O grua, e madhe është feja jote!

16 GUSHT 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“O grua, e madhe është feja jote!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT-(Mt 15, 21-28)

 

Në atë kohë, Jezusi doli prej atij vendi e kaloi në krahinat e Tirit e të Sidonit. Dhe, ja një grua nga Kananeja, që kishte ardhur nga ato anë, filloi të bërtasë e të thotë: “Ki mëshirë për mua, o Zot, Biri i Davidit! Djalli po ma mundon tepër vajzën!” Por ai nuk i përgjigji fare. Atëherë iu afruan nxënësit e tij e i thanë: “Bëja këtë nder e të shkojë, sepse po bërtet pas nesh!” Ai u përgjigji: “Unë jam i dërguar vetëm te delet e humbura të shtëpisë së Izraelit.” Por ajo u afrua, u përkul thellë në nderim para tij e tha: “Më ndihmo, o Zot!” Jezusi i përgjigji: “Nuk është mirë të marrësh bukën e fëmijëve e t’ua qesësh këlyshëve të qenve.” “Po, o Zot – shtoi ajo – se edhe këlyshët hanë dromcat që bien nga tryeza e zotërinjve të tyre.” Atëherë Jezusi i përgjigji: “O grua, e madhe është feja jote! Le të bëhet ashtu si dëshiron!” Në atë moment u shërua bija e saj.

Ungjilli i sotëm na paraqet takimin prekës ndërmjet Jezusit dhe një gruaje kananease. Ajo nuk bënte pjesë në popullin e Izraelit, por zemra e saj ishte e mbushur me një besim të madh. Vajza e saj ishte e pushtuar nga një shpirt i lig dhe, si çdo nënë që vuan për fëmijën e saj, ajo vrapon drejt Jezusit duke thirrur: "Ki mëshirë për mua, o Zot, Bir i Davidit! Vajza ime po vuan shumë." (Mt 15,22) Në këtë grua shohim fytyrën e shumë njerëzve që i drejtohen Hyjit me lot në sy: prindër që luten për fëmijët e tyre, bashkëshortë që vuajnë për familjen, të sëmurë që kërkojnë forcë, njerëz që ndihen të vetmuar ose të zhgënjyer. Të gjithë, në një mënyrë ose në një tjetër, jemi kjo grua që i lutet Jezusit.

Heshtja e Jezusit- Ungjilli na habit. Jezusi, në fillim, nuk i përgjigjet. Pastaj dishepujt kërkojnë që ta largojë, sepse ajo vazhdon të thërrasë. Më pas Jezusi thotë se është dërguar tek delet e humbura të Izraelit. Pse kjo heshtje? Jezusi nuk dëshiron ta poshtërojë gruan, por ta çojë besimin e saj në pjekuri dhe ta bëjë atë shembull për të gjithë. Ndonjëherë edhe ne përjetojmë heshtjen e Hyjit. Lutemi për një sëmundje, për një problem në familje, për një fëmijë që është larguar nga feja, dhe duket sikur qielli nuk përgjigjet. Por heshtja e Hyjit nuk është mungesë dashurie. Shpesh është mënyra me të cilën Ai e forcon besimin tonë dhe na mëson të besojmë jo vetëm kur marrim atë që kërkojmë, por edhe kur duhet të presim. "Krishti heshti jo për ta refuzuar gruan, por për ta bërë edhe më të lavdishëm besimin e saj." Sa herë, pas një kohe pritjeje, kuptojmë se Hyji po përgatiste diçka më të mirë sesa ajo që kishim menduar!

Përvujtëria që hap zemrën e Hyjit- Kur Jezusi thotë se nuk është mirë t'u merret buka fëmijëve dhe t'u hidhet këlyshëve, gruaja nuk zemërohet dhe nuk largohet. Ajo përgjigjet me një përvujtëri të jashtëzakonshme: "Po, o Zot, por edhe këlyshët hanë dromcat që bien nga tryeza e zotërinjve të tyre." (Mt 15,27) Ajo nuk kërkon të drejta. Ajo kërkon mëshirë. Ky është sekreti i lutjes së vërtetë. Nuk paraqitemi para Hyjit duke u mbështetur në meritat tona, por duke besuar në mirësinë e Tij. Shën Augustini thotë: "Përvujtëria e gruas hapi atë që dukej si një derë e mbyllur; besimi i saj fitoi atë që krenaria nuk do ta kishte arritur kurrë." Sa bukur do të ishte sikur edhe ne të kishim këtë përvujtëri në lutje! Jo të kërkonim që Hyji të bënte gjithmonë vullnetin tonë, por të besonim se Ai di çfarë është më e mira për ne.

Në fund Jezusi shpërthen në një lavdërim të rrallë: “E madhe është feja jote o grua!” Janë shumë të pakta rastet në Ungjill kur Jezusi lavdëron kaq hapur besimin e dikujt. Dhe këtë e bën për një grua pagane, e cila nuk u dorëzua përballë provave. Besimi i saj nuk ishte vetëm një ndjenjë. Ishte këmbëngulje, përvujtëri dhe besim i palëkundur. "Gruaja kananease është figura e Kishës së ardhur nga të gjitha kombet, e cila me besim gjeti mëshirën e Krishtit."

Edhe ne jemi të thirrur të kemi një besim që nuk dorëzohet. Kur lutja duket se nuk merr përgjigje, të vazhdojmë të besojmë. Kur sprovat zgjasin, të mos humbasim shpresën. Kur rruga bëhet e vështirë, të mos largohemi nga Krishti.

Të dashur dëgjues, gruaja kananease na mëson tri virtyte të mëdha: besimin, këmbënguljen dhe përvujtërinë. Shpesh dorëzohemi shpejt. Heqim dorë nga lutja, sepse nuk shohim menjëherë frytet. Heqim dorë nga përpjekja për të falur, për të shpëtuar një marrëdhënie ose për të ndihmuar një njeri që vuan.

Por Jezusi na fton të mos dorëzohemi. Ai dëgjon çdo lutje, edhe kur përgjigjja e Tij nuk vjen sipas kohës sonë. Kur të ndiejmë se Hyji hesht, të mos largohemi prej Tij. Përkundrazi, le t'i afrohemi edhe më shumë. Shpesh, pas heshtjes së Tij, fshihet një hir edhe më i madh.

Pyetje për reflektim personal

Si reagoj kur duket se Hyji nuk u përgjigjet menjëherë lutjeve të mia?

A e jetoj lutjen me besim, përvujtëri dhe këmbëngulje, apo dorëzohem lehtë?

Për cilin njeri ose situatë jam i thirrur të vazhdoj të lutem me besim, duke mos humbur kurrë shpresën?

 

O Jezus, Ti që e shpërbleve besimin e gruas kananase, forcoje edhe besimin tonë. Kur na duket se Ti hesht, na jep durim për të pritur. Kur sprovat na rëndojnë, na jep shpresë për të mos u dorëzuar. Na mëso të lutemi me zemër të përulur dhe me besim të palëkundur, duke besuar se dashuria jote është gjithmonë më e madhe se çdo vështirësi. Bëj që edhe ne të dëgjojmë një ditë fjalët e tua: "I madh është besimi yt!" Amen.