Shërbesa e leximeve
Java e tretë e kreshmëve – e hënë
Shërbesa e leximeve
Ftesa
D O Zot, hapi buzët e mia.
C Dhe goja ime do t’i kumtojë lavdet e tua.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Psalmi 95 /94/ Grishje për të lavdëruar Hyjin
Nxitni njëri-tjetrin dita-ditës deri sa të zgjasë kjo “Sot” (Heb 3, 13).
Ejani t'i këndojmë Zotit, *
t'i brohorasim Hyjit, Shëlbuesit tonë.
T'i dalim para me falënderje, *
t'i këndojmë këngë hareje!
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Sepse Hyj i madhërishëm është Zoti, *
Mbret i madhërueshëm mbi të gjithë zotat!
Sepse në dorën e tij janë thellësitë e tokës, *
të tijat janë edhe majat e maleve,
i tiji është deti ‑ ai e krijoi, *
duart e tija e formuan tokën.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Ejani ta adhurojmë, të biem përmbys para tij, *
të biem në gjunjë para Zotit që na krijoi!
Sepse ai është Hyji ynë,
ne jemi populli i kullosës së tij, *
grigja që ai ruan.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Oh sikur ta ndienit sot zërin e tij: *
“Mos e bëni zemrën tuaj gur porsi në Meribë,
porsi në ditë të Masës në shkretëtirë, †
kur etërit tuaj më vunë në sprovë: *
më provuan megjithëse i kishin parë veprat e mia.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Dyzet vjet më mërziti ajo brezni †
e thashë: 'Popull zemërluhatshëm është ky, *
që s'i njeh udhët e mia.'
Prandaj u përbetova në hidhërimin tim: *
'Askurrë s'do të hyjnë në prehjen time!'”
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. Ejani ta adhurojmë Krishtin Zot: ai për ne vuajti tundimin dhe vdekjen.
Ose:
Ant. Dëgjojeni sot zërin e Zotit: mos e bëni zemrën tuaj gur.
Java e tretë e kreshmëve – e hënë
Shërbesa e leximeve
V. Hyj, më eja në ndihmë!
P. O Zot, shpejto të më ndihmosh!
V. Lavdi Atit e Birit e Shpirtit Shenjt,
P. si ka qenë në fillim,
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Kjo hyrje nuk përdoret kur Shërbesa fillon me Ftesë.
Himni
Tash koha e duhur
shkëlqen dhuruar nga Hyji,
të shërojë botën e mekur
me shërimin e kursimit.
Me dritë të hijshme të Krishtit
ndriçon dita e shpëtimit,
ndërsa zemrat plasur fajesh
përtërihen agjërimit.
Ne këtë me trup e mendje
ta shtiem në dorë, Zot, na ndihmo,
që me kalim fatbardhë
Pashkës së amshuar t’i afrohemi.
Ty gjithësia e sendeve
Të adhuroftë, Trini e mëshirshme.
Të përtërirë me anë të faljes,
të këndojmë një këngë të re. Amen.
Ant. 1 Hyji ynë po vjen, nuk fshihet dhe nuk hesht.
Psalmi 50 /49/ Kulti që i pëlqen Zotit
Krishti nuk erdhi për ta shlyer Ligjin e vjetër, por për ta përkryer; tha: Mos t'ju shkojë ndër mend se erdha për ta shlyer Ligjin ose Profetët! Jo, s'erdha të shlyej, por të përkryej (Krh. Mt 5, 17).
I (1-6)
Flet Zoti, Hyji i hyjnive *
dhe e thërret tokën që ku lind dielli e deri ku perëndon.
Nga Sioni, shkëlqim bukurie, *
Hyji ndriçon!
Hyji ynë do të vijë e nuk do të hesht: †
para i shkon zjarri që përpin, *
përreth tmerrshëm tërbohet thëllimi.
E thërret qiellin prej së larti *
edhe tokën për të gjykuar popullin e vet:
»Bashkoni para meje besimtarët e mi, *
që me fli lidhën Besëlidhjen me mua!«
Qiejt shpallin drejtësinë e tij *
sepse Hyji është gjykatës!
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 1 Hyji ynë po vjen, nuk fshihet dhe nuk hesht.
Ant. 2 Kushtoji Hyjit fli falënderimi.
II (7-15)
»Dëgjo, populli im, dua të flas, †
o Izrael, dëshmoj kundër teje: *
unë Hyji, jam Hyji yt!
Nuk të qortoj për flitë e tua, *
flitë e shkrumbimit të tuat i kam gjithherë para sysh!
S’do të pranoj prej shtëpisë sate mëzat, *
as cjap prej tufave të tua.
Sepse të gjitha egërsirat e pyjeve janë të miat, *
me mijëra kafshë në malet e mia.
I njoh të gjithë shpendët e ajrit *
dhe imja është gjithçka lëviz mbi tokë!
Po të kisha uri, ty nuk do të të thosha: *
imi është rruzulli e gjithçka ai përmban.
