O Zot, jo unë në qendër, por Ti!

31 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“O Zot, jo unë në qendër, por Ti!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES - Lk 14, 7-11

 

Në atë kohë,  një të shtunë Jezusi shkoi në shtëpinë e një kryetari farisenjsh për të ngrënë bukë e të pranishmit po e vërenin dijekeqas. Duke vënë re se si të grishurit zgjidhnin vendet e para, u tha këtë shëmbëlltyrë:  »Kur ndokush të të ftojë në dasmë, mos u ul në krye të vendit, pse ndoshta është i grishur ndonjë qe duhet nderuar më tepër se ti, që, kur të vijë ai që të ka thirrur ty dhe atë, të mos të thotë: 'Lëshoja vendin këtij!' Atëherë të duhet, plot turp, të shkosh e të zësh vendin e fundit.  Përkundrazi, kur të jesh i grishur, shko e rri në vendin e fundit që, kur të vij ai që të ka grishur, të thotë: 'Mik, ngjitu më lart!' Atëherë ke për të qenë i nderuar në sy të të gjithë të grishurve. Vërtet, kushdo e lartëson veten, do të përvujtërohet e kush e përvujtëron vetveten, do të lartësohet.«

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na vendos përballë një prej mësimeve më të rëndësishme të Jezusit: përvujtërinë. Shën Luka na tregon se Jezusi ishte ftuar në shtëpinë e njërit prej krerëve të farisenjve për të ngrënë bukë. Ndërsa ishte aty, Jezusi vuri re se të ftuarit zgjidhnin vendet e para në tryezë. Atëherë u tregoi një shëmbëlltyrë dhe tha: “Kur të jesh i ftuar në ndonjë dasmë, mos zër vendin e parë...” (Lk 14,8). Dhe në fund Jezusi jep përfundimin e madh: “Sepse kushdo që lartëson veten do të përvujtërohet, e kushdo që përvujtëron veten do të lartësohet.” (Lk 14,11).

Në pamje të parë duket sikur Jezusi po na mëson vetëm një rregull mirësjelljeje në një banket. Por kuptimi është shumë më i thellë. Jezusi po flet për zemrën e njeriut, për dëshirën tonë për t’u dukur, për t’u vlerësuar, për të qenë mbi të tjerët dhe për të kërkuar gjithmonë vendin e parë. Edhe sot kjo tundon zemrën tonë. Sa lehtë dëshirojmë të na vënë re! Dëshirojmë të na lavdërojnë, të na respektojnë, të na japin të drejtë. Ndonjëherë duam të jemi të parët në familje, në punë, në shoqëri, madje edhe në bashkësinë e krishterë.

Por Jezusi na tregon një rrugë tjetër: rrugën e përvujtërisë. Përvujtëria nuk do të thotë të mendojmë se nuk vlejmë asgjë. Përvujtëria e krishterë do të thotë të dimë se gjithçka që jemi dhe gjithçka që kemi është dhuratë e Hyjit. Do të thotë të mos kemi nevojë gjithmonë të jemi në qendër, të mos kërkojmë lavdinë tonë, por t’ia japim Hyjit atë që i takon. Shën Augustini e lidh përvujtërinë me vetë themelin e jetës së krishterë. Për të, përvujtëria është rruga nëpër të cilën njeriu e njeh të vërtetën dhe hapet ndaj Hyjit. Njeriu krenar dëshiron të lartësohet ai vetë; njeriu i përvujtë lejon që Hyji ta lartësojë.

Kjo është pikërisht ajo që Jezusi thotë: “Kushdo e lartëson veten, do të përvujtërohet e kush e përvujtëron vetveten, do të lartësohet.” Sa shpesh ne përpiqemi ta lartësojmë veten! Flasim për atë që kemi bërë, për atë që dimë, për sakrificat që kemi bërë, për të mirat që kemi kryer. Por Jezusi na mëson të mos jetojmë për duartrokitjen e njerëzve.

