O Jezus, më mbaj nën krahët e tu!

29 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“O Jezus, më mbaj nën krahët e tu!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 13, 31-35

 

Në atë kohë,  iu afruan Jezusit disa farisenj dhe i thanë: »Dil e ik së këndejmi se Herodi do të të vrasë!« Ai u përgjigji: »Shkoni e thoni asaj dhelpre: Ja, sot e nesër po dëboj djaj e po shëroj, të tretën ditë i jap fund. Porse sot, nesër e pasnesër më duhet ta vazhdoj rrugën, sepse nuk ka hije që profeti të vdesë jashtë Jerusalemit. Jerusalem, Jerusalem, që i vret profetët e me gurë i mbyt ata që të dërgohen! Sa here desha t'i bashkoj fëmijët e tu sikurse klluka i bashkon nën krahë zogjtë e vet ... e ju nuk deshët! Mirë, pra, 'shtëpia juaj do t'ju lihet juve!' Jo po, unë po ju them: nuk do të më shihni më deri (që të vijë dita) të thoni: 'Qoftë bekuar ai që vjen në emër të Zotit'!

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na vendos përballë një prej pamjeve më prekëse të zemrës së Jezusit. Farisenjtë i afrohen dhe i thonë: “Dil e ik prej këndej se Herodi do të të vrasë.” (Lk 13,31). Por Jezusi nuk trembet dhe nuk e ndryshon rrugën e Tij. Ai e di se përse ka ardhur në botë dhe drejt kujt është nisur: drejt Jerusalemit, drejt kryqit, drejt përmbushjes së misionit që Ati i ka besuar. Në fund, Jezusi shpërthen në një vajtim të dhimbshëm: “Jerusalem, Jerusalem, që i vret profetët e me gurë i mbyt ata që të dërgohen! Sa here desha t'i bashkoj fëmijët e tu sikurse klluka i bashkon nën krahë zogjtë e vet ... e ju nuk deshët!” (Lk 13,34). Këtu zbulohet zemra e Krishtit: një zemër që do, që pret, që paralajmëron, që fal dhe që dëshiron ta shpëtojë njeriun.

Kur Jezusi dëgjon se Herodi dëshiron ta vrasë, Ai nuk përgjigjet me frikë. Ai vazhdon rrugën. Jezusi e di se jeta e Tij është në duart e Atit. Ai nuk është i pamatur dhe nuk kërkon vuajtjen për hir të vuajtjes, por nuk lejon që frika ta largojë nga misioni i Tij. Kjo është një thirrje e madhe edhe për ne. Sa herë që kemi përballë vështirësi, kundërshtime, padrejtësi apo frikë, tundohemi të tërhiqemi. Ndonjëherë heqim dorë nga e mira vetëm sepse është bërë e vështirë. Heqim dorë nga falja sepse tjetri nuk ndryshon. Heqim dorë nga lutja sepse nuk shohim menjëherë një përgjigje. Heqim dorë nga dëshmia e fesë sepse kemi frikë se çfarë do të mendojnë të tjerët. Jezusi na mëson të qëndrojmë besnikë. Besnikëria ndaj Hyjit nuk do të thotë se nuk do të kemi frikë; do të thotë se nuk e lejojmë frikën të vendosë në vendin tonë. Shën Augustini, duke reflektuar mbi jetën e Krishtit, na kujton se dashuria e Tij është më e fortë se çdo kërcënim. Krishti e pranon vullnetin e Atit jo sepse nuk e ndien vuajtjen, por sepse dashuria ndaj Atit dhe ndaj njeriut është më e madhe se frika.

Fjalët më prekëse të këtij Ungjilli janë ndoshta këto: “Sa herë desha t’i mbledh bijtë e tu…” Jezusi nuk flet si një gjykatës i ftohtë. Ai flet si dikush që e do Jerusalemin dhe vuan sepse Jerusalemi nuk pranon dashurinë e Tij. Figura e kllukës që mbledh zogjtë nën krahë është një figurë e jashtëzakonshme e dashurisë mbrojtëse të Hyjit. Kur zogjtë janë në rrezik, ajo i mbledh pranë vetes. Ajo i mbron me krahët e saj. Kështu është edhe Hyji me ne. Kur kemi frikë, Ai dëshiron të na mbledhë pranë Vetes. Kur kemi rënë, Ai dëshiron të na ngrejë. Kur kemi humbur rrugën, Ai dëshiron të na kthejë. Kur kemi mëkatuar, Ai na pret me mëshirë. Por Jezusi thotë: “Por ju nuk deshët!” Këtu qëndron tragjedia e lirisë njerëzore: Hyji dëshiron të na shpëtojë, por nuk na detyron ta pranojmë dashurinë e Tij.

