Nuk mund t'i shërbeni Hyjit dhe pasurisë

7 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Nuk mund t'i shërbeni Hyjit dhe pasurisë”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 16, 9-15

 

Në atë kohe Jezusi tha: Përnjëmend, përnjëmend po ju them: fitoni për vete miq me anë të pasurisë së rrejshme të kësaj bote që, kur kjo t'ju mungojë, t'ju pranojnë në banesat e amshuara. Kush është besnik në sende të vogla, është besnik edhe në sende të mëdha; e kush nuk është besnik në sende të vogla, ai nuk është besnik as në sende të mëdha. Po qe se nuk u dëftuat besnikë në pasurinë e rrejshme, kush do t'jua besojë pasurinë e vërtetë? Po qe se nuk u dëftuat të besueshëm në gjënë e huaj, kush do t'jua japë tuajën? Asnjë shërbëtor nuk mund t'u shërbejë njëkohësisht dy zotërinjve: Sepse, ose do ta urrejë njërin e tjetrin do ta dojë, ose pas njërit do të shkojë e tjetrin do ta përbuzë. Nuk mund t'i shërbeni Hyjit dhe pasurisë. Të gjitha këto po i dëgjonin farisenjtë që s'i ngin gjë me para dhe e përqeshnin. Jezusi u tha: »Ju dini të paraqiteni para njerëzve të drejtë, porse Hyji i njeh zemrat tuaja! Veçse, çka është e madhërueshme para njerëzve, është ndyrësi para Hyjit.

 

Të dashur dëgjues të Radio Marisë, Në Ungjillin e sotëm, Jezusi vazhdon mësimin që filloi me shëmbëlltyrën e administratorit të padrejtë dhe na vendos përballë një pyetjeje shumë të rëndësishme: Çfarë vendi zë pasuria në jetën tonë? A është ajo një mjet në duart tona apo është bërë zot i zemrës sonë? Jezusi thotë: “Fitoni për vete miq me anë të pasurisë së rrejshme të kësaj bote që, kur kjo t'ju mungojë, t'ju pranojnë në banesat e amshuara” (Lk 16,9). Kjo fjali mund të na duket e vështirë. Jezusi nuk po lavdëron mashtrimin apo padrejtësinë. Ai po na mëson të përdorim me mençuri gjërat e kësaj bote, duke mos i bërë ato qëllimin e fundit të jetës. Pasuria, paratë, prona, aftësitë dhe koha që kemi nuk na janë dhënë vetëm për veten tonë. Ato janë një përgjegjësi dhe mund të bëhen një mjet dashurie, ndihme dhe shërbimi ndaj të tjerëve.

Në këtë kuptim, pasuria bëhet “mik” kur përdoret për të bërë mirë. Një pjesë e asaj që kemi mund të bëhet bukë për të uriturin, ndihmë për të varfrin, mbështetje për një familje në vështirësi, një vepër bamirësie, një shërbim për Kishën apo një ndihmë për dikë që është vetëm. Ajo që në vetvete është kalimtare mund të marrë një vlerë të përjetshme kur vendoset në shërbim të dashurisë. Tw mirat që kemi nuk janë vetëm për t’i grumbulluar për veten, por mbajnë edhe një përgjegjësi ndaj të varfërve. Në të njëjtën frymë, Shën Augustini thekson se problemi nuk është thjesht të kesh të mira, por të mos lejosh që të mirat të të zotërojnë ty. Njeriu duhet të përdorë gjërat e kësaj bote pa e humbur zemrën në to. Këtu qëndron një nga mësimet më të forta të këtij Ungjilli: pasuria është shërbëtore e mirë, por zotëri i keq. Kur paratë janë në dorën tonë, ato mund të bëjnë shumë të mira. Por kur zemra jonë bie nën pushtetin e parasë, atëherë fillojmë të shohim gjithçka me interesin, fitimin dhe suksesin. Prandaj Jezusi thotë: “Kush është besnik në sende të vogla, është besnik edhe në sende të mëdha; e kush nuk është besnik në sende të vogla, ai nuk është besnik as në sende të mëdha” (Lk 16,10).

