O Zot, nëse ti do, mund të më shërosh!

26 QERSHOR 2026

 

UNGJILLI I DITËS

 

“O Zot, nëse ti do, mund të më shërosh!”

 

PREJ UNGJILLIT TË SHENJTË SIPAS MATEUT-(Mt 8,1-4)

 

Në atë kohë, kur Jezusi zbriti nga mali, iu vu pas një turmë e madhe populli. Dhe ja, një i gërbulur iu afrua, ra përmbys para tij e i tha: »O Zot, nëse ti do, mund të më shërosh.«

Atëherë Jezusi e shtriu dorën, e preku dhe i tha: »Dua, shëndoshu!« Dhe përnjëherë u shërua gërbula e tij. Jezusi i tha: »Ruaju se i tregon kujt! Por shko, paraqitu te prifti e kushtoje flinë që e ka urdhëruar Moisiu, t'u vlejë atyre për dëshmi.«

 

Në ungjillin e sotëm na paraqitet Jezusi, i cili pasi përfundoi predikimin në mal,  zbret nga mali dhe turmat e ndjekin. Pikërisht në këtë moment shfaqet një njeri i prekur nga gërbula, i cili afrohet, bie përmbys para Tij dhe thotë: “o Zot, nëse Ti do, mund të më shërosh.” (Mt 8,2). Ky episod i shkurtër zbulon në mënyrë të thellë zemrën e Ungjillit: takimin ndërmjet mjerimit njerëzor dhe mëshirës së Hyjit.

Në kohën e Jezusit, gërbula nuk ishte vetëm një sëmundje fizike. I gërbuluri konsiderohej i papastër sipas Ligjit dhe ishte i përjashtuar nga jeta fetare e shoqërore. Ai jetonte në vetmi, larg familjes dhe bashkësisë. Prandaj vuajtja e tij nuk ishte vetëm trupore, por edhe shpirtërore dhe shoqërore. Kur ky njeri afrohet te Jezusi, ai thyen barrierat që e mbanin larg të tjerëve. Besimi i tij është i jashtëzakonshëm: ai nuk dyshon në fuqinë e Jezusit, por ia lë gjithçka vullnetit të Tij. Nuk thotë: “Nëse mundesh”, por: “Nëse ti do.”

Kjo është lutja e besimit të pjekur. Shpesh ne i kërkojmë Hyjit të realizojë planet tona; ndërsa i gërbuluri ia beson veten plotësisht dashurisë dhe urtisë së Tij. Ai e di se Jezusi ka fuqi ta shërojë dhe pranon që vullneti i Hyjit është gjithmonë për të mirën e tij.

Përgjigjja e Jezusit është prekëse: “Dua, pastrohu!” Dhe menjëherë Ai shtrin dorën dhe e prek. Ky gjest ka një rëndësi të jashtëzakonshme. Sipas rregullave të kohës, prekja e një të gërbuluri sillte papastërti rituale. Por Jezusi nuk ka frikë t’i afrohet. Ai nuk largohet nga vuajtja njerëzore; përkundrazi, e prek atë. Papastërtia nuk kalon nga i sëmuri te Jezusi; përkundrazi, pastërtia dhe jeta kalojnë nga Jezusi te i sëmuri.

Shën Gjon Gojarti thekson se Krishti mund ta kishte shëruar vetëm me një fjalë, por zgjedh ta prekë të gërbulurin për të treguar dhembshurinë e Tij të pakufishme. Sipas tij, Jezusi dëshiron të na mësojë se dashuria e Hyjit nuk mbetet larg, por afrohet dhe prek plagët e tona.

Etërit e Kishës e kanë parë shpesh gërbulen si simbol të mëkatit. Ashtu si gërbula shpërfytyron trupin dhe e ndan njeriun nga bashkësia, edhe mëkati plagos shpirtin dhe dobëson marrëdhënien me Hyjin dhe me të tjerët. Prandaj ky shërim është një shenjë e veprës shpëtuese të Krishtit, i cili erdhi jo vetëm për të shëruar trupin, por sidomos për të pastruar zemrën e njeriut.

Shën Augustini vëren se i gërbuluri përfaqëson çdo njeri që pranon gjendjen e vet dhe kërkon mëshirën e Hyjit. Sipas tij, fillimi i shërimit shpirtëror është ta pranosh se kam nevojë për hirin e Zotit. Vetëm ai që e pranon plagën mund të kërkojë mjekun. Këtu fillon rruga e shërimit.

Pas shërimit, Jezusi i kërkon të mos e shpallë menjëherë mrekullinë, por të paraqitet te prifti dhe të ofrojë dhuratën e parashikuar nga Ligji i Moisiut. Kjo tregon se Jezusi nuk erdhi për të shkatërruar Ligjin, por për ta përmbushur atë. Gjithashtu, shërimi nuk mbetet një përvojë private; ai duhet të njihet dhe të integrohet në jetën e bashkësisë. Origjeni e interpreton këtë kthim te prifti si figurë të pajtimit të plotë të njeriut me popullin e Hyjit. Ai kujton se hiri i marrë nga Krishti na thërret gjithmonë të jetojmë në bashkësi dhe jo në izolim vetjak.

Ky fragment na fton të afrohemi te Jezusi me besimin e të gërbulurit. Secili prej nesh mbart plagë, dobësi dhe mëkate që nuk mund t’i shërojë vetë. Krishti nuk largohet prej tyre, por i prek me mëshirën e Tij. Ai vazhdon të thotë edhe sot: “Dua, shërohu!” Çdo takim i sinqertë me Të, veçanërisht në lutje dhe në sakramentin e Pajtimit, bëhet një përvojë shërimi dhe ripërtëritjeje.

Le ta pyesim veten:

1. Cilat janë “gërbulat” shpirtërore që kam nevojë t’ia paraqes Jezusit me besim dhe përvujtëri?

2. A besoj vërtet se Krishti dëshiron të më shërojë dhe të më ripërtërijë?

3. Si mund ta pasqyroj mëshirën e Jezusit duke iu afruar atyre që ndihen të përjashtuar, të harruar ose të plagosur?

 

Lutja:

O Jezus, Mjek i shpirtrave dhe i trupave, ashtu si i gërbuluri i Ungjillit të sotëm po vij para Teje me varfërinë dhe nevojën time. Ti i njeh plagët që mbaj në zemër, dobësitë që më rëndojnë dhe mëkatet që më largojnë prej Teje. Shtrije dorën Tënde mbi mua dhe më pastro me fuqinë e dashurisë sate. Më jep besimin për t’u mbështetur tek Ti dhe përvujtërinë për të pranuar se kam nevojë për hirin Tënd. Bëj që, i shëruar nga mëshira jote, të jetoj në bashkim më të thellë me Ty dhe me vëllezërit e motrat e mia. Amen.