Nga i erdhi këtij kjo dije dhe kjo fuqi mrekullish?
31 KORRIK 2026
UNGJILLI I DITËS
“Nga i erdhi këtij kjo dije dhe kjo fuqi mrekullish?”
PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT- Mt 13, 54-58
Në atë kohë Jezusi, si erdhi në qytet ku ishte rritur, i mësonte qytetarët në sinagogën e tyre ashtu që, të mahnitur, thoshin: "Nga i erdhi këtij kjo dije dhe kjo fuqi mrekullish? Po a nuk është biri i zdrukthëtarit? Po a nuk i quhet e ëma Mari e vëllezërit Jakob, Jozef, Simon e Judë? Po a nuk janë ndër ne të gjitha motrat e tija? Nga atëherë i erdhën këtij të gjitha këto?" E kjo u shkaktonte mosbesim në të. Prandaj Jezusi u tha: "Profetit nuk i jepet nderim vetëm në vendlindjen e vet e në shtëpinë e vet!" Për shkak të mosbesimit të tyre nuk bëri aty shumë mrekulli.
Ungjilli i sotëm na çon në Nazaret, vendi ku Jezusi ishte rritur. Pas shumë mrekullive dhe mësimeve të Tij, Ai kthehet në vendlindjen e Vet dhe mëson në sinagogë. Njerëzit habiten nga urtia e Tij dhe nga veprat e fuqishme që dëgjojnë për Të. Por, në vend që ta pranojnë si të Dërguarin e Hyjit, ata fillojnë të thonë: "A nuk është ky biri i zdrukthëtarit? A nuk quhet nëna e tij Mari?... Ku i mori ky të gjitha këto?" (Mt 13,55-56)Dhe Ungjilli përfundon me një fjali të dhimbshme: "E nuk bëri aty shumë mrekulli për shkak të mosbesimit të tyre" (Mt 13,58). Ky është një nga tekstet më prekëse të Ungjillit, sepse na tregon se pengesa më e madhe për veprimin e Hyjit nuk është varfëria, sëmundja apo dobësia jonë, por mungesa e besimit.
Kur afërsia bëhet verbëri- Banorët e Nazaretit e njihnin Jezusin që nga fëmijëria. E kishin parë të punonte me Jozefin, e njihnin familjen e Tij dhe mendonin se dinin gjithçka për Të. Pikërisht kjo njohje e jashtme u bë pengesë për të pranuar misterin e Tij. Ata e panë njeriun, por nuk arritën të shihnin Birin e Hyjit. "Nuk ishte mungesa e mrekullive që i pengoi të besonin, por krenaria e zemrës që nuk i lejoi të shihnin të vërtetën."
Edhe ne mund të biem në të njëjtin rrezik. Mund të jemi mësuar me kishën, me Meshën, me lutjet, me shenjat e fesë, por zemra jonë mund të mos preket më. Rrezikojmë ta jetojmë fenë si zakon dhe jo si një takim të gjallë me Krishtin.
Jezusi thotë: "Profeti nuk është i mirëpritur, veçse në vendin e vet dhe në shtëpinë e vet" (Mt 13,57). Kjo fjalë nuk flet vetëm për përvojën e Jezusit. Ajo na kujton se shpesh Hyji na flet përmes njerëzve më të afërt: prindërve, bashkëshortit, bashkëshortes, fëmijëve, meshtarëve, miqve ose një njeriu të thjeshtë. Por ne shpesh kërkojmë gjëra të jashtëzakonshme dhe nuk dimë ta dëgjojmë Zotin në të përditshmen. Sa herë Hyji na flet përmes një këshille të mirë dhe ne nuk e dëgjojmë! Sa herë Ai na flet përmes Fjalës së Tij, por mendja jonë është diku tjetër! "Mos e kërko Krishtin vetëm në gjërat e jashtëzakonshme; Ai vjen çdo ditë tek ti në përvujtëri."
Mosbesimi mbyll zemrën- Ungjilli thotë se Jezusi nuk bëri shumë mrekulli në Nazaret për shkak të mosbesimit të tyre. Kjo nuk do të thotë se fuqia e Jezusit ishte e kufizuar. Përkundrazi, do të thotë se Hyji respekton lirinë e njeriut. Ai nuk e imponon hirin e Tij. Ai troket në derën e zemrës, por pret që ne ta hapim. Besimi është dera që e lejon Hyjin të veprojë në jetën tonë.
Kur besojmë, edhe në mes të vuajtjeve gjejmë paqe. Kur besojmë, falja bëhet e mundur. Kur besojmë, sprovat nuk na shkatërrojnë, por na afrojnë më shumë me Krishtin. Prandaj: "Mrekullia më e madhe nuk është shërimi i trupit, por hapja e zemrës ndaj hirit të Hyjit."
Të dashur dëgjues, ky Ungjill na fton të pyesim veten: A e njoh vërtet Jezusin, apo vetëm di gjëra për Jezusin, pra për Të?
Mund të dimë shumë lutje, të njohim mësimet e Kishës dhe të marrim pjesë në kremtime, por pyetja më e rëndësishme mbetet: A kam një marrëdhënie personale me Krishtin? Besimi nuk është thjesht njohuri. Besimi është besim në praninë e Jezusit në jetën tonë. Është ta lejojmë Atë të na flasë, të na korrigjojë, të na falë dhe të na udhëheqë.
Le të mos bëhemi si banorët e Nazaretit, që e kishin Jezusin pranë dhe nuk e njohën. Përkundrazi, le ta kërkojmë çdo ditë me një zemër të pëvujtë. Sa më shumë e njohim Krishtin, aq më shumë do të zbulojmë se Ai është përgjigjja për etjen më të thellë të zemrës sonë.
Lutja.
O Jezus, shpesh edhe ne, si banorët e Nazaretit, rrezikojmë të mos të njohim, sepse jemi mësuar me praninë Tënde. Hape zemrën tonë ndaj Fjalës sate, largo prej nesh krenarinë dhe mosbesimin, dhe na jep hirin të të pranojmë çdo ditë me besim të ri. Bëj që jeta jonë të jetë e hapur ndaj mrekullive të hirit Tënd dhe të ecim gjithmonë me besim, shpresë dhe dashuri. Amen.