Besnikëria fillon në gjërat e vogla. Fillon nga mënyra se si sillemi me paratë, me punën, me kohën, me përgjegjësitë, me fjalën që japim. Njeriu nuk bëhet papritur i ndershëm kur i besohet diçka e madhe. Ai e tregon besnikërinë e tij në gjërat e vogla të përditshme. Ndonjëherë ne mendojmë se për të qenë të krishterë të mirë duhet të bëjmë gjëra të jashtëzakonshme. Por Jezusi na kujton se shenjtëria ndërtohet në besnikërinë e përditshme: të jesh i ndershëm në punë, të mos mashtrosh, të mos marrësh atë që nuk të përket, të mos përdorësh tjetrin për interesin tënd, të ndash atë që ke, të kujdesesh për familjen, të ndihmosh atë që ka nevojë.

Pastaj Jezusi arrin në një pikë shumë të fuqishme: “Asnjë shërbëtor nuk mund t’u shërbejë dy zotërinjve... Nuk mund t’i shërbeni Hyjit dhe pasurisë” (Lk 16,13). Kjo nuk do të thotë se të kesh para është mëkat. Do të thotë se zemra nuk mund të ketë dy zotërinj. Hyji duhet të jetë Zoti i jetës sonë. Nëse pasuria bëhet kriteri kryesor i vendimeve tona, nëse për para sakrifikojmë ndërgjegjen, familjen, miqësinë, drejtësinë, të varfrin dhe madje edhe marrëdhënien me Hyjin, atëherë pasuria ka zënë vendin e Zotit. Jezusi na fton të pyesim veten: Çfarë është ajo që unë nuk dua ta humbas, edhe sikur të humbas për këtë paqen, drejtësinë apo marrëdhënien time me Hyjin? Sepse aty ku është thesari ynë, aty gradualisht shkon edhe zemra jonë.

Ungjilli përfundon duke na treguar edhe reagimin e farisenjve: “Farisenjtë, që ishin lakmues, i dëgjonin të gjitha këto dhe e përqeshnin.” Jezusi u përgjigjet: “Ju shtireni si të drejtë para njerëzve, por Hyji i njeh zemrat tuaja” (Lk 16,14-15). Këtu Ungjilli prek një tjetër plagë: lakminë e fshehur pas pamjes së jashtme të mirësisë. Mund të dukemi të mirë para njerëzve dhe ndërkohë zemra jonë të jetë e lidhur pas parasë, prestigjit apo pushtetit. Por Hyji nuk sheh vetëm atë që duket. Ai sheh zemrën.

Të dashur dëgjues, ky Ungjill na fton sot të bëjmë një shqyrtim të ndërgjegjes. Jo vetëm: “Sa kam?”, por: “Si e përdor atë që kam?” Jo vetëm: “A jam i pasur apo i varfër?”, por: “A jam i lirë përballë pasurisë?” Ndoshta nuk kemi shumë të mira materiale, por mund të kemi diçka tjetër që duhet ta ndajmë: kohën, një fjalë të mirë, një vizitë, një falje, një ndihmë, një lutje. Përpara Hyjit, madhështia e jetës nuk matet me atë që zotërojmë, por me dashurinë me të cilën japim.

Prandaj le ta dëgjojmë edhe sot fjalën e Jezusit: “Nuk mund t’i shërbeni Hyjit dhe pasurisë.” Le të zgjedhim Hyjin si thesarin tonë. Sepse gjithçka tokësore kalon, ndërsa dashuria që bëjmë në emër të Krishtit mbetet.

Lutja.

O Jezus, më jep një zemër të lirë nga lakmia dhe nga çdo lidhje që më largon prej Teje. Më mëso t’i përdor të mirat që më ke dhënë për të bërë mirë dhe për të ndihmuar vëllezërit e motrat e mia. Më bëj besnik në gjërat e vogla dhe të ndershëm në çdo përgjegjësi. Mos lejo që pasuria të bëhet zot i zemrës sime. Ti qofsh thesari im, gëzimi im dhe Zoti i jetës sime. Amen.