Pse, a thua unë ha mish mëzetërish *
e pi gjak cjepsh?
Kushtoji Hyjit fli falënderjeje *
dhe zbatoja Hyjit kushtet e tua,
e më thirr në ditën e tramvajit: *
unë do të të shpëtoj e ti më jep lavdinë!«
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 2 Kushtoji Hyjit fli falënderimi.
Ant. 3 Dashuri dua, e jo flijime: jo dhurata, por bashkim me mua, thotë Zoti.
III (16-23)
Mëkatarit Hyji i thotë: †
»Si guxon ti t’i shtjellosh urdhërimet e mia? *
Si e merr nëpër gojë Besëlidhjen time,
kur ti e urren disiplinën, *
pas shpine i hedh urdhrat e mi?
Kur e sheh vjedhësin, shok bëhesh me të, *
e me lavire vazhdimisht merr pjesë.
Gojën tënde e përdor për fitme, *
gjuha jote thur dredhi.
Me paramendim flet kundër vëllait tënd, *
çnderon djalin e nënës sate.
Kështu veprove e unë heshta. †
A mendon ti se unë jam si ti? *
Po të qortoj e po t’i përplas në fytyrë
mëkatet e tua.«
Merrni vesh mirë ju të gjithë që e harroni Hyjin: †
mos me bëni t’ju fut në thonj *
se s’gjendet ai që mund t’ju shpëtojë.
Më nderon ai që më kushton flinë e lavdit, †
do t’ia tregoj shpëtimin e Hyjit *
atij që ecën udhës së drejtë.
Lavdi Atit e Birit *
e Shpirtit Shenjt,
si ka qenë në fillim, *
ashtu tash e përgjithmonë e jetës. Amen.
Ant. 3 Dashuri dua, e jo flijime: jo dhurata, por bashkim me mua, thotë Zoti.
D Kthehuni e besoni Ungjillit:
C Mbretëria e Zotit është afër.
Leximi i parë
Prej librit të Daljes 24, 1-18
Lidhja e besëlidhjes mbi Sinai
Një ditë Zoti i tha Moisiut: »Ngjitu te Zoti ti e Aroni, Nadabi e Abihui dhe shtatëdhjetë pleq prej Izraelit e adhuroni prej së largu. Vetëm Moisiu le të ngjitet te Zoti, por këta të mos afrohen, dhe as populli të mos ngjitet me të.«
Moisiu erdhi dhe i tregoi popullit të gjitha fjalët e Zotit dhe rregulloret. Mbarë populli u përgjigj njëzëri: »Do t'i zbatojmë të gjitha fjalët që i tha Zoti.«
Moisiu i shkroi të gjitha fjalët e Zotit. Në mëngjes mëkoi dhe e ndërtoi një lter rrëzë malit, me dymbëdhjetë gurngulur për dymbëdhjetë fiset e Izraelit. Atëherë u urdhëroi të rinjve të Izraelit të flijojnë flitë e shkrumbimit. Flijuan edhe flitë e pajtimit viça në nder të Zotit. Moisiu mori gjysmën e gjakut dhe e qiti në disa enë, kurse gjysmën tjetër e derdhi mbi lter.
Atëherë mori Librin e Besëlidhjes dhe ia lexoi me zë të lartë popullit e populli u përgjigj: »Gjithçka tha Zoti do të zbatojmë e do të jemi të dëgjueshëm.«
Atëherë Moisiu e mori gjakun dhe e stërpiku popullin e tha: »Ky është gjaku i Besëlidhjes që Zoti e lidhi me ju në mbështetje të të gjitha këtyre fjalëve.«
Atëherë Moisiu u ngjit me Aronin, Nadabin e Abihuin dhe me shtatëdhjetë pleqtë e Izraelit. Dhe e panë Hyjin e Izraelit: nën këmbët e tija thuajse shtroja prej gurëve të paçmueshëm të safirit e shkëlqyeshme pothuajse si vetë qielli kur është i kthjellët. As dorën e vet nuk e ngriti mbi të zgjedhurit e Izraelit: mundën ta shikojnë Hyjin. Hëngrën e pinë.
Zoti i tha Moisiut: »Ngjitu tek unë në mal e qëndro aty. Do t'i jap rrasat e gurit, ligjin dhe urdhërimet që i kam shkruar për t'i mësuar.«
U ngritën Moisiu dhe Jozuehi, përcjellësi i tij. Duke u filluar Moisiu për malin e Hyjit, u tha pleqve: »Pritni këtu deri që të kthehemi te ju. Me ju janë Aroni dhe Huri, nëse lind ndonjë çështje, drejtohuni atyre.«
Moisiu u ngjit në mal dhe reja e mbuloi malin.
Lavdia e Zotit erdhi të banojë në mal të Sinait dhe reja e mbuloi gjashtë ditë. Të shtatën ditë Hyji e thirri prej resë Moisiun.