Të dashur dëgjues, ka momente në jetë kur kemi nevojë të ndihemi të mbrojtur. Ka sëmundje, humbje, vetmi, pasiguri, probleme familjare dhe plagë që nuk i shohin të tjerët. Në ato momente duhet të kujtojmë këtë figurë të bukur të Ungjillit: Krishti dëshiron të na mbledhë nën krahët e Tij. Të jesh pranë Krishtit nuk do të thotë se nuk do të kesh sprova. Do të thotë se nuk do t'i përballosh vetëm. Krahët e Krishtit janë Kisha, Fjala e Hyjit, lutja, Eukaristia, Sakramenti i Pajtimit dhe dashuria e vëllezërve.

Kur ndihemi të lodhur, të mos largohemi nga Hyji. Përkundrazi, të afrohemi më shumë. Kur kemi mëkatuar, të mos fshihemi prej Hyjit, por të kthehemi tek Ai. Kur jemi të plagosur, të mos themi: “Hyji më ka harruar.” Pikërisht në atë moment Ai dëshiron të na mbledhë më pranë. Shën Ambrozi, duke komentuar dashurinë e Krishtit për Jerusalemin, e sheh këtë vajtim si shprehje të dashurisë së Hyjit që nuk pushon së kërkuari njeriun. Krishti qan jo sepse është i pafuqishëm, por sepse e do njeriun dhe dëshiron shpëtimin e tij.

Jerusalemi nuk është vetëm një qytet. Në një kuptim shpirtëror, Jerusalemi mund të jetë edhe zemra ime. Jezusi edhe sot mund të më thotë: “Sa herë desha të të afroja pranë vetes!” Sa herë Jezusi më ka thirrur përmes një fjale të Ungjillit? Sa herë më ka folur përmes një njeriu? Sa herë më ka prekur ndërgjegjen? Dhe pyetja është: A e kam pranuar? Ndoshta Krishti po troket sot në derën e zemrës sime. Ai nuk vjen për të më dënuar, por për të më shpëtuar. Ai më do ashtu siç jam!

Prandaj, të dashur dëgjues, mos ik nga Krishti kur je i dobët. Afrohu tek Ai pikërisht sepse je i dobët. Mos u largo nga Kisha kur ke rënë në mëkat. Por kthehu! Mos hiq dorë nga lutja kur je i lodhur. Por lutu edhe pak më shumë. Mos e mbyll zemrën kur je i lënduar. Kërko hirin për të falur. Mos lejo që frika, zemërimi apo dëshpërimi të largojnë nga dashuria e Hyjit.

Ky Ungjill është një thirrje e butë, por serioze për kthim. Krishti na do, por dashuria e Tij kërkon një përgjigje. Ai na thërret të hyjmë nën krahët e Tij, të qëndrojmë pranë Tij dhe të ecim pas Tij. Le ta dëgjojmë sot zërin e Jezusit që na thotë: “Sa herë desha të të mbledh pranë vetes!” Dhe le t’i përgjigjemi me zemër: “O Zot, po vij. Mos më lër të largohem prej Teje.”

 

O Jezus, Ti që dëshiron të na mbledhësh nën krahët e dashurisë sate, më fal për çdo herë që jam larguar prej Teje. Kur të kem frikë, më jep besim. Kur të jem i lodhur, më jep forcë. Kur të kem mëkatuar, më jep hirin të kthehem. Kur të jem i lënduar, më mëso të fal. Mos lejo që zemra ime të bëhet si Jerusalemi që nuk deshi të të pranonte. Hape zemrën time ndaj Teje dhe bëj që të qëndroj gjithmonë pranë Teje. O Jezus, më mbledh nën krahët e tu dhe më mëso edhe mua t’i mbledh të tjerët me dashuri, mëshirë dhe paqe. Zot, mos më lejo të largohem prej Teje. Amen.