O Zot, më jep forcën ta mbaj kryqin me Ty

4 NENTOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“O Zot, më jep forcën ta mbaj kryqin me Ty”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTE SIPAS LUKES – Lk 14, 25-33

 

Në atë kohë, një mori e madhe e popullit po bënte rrugë me të. Ai u kthye kah ata dhe u tha: “Nëse ndokush vjen tek unë e do më tepër babain, nënën, gruan, fëmijët, vëllezërit, motrat, madje edhe jetën e vet se sa mua, nuk mund të jetë nxënësi im. Kush nuk e mbart kryqin e vet e nuk më vjen pas, nuk mund të jetë nxënësi im! Cili prej jush, nëse mendon të ndërtojë kullën, nuk ulet më parë të llogarisë shpenzimet se a ka sa i duhen për ta kryer? Që, kur t’i shtjerë themelet e të mos mund ta kryejë ‑ të mos fillojë ta vërë në lojë gjithkush ta shohë duke thënë: ‘Ky njeri filloi të ndërtojë e nuk mundi ta kryejë!’ Ose ‑ cili mbret, kur do të niset të luftojë kundër një mbreti tjetër, nuk ulet më parë të pleqërojë a është i zoti me dhjetë mijë ushtarë t’i dalë përballë atij, që i vjen me njëzet mijë? Nëse nuk mundet, çon delegacionin derisa ai është ende larg e kërkon qyshket për paqe. Kështu, pra, secili prej jush që nuk i bie mohit tërë pasurisë së vet, nuk mund të jetë nxënësi im.”

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na vendos përpara një prej kërkesave më të forta të Jezusit: “Nëse ndokush vjen tek unë e do më tepër babain, nënën, gruan, fëmijët, vëllezërit, motrat, madje edhe jetën e vet se sa mua, nuk mund të jetë nxënësi im.” (Lk 14,26-27). Në pamje të parë, këto fjalë mund të na duken të vështira. Jezusi është Ai që na mëson të duam prindërit, familjen dhe çdo njeri. Atëherë çfarë do të thotë kur thotë se duhet të “urrejmë” babanë, nënën, bashkëshortin, fëmijët apo edhe jetën tonë? Jezusi nuk na mëson urrejtjen. Ai përdor një gjuhë të fortë për të treguar se dashuria për Të duhet të jetë mbi çdo lidhje tjetër. Në gjuhën biblike, të duash më pak dikë në krahasim me një dashuri tjetër më të madhe mund të shprehet me këtë kontrast të fortë. Pra, Krishti nuk na largon nga familja; përkundrazi, Ai na mëson ta duam familjen në një mënyrë më të drejtë dhe më të pastër, duke e vendosur Hyjin në vendin e parë.

Shumë njerëz e ndjekin Jezusin kur gjithçka shkon mirë. Por Jezusi nuk dëshiron vetëm admirues. Ai dëshiron nxënës. Të jesh i krishterë nuk do të thotë vetëm të mbajmë një emër, të pagëzohemi ose të marrim pjesë herë pas here në ndonjë kremtim fetar. Të jesh i krishterë do të thotë të zgjedhim Krishtin dhe ta ndjekim Atë edhe kur rruga bëhet e vështirë. Prandaj Jezusi thotë: “Kush nuk e mbart kryqin e vet dhe nuk vjen pas meje, nuk mund të jetë nxënësi im.”

Kryqi nuk është vetëm vuajtja që na vjen në jetë. Kryqi është edhe besnikëria ndaj së mirës kur e keqja është më e lehtë; kryqi është falja në vend qw të hakmerresh; durimi kur je i lodhur; qëndrimi pranë një të sëmuri; kujdesi për një prind të moshuar; besnikëria në martesë; përgjegjësia ndaj familjes; dhe ruajtja e fesë edhe kur të tjerët të përqeshin. Kryqi është të thuash: “O Zot, jo vullneti im, por yti u bëftë.”

