpesh ne marrim vendime të rëndësishme duke u mbështetur vetëm në arsyetimin tonë, në dëshirat tona apo në interesat tona. Jezusi na mëson të ndalemi, të heshtim dhe ta kërkojmë vullnetin e Atit. Lutja nuk është humbje kohe. Lutja është koha në të cilën Hyji na mëson se çfarë duhet të bëjmë. Etërit e Kishës e kanë parë gjithmonë lutjen si themelin e jetës shpirtërore.

Pas lutjes, Jezusi thërret Dymbëdhjetë Apostujt. Ungjilli përmend emrat e tyre: Pjetrin, Gjonin, Jakobin, Mateun, Simonin dhe të tjerët. Është e bukur të vërejmë se Jezusi nuk zgjedh njerëz të përsosur. Apostujt janë njerëz të zakonshëm, me karaktere të ndryshme, me dobësi, me histori dhe me kufizime. Kjo na jep shpresë edhe neve. Hyji nuk pret që ne të jemi të përsosur për të na thirrur. Ai na thërret dhe pastaj, përmes hirit të Tij, na formon. Pjetri do të ketë dobësitë e tij. Të tjerët do të kenë frikërat e tyre. Por Jezusi i thërret dhe u beson një mision. Kjo është një e vërtetë e madhe për jetën e krishterë: thirrja e Hyjit nuk bazohet vetëm në aftësitë tona, por mbi hirin e Tij.

Shën Gjon Gojarti, duke reflektuar mbi zgjedhjen e Apostujve, thekson se madhështia e tyre nuk qëndronte në fuqinë njerëzore, por në atë që Krishti bëri përmes tyre. Kështu edhe ne nuk duhet të themi: “Unë nuk mundem.” Duhet të themi: “Nëse Zoti më thërret, Ai do të më japë edhe hirin për ta përmbushur thirrjen.”

Pas lutjes dhe zgjedhjes së Apostujve, Jezusi zbret dhe qëndron në një vend të rrafshët. Atje e presin shumë njerëz nga vende të ndryshme. Ata kanë ardhur për ta dëgjuar dhe për t’u shëruar. Këtu shohim një tjetër lidhje të rëndësishme: Jezusi lutet dhe pastaj shkon drejt njerëzve. Lutja nuk na largon nga bota. Përkundrazi, lutja e vërtetë na bën më të gatshëm për t'u shërbyer njerëzve. Ndonjëherë mund të mendojmë se jeta shpirtërore është vetëm tërheqje, heshtje dhe lutje. Por Jezusi na tregon se nga mali i lutjes duhet të zbresim te njerëzit që vuajnë. Njeriu që lutet me të vërtetë fillon t’i shohë të tjerët me sytë e Hyjit. Fillon të ketë më shumë durim. Më shumë mëshirë. Më shumë gatishmëri për të ndihmuar. Më pak gjykim. Më shumë dashuri.

Prandaj, të dashur dëgjues, pyetja nuk është vetëm: “A lutem?” Por edhe: “Çfarë njeriu po bëhem për shkak të lutjes sime?” Nëse lutja ime nuk më bën më të dashur, më të mëshirshëm dhe më të gatshëm për të shërbyer, duhet të pyes veten nëse po e lejoj vërtet Krishtin të veprojë në mua.

Ungjilli thotë se njerëzit kërkonin ta preknin Jezusin, sepse prej Tij dilte një fuqi që i shëronte të gjithë. Kjo na zbulon zemrën e Krishtit: Ai nuk është indiferent ndaj vuajtjes njerëzore. Njerëzit vijnë tek Ai me plagët e tyre, me sëmundjet, me frikën dhe me vuajtjet. Dhe Jezusi nuk i largon. Edhe sot njerëzit vijnë te Krishti me plagët e tyre. Disa i sjellin në kishë. Disa i sjellin në lutje. Disa i mbajnë në heshtje, sepse nuk kanë kujt t’ia tregojnë. Prandaj Kisha duhet të jetë gjithmonë një vend ku njeriu i plagosur mund të gjejë mëshirë, shpresë dhe praninë e Krishtit. Shën Ambrozi e paraqet Krishtin si mjekun e shpirtit, i cili nuk trembet nga plagët tona, por afrohet për t'i shëruar. Kjo është edhe thirrja jonë: të mos largohemi nga ai që vuan, por të rrimë pranë tij si dëshmitarë të dashurisë së Krishtit.

Të dashur dëgjues të Radio Marisë, Ungjilli i sotëm na jep tri mësime të thjeshta dhe shumë të rëndësishme:

Së pari: mëso të lutesh para se të veprosh. Para një vendimi të rëndësishëm, mos u mbështet vetëm te vetja. Hesht, lutu dhe pyet Zotin: “Çfarë dëshiron Ti nga unë?”

Së dyti: mos mendo se nuk je i denjë për thirrjen e Hyjit. Ai nuk thërret njerëz të përsosur. Ai thërret njerëz që janë të gatshëm t'i besojnë Atij.

Së treti: pas lutjes duhet të vijë shërbimi. Zbrit nga “mali” i lutjes dhe afrohu te njeriu që ka nevojë për ty.

Ndoshta sot Hyji të kërkon të jesh apostull në familjen tënde. Ndoshta në vendin e punës. Ndoshta pranë një të sëmuri. Ndoshta pranë një të moshuari. Ndoshta duke i dhënë kurajë dikujt që ka humbur shpresën. Nuk ke nevojë të bësh gjëra të jashtëzakonshme. Mjafton të jesh besnik në atë që Hyji të ka besuar. Lutu si Jezusi. Prano thirrjen si Apostujt. Shërbeji njerëzve me dashuri.

 

O Jezus, Ti që kalove natën në lutje para Atit, më mëso edhe mua të lutem me zemër të sinqertë. Më ndihmo të kërkoj gjithmonë vullnetin e Hyjit dhe të mos mbështetem vetëm në forcat e mia. Më jep guxim ta pranoj thirrjen që më bën dhe një zemër të gatshme për të shërbyer. Bëj që, përmes jetës sime, dikush që vuan të mund të ndiejë dashurinë dhe mëshirën Tënde. O Zot, më bëj një dëshmitar të thjeshtë të Ungjillit: njeri lutjeje, njeri besimi dhe njeri dashurie. Amen.