Ruajuni fort prej lakmisë së pasurisë!

19 TETOR 2026

 

UNGJILLI I DITES

 

“Ruajuni fort prej lakmisë së pasurisë!”

 

PREJ UNGJILLIT SHENJT SIPAS LUKES- Lk 12, 13-21

 

Në atë kohë, dikush prej turmës i tha Jezusit: »Mësues, thuaj vëllait tim ta ndajë me mua trashëgimin tonë.«  Or mik, - i përgjigji Jezusi - kush më vuri mua gjykatës ose ndarës mbi ju?« Atëherë u tha: »Viniani mendjen: ruajuni fort prej lakmisë së pasurisë, sepse sado i pasur që ndokush të jetë, jeta e tij nuk varet nga pasuria që ka.« Atëherë u tregoi këtë shëmbëlltyrë: »Tokat e një pasaniku i dhanë fryt të madh. Ai mendonte në vete e thoshte: 'Ç'të bëj? Nuk kam më vend ku të mbledh të lashtat e mia.' Dhe tha: ' Kështu po bëj: do t'i rrëzoj grunarët e do t'i punoj më të mëdhenj dhe do t'i mbledh në ta të gjitha: grurin dhe të gjitha të lashtat e mia. Atëherë do t'i them shpirtit tim: shpirti im, ke pasuri me shumicë për shumë vjet: pusho, ha, pi, gëzo!' Porsi Hyji i tha: I Marrë! Shi sonte, në këtë natë, do të kërkohet shpirti yt prej teje, e ç'grumbullove kujt do t'i mbesë? Kështu i ndodh atij që grumbullon pasuri për vete e nuk kujdeset të bëhet i pasur në Hyjin.«

 

Të dashur dëgjues, Ungjilli i sotëm na vendos përballë një prej tundimeve më të zakonshme të zemrës njerëzore: lakmisë dhe dëshirës për të pasur gjithnjë e më shumë. Dikush i afrohet Jezusit dhe i thotë: “Mësues, thuaji tim vëllai të ndajë me mua trashëgiminë.” Jezusi nuk hyn në konfliktin e dy vëllezërve, por shkon më thellë dhe prek rrënjën e problemit: “Viniani mendjen: ruajuni fort prej lakmisë së pasurisë, sepse sado i pasur që ndokush të jetë, jeta e tij nuk varet nga pasuria që ka.” (Lk 12,15). Pastaj Jezusi tregon shëmbëlltyrën e pasanikut të pamend. Ky njeri kishte korrur shumë. Nuk kishte më vend ku t’i mblidhte prodhimet. Atëherë vendos të prishë grunarët e vjetër dhe t’i ndërtojë më të mëdha. Ai mendon: “Do të kem të mira për shumë vjet; pusho, ha, pi e gëzohu!” Por pikërisht atë natë Hyji i thotë: “I pamend! Këtë natë do të të kërkohet shpirti yt.”

Këtu qëndron mësimi i fortë i Jezusit: njeriu mund të ketë shumë gjëra dhe megjithatë të jetë i varfër përpara Hyjit. Jezusi nuk thotë se puna, pasuria apo të mirat materiale janë të këqija. Problemi lind kur pasuria bëhet qëllimi i jetës dhe kur njeriu fillon të mendojë se lumturia mund të blihet dhe siguria mund të ndërtohet vetëm mbi atë që zotëron. Pasaniku i shëmbëlltyrës mendon vetëm për veten: “magazinat e mia... të mirat e mia... shpirti im...” Gjithçka është “imja”. Në mendimet e tij nuk ka vend për Hyjin dhe as për të afërmin. Ai ka shumë, por nuk mendon të bashkëndajë. Ka me bollëk, por nuk mendon për të varfrin. Ka plane për shumë vite, por harron se jeta është e brishtë dhe koha është në duart e Hyjit.