Ne nuk duhet ta shohim kryqin vetëm si dhimbje. Për të krishterin, kryqi është rruga që çon drejt Ringjalljes. Shën Augustini na mëson se Krishti nuk na thërret në një rrugë tjetër nga ajo që ka kaluar Ai Vetë: Ai që na shpëtoi përmes kryqit, na mëson edhe ne ta ndjekim Atë nëpërmjet dashurisë dhe dhurimit të vetvetes. Prandaj, kur kemi një kryq në jetën tonë, nuk duhet të mendojmë menjëherë se Hyji na ka braktisur. Ndoshta pikërisht aty Krishti është më pranë nesh. Kur jemi të sëmurë, Ai është pranë. Kur jemi të vetmuar, Ai është pranë. Kur kalojmë një krizë familjare, Ai është pranë. Kur kemi humbur dikë të dashur, Ai është pranë. Kur ndihemi të lodhur dhe pa fuqi, Ai na thotë: “Eja pas meje.”

Jezusi sjell edhe dy shembuj: njeriun që dëshiron të ndërtojë një kullë dhe mbretin që shkon në luftë. Të dy duhet të ulen më parë dhe të llogarisin nëse kanë mundësi ta përfundojnë atë që kanë nisur. Kjo është një thirrje për pjekuri shpirtërore. Besimi nuk duhet të jetë vetëm emocion i çastit. Nuk mjafton të themi: “Sa bukur më preku Ungjilli sot!” Pyetja është: Çfarë do të ndryshoj në jetën time? Të ndjekësh Krishtin kërkon vendime konkrete. Ndoshta duhet të heq dorë nga një zakon i keq. Ndoshta duhet të pajtohem me dikë. Ndoshta duhet të fal. Ndoshta duhet të filloj përsëri të lutem. Ndoshta duhet ta vendos Meshën e së dielës në qendër të jetës sime. Ndoshta duhet të ndaloj së jetuari vetëm për para, sukses dhe kënaqësi. Jezusi na kërkon të mos ndërtojmë një “kullë” të jetës sonë pa themel.

Në fund Jezusi thotë: “Kështu, pra, secili prej jush që nuk heq dorë nga të gjitha të mirat e veta, nuk mund të jetë nxënësi im” (Lk 14,33). Kjo nuk do të thotë se çdo i krishterë duhet të braktisë familjen, shtëpinë apo punën. Do të thotë se asgjë nuk duhet të bëhet zot i zemrës sonë. Pasuria është e mirë, por nuk duhet të na zotërojë. Familja është dhuratë e Hyjit, por nuk duhet të zërë vendin e Hyjit. Puna është e nevojshme, por nuk duhet të bëhet qëllimi i vetëm i jetës. Edhe vetë jeta jonë është dhuratë, por duhet t’a dimë se i përket Zotit.

Të dashur dëgjues, Jezusi nuk na premton një jetë pa kryqe. Ai na premton se nuk do të jemi vetëm duke i mbajtur ato. Ndoshta dikush që po na dëgjon sot ka një kryq të madh. Mos u dorëzo. Mos e humb shpresën. Mos mendo se gjithçka ka marrë fund. Merr kryqin tënd dhe ec pas Krishtit.

Le t'i kërkojmë Zotit jo një jetë pa vështirësi, por një zemër të fortë për t'i përballuar ato me besim. Jo të kërkojmë gjithmonë: “O Zot, ma hiq kryqin”, por të mësojmë të lutemi: “O Zot, më jep forcën ta mbaj me Ty.”

Lutja.

O Jezus, Ti që më thërret të vij pas Teje, më jep forcën të mos iki përballë kryqit. Më mëso të të vendos mbi çdo gjë dhe të mos lejoj asgjë të më largojë prej Teje. Kur të jem i lodhur, më jep forcë; kur të jem i dëshpëruar, më jep shpresë; kur të vuaj, më kujto se Ti je pranë meje. O Zot, më ndihmo ta mbaj kryqin tim me dashuri dhe të ec çdo ditë pas Teje, me besim drejt Ringjalljes. Jezus, bëj që zemra ime të jetë e gjitha e jotja. Amen.