Lavdia e Zotit u dukej në sy të bijve të Izraelit në trajtë të zjarrit përpirës në majën e malit. Moisiu u fut në re dhe u ngjit në mal. Qëndroi atje dyzet ditë e dyzet net.
Përgjigjja Krh. Sir 45, 5. 6; Vap 7, 38
C Hyji ia mundësoi Moisiut ta dëgjojë zërin e tij dhe e futi në re; personalisht ia dha urdhërimet, Ligjin e jetës e të dijes, * për t’ia mësuar Jakobit Besëlidhjen e vet e Izraelit urdhrat e vet.
D Ky është ai, që, në kohën e Mbledhjes së popullit në shkreti ishte ndërmjetës në mes të Engjëllit që i fliste në malin Sinaj dhe etërve tanë,
C për t’ia mësuar Jakobit Besëlidhjen e vet e Izraelit urdhrat e vet.
Leximi i dytë
Nga “Predikimet” e shën Bazilit të Madh, ipeshkëv
(Pred. 20 Mbi përvujtërinë, k. 3; PG 31, 530-531)
Kush mburret le të mburret në Zotin
I urti mos të mburret në mençurinë e vet, as trimi në trimërinë e vet, as pasaniku në pasurinë e vet (krh. Jer 9, 22-23). Por atëherë cila është mburrja e vërtetë, dhe në çfarë është i madh njeriu? Thotë Shkrimi shenjt: Në këtë le të mburret ai që mburret: nëse ti e kupton se unë jam Zoti.
Madhëria e njeriut, lavdia e tij dhe shkëlqimi i tij qëndrojnë në këtë: ta njohë atë çka është me të vërtetë e madhe, të bashkohet me të dhe ta kërkojë lavdinë prej Zotit të lavdisë. Thotë apostulli: “Kush mburret le të mburret në Zotin”, dhe e thotë në kontekst që pason: “Krishti Jezus u bë për ne dije, drejtësi, shenjtërim dhe shpërblim, që, siç thotë Shkrimi shenjtë, kush mburret le të mburret në Zotin” (1 Kor 1, 30).
Mburrja e përkryer dhe e plotë në Hyjin gjendet atëherë kur një njeri nuk krenohet për drejtësinë e vet, por mirë e di se është zhveshur nga drejtësia e vërtetë dhe kupton se është bërë i drejtë vetëm me anë të fesë në Krishtin. Pikërisht në këtë gjë mburret Pali, i cili e përçmon drejtësinë e vet dhe e kërkon atë që vjen prej Hyjit nëpër Jezu Krishtin, d.m.th. drejtësinë në fe. E njeh Krishtin dhe fuqinë e ringjalljes së tij, merr pjesë në mundimin e tij, i përshtatet vdekjes së tij, që të mund ta arrijë ringjalljen nga të vdekurit.
Bie poshtë çdo mendjemadhësi dhe çdo krenari. O njeri, asgjë s’të ka mbetur që të mund të krenohesh, sepse mburrja jote dhe shpresa jote janë të vendosura në të, që të mbarojë gjithçka është e jotja dhe ty të mund të jepet jeta e ardhshme në Krishtin. Qysh tani i kemi frytet e para të asaj jete, gjendemi në të dhe jetojmë tashmë krejtësisht në hirin dhe në dhuratën e Zotit. Hyji është ai që, sipas mirësisë së vet, “ndikon në ju që të doni e të veproni” (Fil 2, 13).
Dhe përsëri është Hyji që, me anë të Shpirtit të tij, e zbulon urtinë e vet të paracaktuar për lavdinë tonë.
Hyji na jep forcë e fuqi në lodhje. “U mundova të veproja më shumë se të gjithë ata - thotë Pali - njëmend, jo vetëm unë, por edhe hiri i Hyjit me mua” (1 Kor 15, 10).
Hyji shpëton prej rreziqeve përtej çdo shprese njerëzore. “Ne - thotë - e pranuam vendimin e vdekjes, që shpresa jonë të mos themelohej më në ne, por vetëm në Hyjin që ngjall të vdekurit. Ai na shpëtoi prej aso vdekjeje dhe do të na shpëtojë; në të e kemi vënë shpresën, ai edhe më tutje do të na shpëtojë” (2 Kor 1, 9-10).
Përgjigjja Krh. Urt 15, 3; Gjn 17, 3
C Njohja jote, o Hyj, është drejtësi e përsosur, * njohja e pushtetit tënd është rrënja e pavdekësisë.
D Kjo është jeta e pasosur: që të njohim ty, një të vetmin Hyjin e vërtetë, dhe atë që dërgove, Jezu Krishtin:
C Njohja e pushtetit tënd është rrënja e pavdekësisë.
Lutja
Kishën tënde, o Zot, pastroje dhe forcoje me dashurinë tënde të vazhdueshme, dhe pasi s’mund të qëndrojë pa ndihmën tënde, mos ia mungo kurrë drejtimin. Nëpër Zotin.
Përfundimi i Orës sikurse në Shërbesën e rëndomtë.