Njeriu mund të shohë pamjen e jashtme, pozitën, pasurinë, suksesin dhe aftësinë. Por Hyji sheh zemrën. Prandaj përvujtëria është një lloj lirie. Kur nuk kemi më nevojë të jemi gjithmonë të parët, bëhemi më të lirë për të dashur. Kur nuk kemi nevojë të fitojmë çdo diskutim, bëhemi më të aftë për të dëgjuar. Kur nuk kemi nevojë të marrim gjithmonë lavdërime, mund të bëjmë të mirën edhe në heshtje.

Shën Gjon Gojarti e vlerëson shumë përvujtërinë sepse ajo e mbron zemrën nga krenaria. Sipas mësimit të tij, nuk është madhështia njerëzore ajo që e bën njeriun të madh para Hyjit, por një zemër që di të përkulet e t’i shërbejë tjetrit. Këtë e shohim në vetë Jezusin. Ai që është Zot bëhet shërbëtor. Ai që është i madh bëhet i vogël. Ai që është i pari ulet në vendin e fundit. Në Darkën e Fundit, Jezusi nuk kërkon një fron. Ai merr legenin, ulet dhe ua lan këmbët nxënësve. Kjo është përvujtëria e vërtetë.

Prandaj përvujtëria nuk është vetëm një virtyt që duhet ta admirojmë; është një mënyrë konkrete jetese. Në familje, përvujtëria do të thotë të dish të thuash: “Më fal.” Në martesë do të thotë të mos kërkosh gjithmonë të kesh fjalën e fundit. Me fëmijët do të thotë të dish edhe të dëgjosh. Në famulli do të thotë të shërbesh pa kërkuar lavdërim. Në shoqëri do të thotë të mos e konsiderosh veten më të mirë se të tjerët. Në jetën shpirtërore do të thotë të pranosh se ke nevojë për Hyjin çdo ditë.

Të dashur dëgjues, Ndoshta sot Jezusi na kërkon të zbresim nga “vendi i parë” ku e kemi vendosur veten. Ndoshta kemi zënë një vend të parë në zemrën tonë dhe nuk po i lëmë hapësirë Hyjit dhe të tjerëve. Ndoshta duam të kemi gjithmonë të drejtë. Ndoshta presim gjithmonë falënderim. Ndoshta vuajmë kur nuk na vlerësojnë. Ndoshta krahasohemi vazhdimisht me të tjerët. Ungjilli na fton të bëjmë një hap pas dhe të themi: “O Zot, jo unë në qendër, por Ti.” Kjo nuk është humbje. Përkundrazi, është rruga drejt paqes së vërtetë.

Përvujtëria na ndihmon të kuptojmë se nuk kemi pse të luftojmë për çdo vend të parë. Vendi ynë i vërtetë është ai që na jep Hyji. Prandaj, të dashur miq, le të mos kemi frikë nga përvujtëria. Ajo nuk na zvogëlon; por na bën të mëdhenj në sytë e Hyjit. Nuk na poshtëron; na çliron nga nevoja për t’u dukur. Nuk na largon nga njerëzit; na mëson t’u shërbejmë atyre me dashuri.

Le të kërkojmë sot këtë hir: të jemi njerëz të thjeshtë, të përvujtë dhe mirënjohës. Të dimë të shërbejmë pa u dukur, të duam pa kërkuar shpërblim dhe të bëjmë të mirën edhe kur askush nuk na sheh. Sepse në fund nuk ka rëndësi se çfarë vendi kemi zënë para njerëzve. Rëndësi ka çfarë vendi kemi në zemrën e Hyjit.

 

O Jezus zemërbutë dhe i përvujtë, më mëso të mos kërkoj gjithmonë vendin e parë, lavdinë dhe duartrokitjet e njerëzve. Më jep një zemër të thjeshtë, që di të shërbejë, të falë dhe të dojë në heshtje. Më ndihmo të mos e lartësoj veten, por të lejoj që Ti të më udhëheqësh dhe të më japësh vendin që ke përgatitur për mua. Amen.