Prandaj pyetja e krishterë nuk është vetëm: “Sa kam?”, por: “Çfarë bëj me atë që kam?” Shoqëria jonë shpesh na mëson të mendojmë se sa më shumë të kemi, aq më të lumtur do të jemi. Duam shtëpi më të mëdha, më shumë para, më shumë siguri, më shumë gjëra. Por Ungjilli na bën një pyetje tjetër:

Çfarë po ndodh me shpirtin tim? Mund të kemi një shtëpi të bukur, por të mos kemi paqe. Mund të kemi para, por të mos kemi gëzim. Mund të kemi shumë njerëz rreth nesh, por të ndihemi të vetmuar. Mund të kemi gjithçka për trupin, por të kemi harruar shpirtin. Prandaj Jezusi thotë: “Jeta e njeriut nuk varet nga pasuria e tij.” Sa e rëndësishme është kjo fjalë në një kohë kur shumë njerëz e masin vlerën e vetes me atë që zotërojnë! Vlera jonë nuk vjen nga ajo që kemi. Vlera jonë vjen nga fakti se jemi bij dhe bija të dashur të Hyjit.

Një nga gabimet e këtij njeriu pasanik është se ai bën plane pa Hyjin. Ai thotë: “Do të ndërtoj... do të mbledh... do të pushoj...” Por nuk thotë: “Nëse Hyji do.” Kjo nuk do të thotë se nuk duhet të planifikojmë. Duhet të punojmë, të kursejmë, të kujdesemi për familjen dhe të mendojmë për të ardhmen. Por duhet ta bëjmë gjithçka duke kujtuar se jeta nuk është në kontrollin tonë të plotë. Pasaniku mendon: “Shpirti im pusho, ha, pi e gëzohu!” Por ai ka harruar se gëzimi i vërtetë nuk vjen vetëm nga tavolina e pasur; vjen nga bashkimi me Hyjin dhe nga dashuria ndaj vëllezërve.

Jezusi e përfundon shëmbëlltyrën me një fjali që duhet ta mbajmë në zemër: “Kështu ndodh me atë që grumbullon për vete, e nuk pasurohet para Hyjit.” (Lk 12,21). Çfarë do të thotë të jesh “i pasur para Hyjit”? Do të thotë të jesh i pasur në dashuri. Të jesh i pasur në mëshirë. Të jesh i pasur në falje. Të jesh i pasur në lutje. Të jesh i pasur në bamirësi. Të jesh i pasur në shërbim. Të jesh i pasur në besim. Një njeri mund të mos ketë shumë pasuri materiale dhe të jetë jashtëzakonisht i pasur para Hyjit. Një nënë që kujdeset me dashuri për familjen, një i moshuar që lutet për fëmijët e tij, një i sëmurë që e ofron vuajtjen e vet, një njeri i varfër që ndan edhe kafshatën e fundit me tjetrin – të gjithë këta mund të jenë të pasurit në sytë e Hyjit.

Të dashur dëgjues, Le ta pyesim sot veten: Çfarë po grumbulloj në jetën time? A po grumbulloj vetëm gjëra që një ditë do t'i lë pas? Apo po grumbulloj dashuri që do të mbetet për amshim? Mos të presim ditën e fundit për të kuptuar se çfarë është me të vërtetë e rëndësishme. Sot është dita për të dashur. Sot është dita për të falur. Sot është dita për të bashkëndarë. Sot është dita për t'u kthyer te Hyji. Sepse pasuria më e madhe nuk është ajo që kemi në duar, por Hyji që kemi në zemër.

 

O Jezus, më ruaj nga lakmia dhe nga dëshira për të pasur gjithnjë e më shumë. Më mëso të jem mirënjohës për atë që më ke dhënë dhe më bëj bujar me ata që kanë nevojë. Mos lejo që pasuria, puna apo gjërat e kësaj bote të zënë vendin Tënd në zemrën time. Më bëj të pasur para Teje në besim, në dashuri, në mëshirë dhe në vepra të mira. O Zot, më mëso të mos jetoj për të grumbulluar, por për të dashur; jo për të pasur më shumë, por për të dhënë më shumë. Amen.